رمان خان پارت ۴۱

🌸افراخان

گلاب: ارسلان.. افرا.. نمیدونم.. هرچی که اسمت هست.. بس کن… همه چیزایی که داری می گی رو وارش گفت.. حتی گفت خودتو زدی به مردن که تمنا رو از مادرش جدا کنی…

🌸ارسلان: گلاب باور کن همش تصادف بود.. تو عمل انجام شده قرار گحرکت کردم.. تازه گلناز بچمو گحرکت کرده بود فرار کرده بود راهی شده بود تو خونه ی یه یاروی بی همه چیز… تو بودی بچتو ول میکردی? اون بچه رو گحرکت کرد فرار کرد.. منم همون کارو کردم..

گلاب: بسه.. بسه نمیخوام باور کنم که با یه هیولا ازدواج کردم… بسه…

🌸کف دستشو گذاشت رو گوشش و شروع کرد به اشک ریختن

ارسلان: گلاب … خانومم.. یه لحظه گوش کن.. تو این مدت زیستنمون من جز خوبی ازت نمتوجه شدم.. همیشه کنارت خوش بودم.. عوض شدم.. از اسمم تا رفتارم.. از همشون متنفر بودم یه ادم جدید شدم.. میدونم برات سخته.. من همین الان میرم پایین میگم یه اتاق دیگه به من بدن که تو تنها باشی.. نمیخوام جلوی نگاهت باشم.. ولی به خدا به پیر به پیغمبر.. تمنا از یه طرف.. تو از یه طرف… وارش داره همه چیزمو ازم میگیره… دار و ندار و زیستنمو داره ازم میگیره.. یه شامگاهه همه چیو به هم ریخت.. ازت خواهش میکنم.. تو رو خدا.. تا بفهمم اون زنه چه بلایی میخواد سر دخترم بیاره کنارم باش.. تنهام نذار وارش من طاقت ندارم..

🌸اشک تو نگاهام جمع شد نمیدونم این اشک از حالتی بود که برام پیش اومده بود یا از درموندگیم یا ترس از کف دست دادن بچم.. ولی گلاب بدجوری تحت تاثیر قرار گحرکت کرد…

گلاب: برو بگو اتاقتو عوض کنن.. من اینجا میمونم..

ارسلان: میمونی کنارم?

🌸گلاب: فقط تا تکلیف تمنا معلوم بشه.. زیاد امیدوار نباش.. تمنا رو به گلناز میرسونه…خودش اینو بیان کرد..

سرمو به علامت نفی تکون دادم و اضافه کردم

ارسلان: نه.. نه.. گلاب نباید بزاری.. خواهش می کنم.. یه جادهی پیدا کنیم.. من فکرم کار نمیکنه.. ولی فقط اینو میدونم که اگه تمنا و تو رو از دست بدم دیگه هیچی ندارم.. هیچ امیدی برای زندگی ندارم.. چراکه همه چیزو میبازم..

🌸گلاب چیزی نگفت.. از اتاق زدک بیرون فکر از کف دست دادن تمنا داشت دیوونم می کرد به علاوه اگه گلناز می فهمید چه بازی کثیفی برای گرفتن بچه راه انداختم ازم متنفر میشد.. هر چند مطمئنم الانم ازم متنفره.. با این که فکر میکنه مردم احتمالا روحمو لعنت میکنه…

🌸گلناز

اوضاع بهتر شده بود با عوض کردن خونه روحیه امیر بهتر و بهتر شده بود انگار تمام غم از کف دست دادن لاله و مادر و پدرش رو تو همون خونه ی قدیمی جا گذاشته بود..
🌸منم حالم خوب بود هم من و هم بچم .. هر دو عالی بودیم هنوزم استراحت مطلق بودم و فقط فائزه تک و توک برام خبر از نازگل و مادرم میاورد.. دورادور هواشونو داشتم مامانم میدونست به خاطر امیر نمیتونم برم ببینمشون و مشکلی هم نداشت پیغام داده بود همین که حالت خوبه برای من بسه.. همه چیز به ظاهر روال بود امیر دیگه حتی یه بارم بهونه راهی شدن نگحرکت کرده بود به به جهان اومدن بچمون کمتر از دو ماه مونده بود که یه روز صبح که امیر سر کار بود زنگ در خونه به آوا در اومد.. یکی از خدمتکارا اومد سمتم و بیان کرد:
خانوم با شما کار دارن…

گلناز: کیه? صدیقه خانوم کجاست?

