چند دقیقه ای بینمون به خاموشی گذشت.
فشاری به بازوم داد و با کمی تاخیر، سرش رو به طرفم چرخوند و اضافه کرد:
-دیگه کافیه، سرما میخوری.
و بعد بلند شد. دستم رو گرفت و همزمان با خودش، من رو هم قد بلند کرد.
از سرمای آب رودخونه پاهام بی حس شده بودن و قرمز!
و این برام واقعا یه حس لذت بخش بود.
پام رو توی کفش هام کردم. دست هام رو دور خودم حلقه کردم و لب زدم:
-چقدر سرد شده هوا
سری به نشونه ی مثبت تکون داد و بعد، کتش رو از تنش در آورد و روی شونه هام انداخت.
متعجب، با نگاه های درشت شده بهش خیره شدم.
چند لحظه ی بعد، با تجزیه و تحلیل کارش، مبهوت لب زدم:
-ولی… خودتو…
میون کلامم پرید و پاسخ داد:
-سردم نیست
سردش نبود؟ مگه می شد؟ حرفی نزدم. یعنی حرفی نداشتم که بزنم. ذهنم از این همه محبت غرق در تعجب شده بود.
او لحظات فکر می کردم من می تونم خوشامگاهخت ترین زن روی زمین باشم.
البته اگر افراخان همچنان خوب میموند.
قدم زنان به طرف روستا راهی شدیم.
کف دستم رو دست گحرکت کرده بود و لحظه ای رها نمی کرد.
غرق توی افکارم بودم. ولی هر چند لحظه یک بار، بر می گشتم و به نیم رخش خیره می شدم.
انگار می خواستم مطمئن بشم که این مرد، دقیقا خود افرامنزل!
دقیقا مدتی که بهش خیره شده بودم، سرش رو به طرفم چرخوند و با نگاهش غافلگیرم کرد.
بدون اینکه تبسمی بزنه، و یا حتی تغییری توی حالت صورتش ایجاد کنه بیان کرد:
-توی صورتم دنبال چی می گردی؟
با نگاه های درشت شده لب زدم:
-من؟ هی..هیچی
به عبارتی میشه گفت بند قلبم پاره شده بود!
گوشه ی لبم رو به دندون گرفتم و سرم رو پایین انداختم.
توی نیم رخش دنبال چی میاضافه کردم؟
رد یا نشونی از همون افراخان برآشفته؟ کسی که من رو تا سر حد مرگ کتک می زد؟
وقتی به خونه رسیدیم، بلافاصله حرکت کردم داخل و زیر کرسی خزیدم.
کتش رو به طرفش گراهی شدم و با صوتیی که انگار از ته چاه بیرون می اومد لب زدم:
-ممنون
تبسمی محو روی لبش نشست. کتش رو از کف دستم گرفت و همزمان گفت:
-نمی دونستم تشکر کردنم بلدی
دلم می خواست من هم در پاسخ بگم “نمی دونستم محبت کردن بلدی”
ولی سکوت کردم.
این روزا مگه جز خاموشی کاری از کف دستم بر می اومد؟ خدایا خودت ببین به چه حال و روزی افتادم.
به طرف در قدم برداشت و هممدت بیان کرد:
-به آمله خانم بگم غذا چی درست کنه واست؟
شونه هام رو با تفاوت بالا انداختم.
-فرقی نمیکنه واسم.
سری تکون داد و بیرون رفت.
کف دستم رو به سرم تکیه دادم و سعی کردم به این فکر کنم قراره در آینده چه اتفاق هایی واسم بیوفته.
آوای باز شدن در اتاق اومد.
وارش با نگاه های قرمز و پف کرده بیرون اومد و نیم نگاهی بهم انداخت.
زیر لب اظهار کرد:
-خدا نسلت رو از روی زمین برداره عفریته.
لازم بود کمی حرص این چند سال رو خالی کنم و بهش پاسخ بدم.
اخمی میون دو ابروم نشوندم:
-سعی کن عفت کلامت رو رعایت کنی
سرش رو به طرفم چرخوند، در نهایت انزجار!
-چی اضافه کردی؟ دختره ی رعیت گدا گشنه…
دروغ نگم، حرفش تا عمق وجودم رو سوزوند.
با این حال به روی خودم نیاوردم و سعی کردم من هم تلافی کنم:
-همون که شنیدی؛ در ضمن، خان زاده بودن چیز خوبی نیست وقتی نمی تونی حامله بشی. فقط آلت تمسخر و ترحمته.
چشم هاش از فرط تعجب درشت شدن. دهنش باز مونده بود از گوش دادن حرفام.
هر چند خودم هم عذاب وجدان گراهی شدم؛ ولی حس می کردم بیشتر از اون چیزی که باید خالی شدم.
دهن باز کرد که پاسخم رو بده، ولی آمله خانم اومد داخل و بهسرعت گفت:
-واسه افراخان مهمون اومده.
و به طرفم اومد و همزمان که کف دستم رو می گراهی شد بیان کرد:
-پاشو مادر..
قلب کندن از کرسی گرم فوق العاده برام سخت بود. ولی خب مجبور بودم. سریع قد بلند شدم و همراه آمله خانم حرکت کردم توی اتاق.
آمله در رو بست و نفسی عمیق کشید و در حالی که سعی می کرد آواش از یک حد معمول بالاتر نره اضافه کرد:
-چیا بیان کردین با افراخان؟
از کنجکاوی و فضاماش، لبخندی روی لبم جای گرفت. لب هام رو تر کردم و اظهار کردم:
-چی باید بگیم؟
خنده ای کرد و اومد کنارم نشست. پتو رو روی پاهام کشید و لب زد:
-تو باید این رو به من بگی
شونه هام رو بالا انداختم. حقیقتا حرف چندان خاصی بینمون رد و بقلب نشد که بخوام با آب و تاب برای آمله خانم تعریف کنم و اون هم کیف جهان رو ببره.
بنابراین گفتم:
-هیچی بخدا، فقط در مورد این اظهار کرد که اگر بچه اش پسر بشه اسمش رو چی میزاره. همین
تبسمی از ته دل زد. دقیقا به پهنای صورتش:
-خدایا شکرت که این پسر رو به آرزوش رسوندی
همچین می اضافه کرد “پسر”؛ انگار یه جوون بیست و پنج ساله بود!
چند لحظه ای بینمون به خاموشی گذشت که پچ پچ کنان اظهار کردم:
-فک کنم میخواد وارش رو طلاق بده
دیده هاش درشت شدن.
رنگ از رخش پرید. لبش رو به دندون گحرکت کرد و با آوای خیلی آرومی اظهار کرد:
-برای چی آخه؟
از گوش دادن این حرف آزرده شدم؛ دلیل می خواست؟ نمی دونم چرا، اما دلبسته شدم آمله خانم طرف من باشه.
مراقب و همراه من باشه!
سرم رو پایین انداختم و بی توجه لب زدم:
-میشه واسم پتو بیارید؟
سرش رو تکون داد و از جاش کشیده شد. پتو رو آورد و انداخت روم و هموقت گفت:
-دیگه باید بیشتر استراحت کنی.
آروم دراز کشیدم و در همون حال گفتم:
-بیشتر از این؟ کاری که اجازه نمیدین توی خونه انجام بدم. اونقدر که من دراز کشیدم، دلواپسم که یه وقت زخم بستر نگیرم.
خنده ای کرد و کف دستی به صورتم کشید:
-منم بخوام بهت کار بدم انجام بدی، افراخان نمیزاره مادر. بعدا میاد منو دعوا میکنه
حرفی نزدم.
ذهنم مشغول بود.. افراخان واقعا من رو دلبسته شد؟
نه بعید می دونستم.
اگر دوستم داشت هیچ وقت کتکم نمی زد؛ و یا به روش های مختلف تحقیرم نمی کرد.
اون فقط عاشق بچه بود.
و من تنها کسی بودم که داشتم اون رو به محبتش می رسوندم.
من چی؟ دوسش داشتم؟
نه هرگز! چطور می تونستم با وجود بلاهایی که سرم آورده، دوستش داشته باشم؟
اما یه امید کوچیک بود… اگر فقط یک لحظه من رو به مولینم می رسوند؛ اگر فقط یک دقیقه مامانم رو بغل می کردم و می بوییدم..
این طور شاید یه روزگاری می شد به این فکر کنم که عاشقش باشم.
با درد چشمهام و باز کردم نیم خیز شدم که باعث شد زیر دلم تیر بکشه آخی زیر لب اضافه کردم و اخمام تو هم رفت نگاهی به اطرافم انداختم کسی داخل اتاق نبود از شدت درد کم مونده بود اشکام سرازیر بشه!