🌸-خانوم میگه با خود شما کار داره صدیقه خانومم رفته بازار نون و سبزی بخره..

گلناز: باشه .. بگو بیاد تو ببینم کیه..

یه خانوم موقر اومد سمتم.. با لباس مخمل مشکی و کلاه کج فرانسوی.. بدجوری شیک و پیک کرده بود به نظرم اشنا اومد ولی نشناختم.. تعجب کرده بودم که با من کار داره.. سرجام جا به جا شدم و اظهار کردم

گلناز: بفرمایید خانوم.. با من کار دارید?

🌸خدمتکترمون پشت سرش از حرکت ایستاده بود نزدیک نزدیک که شد.. یخ شدم.. اون نگاها.. اون تبسم.. خودش بود.. خدایا واقعا خودش بود… قبل از اینکه حرفی بزنه به خدمتکار اشاره کردم بره بلافاصله تبسم زدو اظهار کرد

وارش: از مشاهده کردنم جا خوردی?

گلناز: جا نخورم?? تو.. تو اینجا چیکار میکنی? منو از کجا پیدا کردی??

🌸وارش: وااا.. این چه طرز استقبال کردنه.. پاشو بغلم کن.. اهااا نگاش کن.. بار شیشه داره ه ه.. مبارکه.. خیلی نمونده به جهان بیاد نه? إی کلک اینجا هم داری جا پاتو محکم می کنی?

گلناز: وااارش چی داری میگی.. بگو ببینم چه جوری از اونجا خلاص شدی.. اصلا واسه چی اومدی دنبال من? صداتم بیار پایین این جا..

🌸وارش: خیل خب نترس.. می دونم می دونم.. اینجا از گذشته نباید حرف بزنم.. مضطرب نباش من نیومدم اذیتت کنم…

گلناز

🌸با ترمشاهده کرد نگاهی به وارش انداختم.. واقعا بعید بود که برای اذیت کردن نیومده باشه.. چون همون قدیمم حسابی نسبت به من نفرت و کینه داشت انگار حرف دلمو از دیدهام خوند چراکه گفت

وارش: خیییل خب نمیخواد عین بازرسا منو نگاه کنی.. باشه اگه شک داری من میرم.. ولی اومده بودم فقط حال و احوال کنم باهات.. نمیتمایل داشتم زیستنتو به هم بزنم اصلا الان اگه شوهرت میاد من میرم.. الان میاد اره?

🌸گلناز: خیل خب نمی خواد قهر کنی.. الان نمیاد عصر میاد.. بگو چجوری پیدام کردی? از اونجا چه جوری خلاص شدی?

ور اندازش کردم و ادامه دادم

گلناز: انگار زیستن تو هم رو به مسیره.. بگو ببینم چه کردی?

🌸وارش: خب.. من از اولم دیوونه نبودم.. افرا دیوونم کرد.. هم منو.. هم تو رو وگرنه تو هم که فرار نمیکردی.. بعدا از روستا گوش دادم بچه رو برداشتی و با یه مردی حرکت کردی.. بگذریم.. منم با یکی اشنا شدم.. درمونم کرد.. خوبم کرد.. مهربونی بهم کرد.. حیات بهم داد.. فرشته بود..

گلناز:خب خداروشکر.. پس اوضاع حسابی به جادهه برای تو هم..

وارش: به راه بود.. البته قبل از اینکه فوت کنه..