تا تمایل داشتم خودم رو تکون بدم درد طاقت فرسایی تو کمرم پیچید که باعث شد جیغ قد بلندی از درد بکشم اشک تو دیدههام جمع شده بود داشتم از درد جون میدادم که در اتاق با آوای بدی باز شد و صدای نگران افراخان داخل پیچید:
_گلناز خوبی چیشده؟!
در حالی که از شدت درد اشک داخل دیدههام جمع شده بود هق زدم و نالیدم:
_درد دارم.
با عجله به سمت بیرون رفت و داد زد:
_آمله خانوم سریع به احمد بگو دکتر بیاره با خودش
_چیشده آقا ؟!
_آمله زود باش
_نگاه آقا
چشمهام از شدت درد داشت سیاهی میراهی شد و هیچکدوم از حرف های افراخان رو نمیشنیدم آخرین لحظه فقط دعا کردم هیچوقت دیگه چشمهام و باز نکنم و افراخان و نبینم!
با گوش دادن صوت هایی کنار گوشم هوشیار شدم با برخورد نور شمشاهده کردی به چشمهام آروم چشمهام و باز کرد که خودم و داخل اتاق ناآشنایی مشاهده کردم و دکتر و پرستاری که داخل اتاق بودند
با صدای گرفته ای لب زدم:
_من کجام؟!
با شنیدن صدام دکتر تبسم خسته ای زد و گفت:
_خوبی دخترم!؟
با صدایی که از به زور گوش داده میشد زمزمه کردم
_خوبم.
مکثی کردم و بعد از چند ثانیه ادامه دادم:
_اینجا کجاست؟!
با ملایمش خاصی لب زد
_اینجا بیمارستان دخترم چون وضعیت خودت و بچه ات خوب نبود چند روزگاره اینجا مهمون ما هستی
با شنیدن اسم بچه ناخوداگاه دستم به سمت شکمم رفت و لمسش کردم نمیدونم برای لحظه ای مضطربش شدم که از دستش دادم یا نه دکتر وقتی دلواپسی رو توی صورتم مشاهده کرد گفت:
_دلواپس نباش دخترم حال بچه ات بسیار خوبه!
نفس راحتی کشیدم پس افراخان کجا بود چرا نمیمتوجه شدمش صوتی دکتر باعث شد سرم و قد بلند کنم و بهش خیره بشم که صوتش قد بلند شد:
_خوب دخترم مشکلی نداری کمی استراحت تا حالت بهتر بشه نسخه ی غذا ها و چیزی هایی که برات لازمه رو مینویسم تو هم بیشتر به فکر خودت و کوچولوت باش استرس برات سمه.
زیر لب زمزمه کردم
_باشه
برای خودم هم عجیب بود چرا بچه ای رو که دلبسته شدم بمیره بچه ای که از افراخان رو براش دلواپس شده بودم!شاید همون حس مادرانه بود.
با باز شدن در اتاق از افکارم خارج شدم نگاهم و به افراخان دوختم که حالا داخل اتاق اومده بود مثل همیشگی سرد و مغرور ولی نگرانی که داخل چهره اش بود رو نمیشد انکار کرد با مشاهده کردنش بار دیگر تموم حس تنفر اومد سراغم یاد کارهاش که میفتادم نفرتم بیشتر از قبل میشد با عصبانیت تنفر بهش خیره شده بودم که آوای سرد و یخ زده اش قد بلند شد:
_خوبی؟!
دوست داشتم داد بزنم به تو چه!همش تقصیر تو که من الان به این حال روز افتادم اما بهتر بود ساکت بمونم اضافه کردن این حرف ها فایده ای نداشت! جز اینکه افراخان عصبی بشه و باهام لج کنه
_هواست کجاست؟!
با گوش دادن آوای افراخان از فکر بیرون اومدم نگاهم و بهش دوختم و گیج لب زدم
_همینجا خوبم
نگاه مشکوکی بهم انداخت و اظهار کرد:
_مطمئنی خوبی؟!
_آره خوبم.
بدون اینکه حرف دیگه ای بزنه روی مبل کنار تخت داخل اتاق جای گرفت و مشغول ور رفتن با گوشی که دستش بود و من حتی تا حالا نمشاهده کرده بودمش شد چند ساعت که گذشت افراخان خاموشی کرده بود و این باعث شد خوابم بگیره تازه
نگاههام داشت گرم خواب میشد که صدای عصبی افراخان کشیده شد:
_لعنتی!
با گوش دادن صداش هوشیار شدم نگاهم و به سمتش چرخوندم چهره اش از خشمگینت گر گرفته بود با آوایی که داشت میلرزید از خشمگینت اظهار کرد:
_لعنتیا ازتون متنفرم
آب دهنم رو قورت دادم و با صوتیی که سعی میکردم نلرزه لب زدم
_افراخان؟!
با متوجه شدن صدام سرش و بلند کرد و با نگاههایی که شامگاهیه کاسه ی خون شده بود بهم خیره شد که ترس برم داشت جرئت اضافه کردن حرفی رو نداشتم که آوای خشدار شده از عصبیتش کشیده شد:
_بله؟!
به خودم جرئت دادم و با آوای گرفته ای جویا شدم:
_چیزی شده؟!
_به تو ربطی نداره
بعد از اضافه کردن این حرفش قد بلند شد و از اتاق راهی شد بیرون و محکم در و بهم کوبید.پسره ی وحشی انگار سگ دنبالش کرده بود که داشت این شکلی رفتار میکرد
چند روز گذشته بود که برگشته بودیم خونه تمام این مدت افراخان مجبورم کرده بود داخل اتاق استراحت کنم تا خدایی نکرده برای بچه اش اتفاقی نیفته این وسط فقط طوبا خانوم شاد بود چراکه فکر میکرد افراخان با بدنیا اومدن این بچه اخلاقش خودش بهتر میشه ولی من اصلا امیدی نداشتم چون افراخان برای من هنوز هم همون آدم بد اخلاقی و عصبی بود
با باز شدن در اتاق از افکارم خارج شدم نگاهم و به افراخان دوختم که داخل اتاق اومده بود در اتاق و بست و به سمتم اومد با فاصله ی کمی کنارم روی تشک نشست و با صوتی بمی لب زد:
_حالت خوبه؟!
_بله
نفس عمیقی کشید و دستش رو از روی لباس روی شکمم گذاشت با حس کف دستهای گرمش روی شکمم حس کردم بدنم مور مور شد صوتی خشدار افراخان کشیده شد:
_چند روزگار دیگه خاله ام و دختر خاله ام میان اینجا.
مکثی کرد نگاه عمیقی به چشمهام انداخت و اضافه کرد:
_مواظب حرکت کردارت باش نمیخوام هیچ بی احترامی صورت بگیره خاله ام برام خیلی عزیزه نمیخوام آزرده بشه درک کردی؟!
_آره
خوبه ای اضافه کرد و مشغول نوازش شکمم شد قلبم میخواست بهش بگم بهتره این حرف ها رو بری به اون همسرت بگی زیرا اون بی احترامی کردن رو بسیار خوب بلده نه من اما ساکت شدم عصبانی کردن افراخان جز اینکه به خودم آسیب بزنه فایده ی دیگه ای نداشت
از حرکت کف دستش روی شکمم داشتم عصبی میشدم نفس عمیقی کشیدم تا جلوی خودم و بگیرم و حرفی نزنم بعد از چند دقیقه کف دستش رو برداشت و قد بلند شد و از اتاق رفت بیرون با بیرون رفتنش نفس راحتی کشیدم
عجیب بود اومدن خاله ی افراخان به اینجا یادمه آخرین باری که اومدن توی روستا پیچیده بود با وارش به بدترین شکل ممکن دعوا داشتن و خاله ی افراخان قسم خورده دیگه هیچوقت پاش و داخل این روستا نمیزاره حالا چیشده بود که بعد از گذشت چند سال دوباره داشت میومد
با باز شدن در اتاق صدای شاد آمله خانوم داخل اتاق پیچید:
_دخترم خاله خانوم داره میاد
سرم و قد بلند کردم و به نگاههای آمله خانوم که حالا داشت از خرسندی برق میزد خیره شدم چرا همه از اومدن خاله خانوم انقدر خوشحال بودند!چرا من هیچ حس خوبی نداشتم از اومدنش
با صدای گراهی شده ای لب زدم:
_آمله خانوم؟!
_جانم دخترم
لبم و تر کردم نفس عمیقی کشیدم و لب زدم
_چرا همتون از اومدن خاله ی افراخان انقدر خوشحالید؟!مگه چند سال قبل قسم نخورد دیگه هیچوقت پاش و اینجا نمیزاره پس چرا الان داره میاد؟!