گلناز: فوت کرد? جدی میگی? اخه چراا?

وارش: مریض بود.. خودش دکتر بود ولی طعمه ی بیماری شد.. از اینم بگذریم.. دار و ندارشو برای من گذاشت.. عاشقم بود..

🌸گلناز: باز خوبه.. اینجوری لا اقل بعد اون مرحوم باز به سختی نمی افتی…

وارش: اره خداروشکر.. تو از خودت بگو.. ماجرای تمنارو شنیدم.. جیگرم کباب شد..

گلناز: چی بگم.. خودت از من انگار بهتر می دونی.. بین ماها فقط طفل معصوم من حیف شد.. بی گناه تر از همه اون بود.. بی صوت تر از همه هم راهی شد..

🌸وارش: اون افرای نامرد..

گلناز: ولش کن.. پشت سر مرده حرف نزن.. اونم کف دستش از جهان کوتاهه..

وارش مکثی کرد و گفت

وارش: بخشیدیش???

از این سوال جا خوردم و با تردید بیان کردم

🌸گلناز: نمیدونم..به خودم گفتم مرده.. خدا جوابشو داد از زیستن خیری نمشاهده کرد.. دیگه نبخشیدن من کاری از پیش نمیبره اگه زنده بود خودم می کشتمش.. اما حالا که مرده و تو جهنمه.. من بخشیدمش.. می دونم انقدر گناهاش زیاده که به این زودی از عذاب خلاص نمیشه…

🌸گلناز

وارش با تردید نگاهم می کرد مکثی کرد و جویا شد

🌸وارش: بیان کردی اگه زنده بود … اگه واقعا افرا زنده بود خودت می کشتیش.. واقعا می کشتیش?

گلناز: وارش این حرفا چیه.. حالا که افرا مرده.. بعدم منو که متوجه شدی رو به جادهم.. تو هم که خوبی.. ما هم که خواهر نبودیم بشینیم یاد قدیما کنیم..

صوتمو اوردم پایین و به‌شدت اروم بیان کردم

گلناز: هوو بودیم.. پس همچین دل خوشی هم از هم نداریم.. بهتره بیش از این نبش قبر نکنیم.. بگذریم.. بزار بگم پذیرایی کنن

🌸وارش: نه بابا.. لازم نیست.. بار شیشه داری نمیخوام اذیتت کنم بیش از این.. من میرم.. فقط اومده بودم ببینمت..

وارش اینو اظهار کرد و با یه خداحافظی سرسری حرکت کرد.. من موندم و یه فکر مشغول تا سر شامگاه که امیر بیاد فکرم درگیر بود.. شب تو تخت امیر سرشو گذاشت رو سینم و بیان کرد

امیر: خوبی خانومی? چرا اخمات تو همه.. سر شامم اصلا حواست سر جاش نبود…

🌸نفس عمیقی کشیدم و سرمو گذاشتم روی سرش

گلناز: قلبم برای تمنا تنگ شده.. هر چی به به جهان اومدن بچمون نزدیک میشیم بیشتر نبودشو حس می کنم.. طفلک بچم..

امیر: گریه نکنیااا.. گلناز.. باور کن الان اون .. اون پیش پدرش.. پیش مادر من.. جاش امنه.. اونم خرسنده.. باور کن قلب منم برای هر دوشون تنگ شده.. هم برای تمنا هم برای مادرم.. ولی بچمون که بیاد همه چی رو به مسیر میشه.. باور کن.. بهت قول میدم…

🌸با سر انگشتم موهاشو نوازش میکردم و فکرم درگیر حرف وارش بود.. اگه افرا زنده باشه.. مسخرس.. چرا اینو اضافه کرد.. چرا افرا باید زنده باشه.. سوخت و مرد.. خودم شاهد بودم.. وارش اومده بود ارامشمو به هم بزنه اره.. همین بود..
تو همین فکرا بودم که درد شمتوجه شدی زیر قلبم پیچید جوری که نفسم بند اومد…