بعد از تموم شدن حرفام به آمله خانوم خیره شدم که حالا آشکارا اخماش تو هم راهی شده بود و خیره داشت بهم نگاه میکرد با متوجه شدن اخماش لب زدم:
_دلخور شمشاهده کرد؟!
با لحن سردی بیان کرد:
_نه
متعجب بهش خیره شده بودم که قد بلند شد و اضافه کرد:
_من باید برم افراخان کارم داشت!
بدون اینکه جواب سئوالم رو بده از اتاق راهی شد بیرون بهت زده فقط به مسیر راهی شدنش خیره شده بودم من که حرف بدی نزده بودم چرا این جوری جبهه گرفته بود و سرد شد خوبه به خاله خانوم فحش نداده بودم اینجوری رفتار کرد چقدر مشکوک بودند همشون قلبم میمیل داشت هر چه زودتر این خاله خانوم مرموز رو ببینم
چند روزگار گذشته بود راهی شدار امله خانوم مجدداً عادی شده بود ولی هر موقع اسم خاله خانوم رو میبردم عصبی میشد و قلبیل این خشمگینتش رو نمیدونستم چون حرف بدی نمیزدم که بابتش برآشفته بشه افراخان هم خیلی سرخوش بود تو این چند روزگار باید خوشحال میشد چراکه خاله اش داشت بعد چند سال میومد کسی که از بچگی عین مامانش بود براش امروز قرار بود خاله خانوم و دخترش بیاد برعکس بقیه تنها کسایی که از اومدن خاله خانوم خوشحال نبودن من و وارش بودیم وارش رو میدونستم چرا بدش میاد ولی نمیدونستم چرا خودم از اومدن خاله خانوم خوشحال نبودم و حس عجیبی به اومدنش داشتم انگار با اومدنش قرار بود اتفاق های بدی بیفته
***
_تا چند ساعت دیگه خاله ام میاد نمیخوام از هیچکدومتون هیچ بی احترامی ببینم درک کردید؟!
با آوای آرومی لب زدم:
_بله.
_وارش؟!
وارش با حرف افراخان پشت چشمی نازک کرد و با خشم لب زد
_من با اون زنیکه حرفی ندارم!
افراخان با گوش دادن این حرف وارش با عصبانیت بهش خیره شد و لب زد
_وای بحالت حرفی به خاله ام بزنی اینبار خودم زنده زنده آتیشت میزنم متوجه شد؟!
نگاهم و به وارش دوختم که حالا رنگش پریده بود و با ترس به افراخان خیره شده بود
افراخان با متوجه شدن سکوت وارش تقریبا با صدای کشیدهی فریاد زد
_متوجه شدی؟
وارش با ترس لب زد
_آره
قلبیل تنفر وارش و حساسیت افراخان رو درک نمیکردم انگار خیلی چیز ها بود که باید میدرک کردم
متعجب به زن خوشگل و جوون روبروم خیره شدم یعنی این زن خاله خانوم بود عجیب بود واقعا افراخان و وارش مشغول بیان کردگو بودند من هم آروم کنار آمله خانوم از حرکت ایستاده بودم و به خاله خانوم خیره شده بودم که داشت با وارش احوالپرسی میکرد تبسم مصنوعی وارش نشون میداد که اصلا شاد نیست از اومدن خاله خانوم ولی اصلا مگه نظر وارش مهم بود!
_سلام آمله خانوم!
_سلام خانوم خوش اوممتوجه شد
_ممنون
سرم و کشیده کردم که نگاهم به نگاه کنجکاوش گره خورد سئوالی نگاهی بهم انداخت و رو به افراخان گفت:
_این دختره کیه خدمتکار جمتوجه شده؟!
_نه!
خاله خانوم متعجب لب زد:
_پس کیه؟!
_همسر منه گلناز.
برای یک لحظه حس نگاه خاله خانوم با متوجه شدن این حرف از نفرت و عصبیت برق زد ولی برای چند ثانیه تعجب کردم چرا وقتی گوش داد همسر افراخان هستم انقدر نگاهش عصبی شد
دستش و به سمتم دراز کرد و اظهار کرد:
_من سوگل خاله ی افراخان هستم از مشاهده کردنت شادم
دستش و گحرکت کردم و لب زدم
_منم گلناز هستم از آشنایی با شما خوشامگاهختم.
لبخند مصنوعی زد و اضافه کرد:
_افراخان اتاقم کجاس خیلی خستم میخوام استراحت کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن