رمان خان پارت ۳۳

افراخان

گلناز بیشتر و بیشتر تقلا میکرد با دهن بسته داد میزد و تکون تکون میخورد سروین اومد به سمت در با صوتی اروم اظهار کرد

سروین: کارو تموم کن.. من بیرون منتظرم.. بلیطا هم ولیدس.. شب میریم..

رامین: بیرون باش.. بسپرش به من..

عین برق رفتم پشت بوته های توی حیاط سروین که اومد بیرون قلبو به دریا زدم دیگه دست کف دست کردن جایز نبود اگه دیر می جنبیدم کمترین بلایی که سر گلناز می اوردن تجاوز بود.. سروین رفت سمت الاچیق و نشست و پاشو انداخت رو پاش عین خیالش نبود من نمیدونستم چه پدر کشتگی با گلناز داره ولی از این زنی که این همه براش ادم کشتن و تجاوز به زن حامله راحته واقعا و حقیقتا هراسیدم… اروم و بی آوا حرکت کردم سمتش نمیدونستم چیکار میخوام کنم فقط میدونستم باید یه جوری ساکتش کنم یه گلدون بزرگ از کنار دیوار برداشتم.. دو قدم مونده بود بهش برسم گلدونو بردم بالا یهو انوار از سایه ای که رو سرش افتاد متوجه شد که یکی پشت سرشه منم امون ندادم و محکم کوبیدم تو سرش.. بدون اینکه فرصت کنه جیغ بزنه افتاد رو زمین و نقش زمین شد.. با ترس چند قدم عقب حرکت کردم اما چاره ای نداشتم.. برگشتم سمت خونه از پنجره خیره شدم مشاهده کردم اون بیشرف لباس گلنازو در اورده…پاهاشو باز کرده بود و کشون کشون میبردمش سمت گوشه خونه احتمالا میتمایل داشت ببرتش تو اتاق صداش میومد میریز خندید و میگفت

رامین: چیه چرا انقدر دست و پا میزنی.. زورت به من که نمیرسه .. اگه اروم باشی احتمالش بیشتره زنده بمونی پس الکی تلاش نکن..

درو بیصدا باز کردم دور و ورمو خیره شدم که یه چیزی پیدا کنم و از پشت بزنم تو سرش.. اما یه دفعه دیدم مرتیکه لخت جلوم ایستاده برگشته بود طناب ببره چند ثانیه تو خاموشی به هم خیره شدیم بعد با تعجب داد زد

رامین: تو اینجا چه غلطی میکنی… هیچ معلوم هست سروییین… سروینننن

به سمتم حمله ور شد منم یقه شو گراهی شدم.. گلاویز شدیم با اینکه ازش یه سر و گردن بلندتر بودم اونم کم زور نداشت.. چشبوندم به دیوار دستمو ازاد کردم و یه مشت زدم بهش.. نقش زمین شد…

یهو پرید و تا بخوام بفهمم چیکار داره میکنه هفت تیر گرفت به سمتم.. عقبی رفتم و سکندری خوردم..

ارسلان: بندازش.. دیوونه شدی؟از جون این دختره چی میخواین شماها..

رامین: کی هستییی؟ یالا بگو.. اون روزگار تو هتل داشتی زاغ منو چوب میزدی اره؟ کی تو رو اجیر کرده مردککک.. میگی یا یه گوله حرومتتتت کنم…

نمیدونستم چه غلطی باید بکنم.. حیف که اینجا روستا نبود وگرنه همیشگی چاقو به کمرم داشتم.. حالا اون با اسلحه و من با کف دست خالی..

رامین: ده حرف بزننن

افراخان

ارسلان: خیل خب.. خیل خب اروم باش.. گوش کن ببین چی میگم.. من.. من و امیر گذاشته.. گذاشته بود مراقب گلناز باشم.. چراکه که.. شک داشت بهش.. اره از اون شامگاه بهش شک داشت.. همون شامگاه مهمونی.. که تو بردیش بیمارستان..

رامین خنده ی ترسناکی کرد و بیان کرد

رامین: عجبببب… سروییین.. بیا ببین نقشت زود تر از این حرفا گحرکت کرده بود.. خب خب.. حالا با تو چه کنم مرتیکهههه

ارسلان: ببین اگه منو بکشی که چیزی بهت نمیرسه.. تازه… تازه ماجرا بدتر هم میشه.. ببین من.. بابت این که مراقب زن امیر باشم پول گحرکت کردم.. الانم تو به من یه پاما بده.. منم خودم میگم که متوجه شدمش.. میگن اصلا یارو رو هم متوجه شدم یه قیافه ی الکی بهشون میگم .. هیچ وقت به تو شک نمیکن..

رامین: از کجا مطمئن باشم!…؟ تو همه چیو دیدی و شنیدی… لابد میخوای هی تلکمون کنی..

ارسلان: نه بابا.. مرد حسابی.. من با اینکارا چیکار دارم..

رامین: اگه با این کارا کار نداشتی این تو چیکار میکنی؟

ارسلان: خب دیدم گلناز خانوم با شما اومد خیال کردم سر و سری دارین.. میخواستم به نگاه ببینم که برم تعریف کنم.. اون یارو کارمند هتل متوجه شدم قراره اون ماجرا رو جنع کنه.. ولی اون که نمیتونه بگه اومد تو خونه… دید زده ببینه چه خبره.. ولی من میتونم.. زیرا شوهرش واسه همین اجیرم کرده..

رامین سر اسلحه رو اورد پایین و بیان کرد

رامین: بی جاده نمیگی..

چند قدم اومد جلو و با تهمشاهده کرد اضافه کرد

رامین: اما خوب گوشاتو وا کن مرتیکه.. اگه دست از پا خطا کنی.. دندون گردی کنی یا بخوای منو لو بدی.. شامگاه نشده خونت ریخته میشه حالیته؟! منو که شناختی.. از اون کله گنده هاشم پس خیال نکن بهت امون میدم درک کردی؟

سری به تایید تکون دادم تا سر اسلحه رو اورد پایین که تایید کنه پریدم سمتش و باهاش گلاویز شدم… داد زد

رامین: ای مرتیکه ی عوضییی..

سعی داشت کف دستشو ازاد کنه و بهم شلیک کنه منم سعی داشتم مانعش بشم به هر طرف کوبیده می شدیم که یه دفعه آوای وحشتناک شلیک گلوله فضا رو پر کرد…

افراخان

هر دومون مکث کوتاهی کردیم از اینکه احساس درد نکردم فهمیدم گلوله به من نخورده ولش کردم و چند قدم عقب حرکت کردم… خون رو زمین جاری بود رامین اسلحه رو انداخت و در حالی که ناله کشیدهی میکشید فریاد زد

رامین: چهههه غلطی کردی مرتیکه..

چشم دوختم مشاهده کردم تیر خورده به ران پاش.. خیالم راحت شد پس چیزیش نبود قبل اینکه به خودش بیاد و بخواد اسلحه رو بگیره پریدم و اسلحه رو گراهی شدم.. به سمتش نشونه رفتم

رامین: چه غلطییی داری میکنی.. دخلتو میارم مرتیکه.. دخلتو میارممم

ارسلان: هیس خفه شووو.. خفه شو.. پاشو راه بیوفت.. یالا

رامین: نمیبینی زخمی شدم؟ اسلحه رو بزار زمین دیوونه بازی در نیار.. با حرف حلش میکنیم.. هرچقدر بخوای .. هرچی بخوای بهت میدم..

ارسلان: خفه شو کشیده شو برو تو اتاق.. یالا ..

حرکت کرد سمت اتاق.. هراسیده بود خودمم ترسیده بودم گلناز از همه ی ما بدتر بود چراکه نه چیزی میمشاهده کرد نه میتونست حرفی بزنه و کاری کنه فقط خفه ناله و گریه میکرد بهش نزدیک شدم و طناب هارو باز کردم زجه میزد نمیدونست چه خبره احتمالا صدای درگیری و شلیک گلوله رو گوش داده بود اما نمیتونست بفهمه ماجرا چیه..

نشوندمش یه گوشه و به جاش رامینو بستم به صنقلبی با طناب دست و پاشو بستم

رامین: دیوونه شدی؟!.داری منو میبندی؟ اگه همینجوری خون ازم بره میمیرم… یالا بازم کن..

طنابارو محکم کردم بدون یه کلمه حرف لباس گلناز گرفتم تو مشتم گلناز کف دست و پاش باز بود ولی دهن و نگاهش بسته بود بغلش کردم و زدم بیرون.. دم در از پنجره به حیاط سرک کشیدم سروین هنوز بیهوش بود.. با اخرین سرعتی که می تونستم دویدم گلناز رو گذاشتم صنقلبی عقب لباسارو انداختم روش و فقط گاز دادم.. کف دستام خونی بود وحشت کرده بودم منی که خان یه روستا بودم تا به حال با همچین حیوونایی سر و کار نداشتم که بخوان با زن حامله هنچین کاری بکنن.. نمیدونم اون زنیکه چه پدر کشتگی با گلناز داره اما الانا بود که به هوش بیاد و وقتی اون یارو رو پیدا کنه مجدداً میان دنبال گلناز.. اوتایی که من متوجه شدم بیخیال بشو نبودن.. نمیتونستم برم هتل.. نمیتونستم برم بیمارستان نمیتونستم برم پیش پلیس.. چراکه در هر سه صورت به محض اینکه چشمای گلنازو باز میکردن اتفاق بدتری می افتاد.. زنده بودن من و تمنا لو میراهی شد…یه نسیری رو مثل دیوونه ها رانندگی کردم و تو یه کوچه خلوت زدم بغل.. چجوری باهاش حرف میزدم.. ممکن بود آوامو بشناسه… ولی اگه بهش نمیاظهار کردم نجات پیدا کرده از ترس سکته می کرد..

آوامو کلفت کردم و گفتم

هیس.. نترس.. ببین.. کف دستاتو و نگاهتو نمیتونم.. الان دهنتو باز میکنم فقط جیغ نزن باشه؟ الان در امانی.. میتونی جیغ نزنی؟

گلناز مکثی کرد و با سر تایید کرد…

افراخان

اروم دهنشو باز کردم اول چند تا نفس عمیق کشید و سرفه کرد بعد در حالی که آواش از ترس می لرزید گفت

گلناز: کی هستی.. تو .. تو چی میخوای ازم؟! رامین چیشد؟! .. اون آواها.. آوای تیر بود؟! من کجام؟!

ارسلان: اروم باش.. رامین با یه زن دیگه.. اسمش سرو یا سروین… یا همچی چیزی بود.. میمیل داشتن تو رو بکشن..

گلناز عصبی لبخند زد

گلناز: سروین!!!!! سروین اونجا بود؟!

ارسلان: ببین اینا الان مهم نیست.. با رامین درگیر شدم.. پاش تیر خورده ولی الانا دیگه خودشونو نجات دادن.. حتما میان دنبالت.. کجا ببرمت؟! شماره ای چیزی از شوهرت داری؟!

گلناز: رامین تیر خورده! تو زدیش؟…

ارسلان: اره.. اتفاق بود..

گلناز: تو کی هستی؟! واسه چی نجاتم دادی!؟

ارسلان: من.. من مهم نیست کی ام.. بیا.. کمکت میکنم لباس بپوشی..

گلناز: کف دستمو چشممو باز کن.. خودم می پوشم

ارسلان: نه نمیشه.. کمکت میکنم.. بعدم میریم نظمیه.. خودت آژانا توضیح بده.. فقط پای منو وسط نکش.. بگو خودت درگیر شدی و فرار کردی؟! میتونی؟! با اونا برو هتل… شماره شوهرتو حتما مدیر هتل داره.. کی از خارج میاد ؟

گلناز مکث کرد چند ثانیه در ذهنش گذراند و بعد گفت

نگاهامو باز نمیکنی چون میشناسمت! تو کی هستی؟! بگووو.. میشناسمت؟!

حرکت کردم جلو و کمکش کردم لباس تنش کنه کف دستشو باز کردم اما محکم تو دستم گحرکت کرده بودم که مبادا چشمشو ناغافل باز کنه از زیر دیده بند تقلا میکرد ببینه

گلناز: چرا نجاتم دادی؟

ارسلان: چون حیاتت برام مهمه..

گلناز: بگو کی هستییی.. خواهش میکنم.. حالم خوب نیست.. میترسم بچه چیزیش شده باشه… تو رو خدا منو ببر بیمارستان..

ارسلان: نمیشههه.. نمیشه.. اول باید بریم جای امن شاید همین الانم دنبالمون باشن.. هنوز زیاد دور نشدیم اگه پیدامون کنن دخل هر دومون اومده.. میرسونمت پیش پلیس..

گلناز: تو چی میشی؟ خودت کجا میری؟ واسه خاطر من جونتو انداختی تو خطر.. چجوری خودتو نجات میدی!؟

این اولین بار بود که گلناز ندونسته مضطرب افراخان شده بود.. به خودم اومدم مشاهده کردم افرای درونم غلیان کرده و به گلناز خیره شده.. چند جای لباسش پاره شده بود و تن سفیدش خودنمایی میکرد.. موهاش قد بلند و پریشون بود.. چه موهایی داشت.. یاد اامان شب افتادم.. که موهاشو از بیخ زدم که رامش کنم.. چه قدر احمق بودم چه جوری قلبم اومده بود..

گلناز: خودتو نشونم بده.. هرکی باشی مدیونتم…

ماشینو روشن کردم و حرکت کردم

ارسلان: یه ذره دراز بکش رو صنقلبی عقبی.. خودتو کج کن تکیه بده… یه کم دیگه میرسیم

افراخان
از اینه به گلناز نگاه میکردم از اینکه کف دست و نگاهاشو باز نکرده بودم عذاب وجدان داشتماما چاره ای هم نداشتم.. گلناز قیافش تو هم بود

گلناز: اقا… سروین چی شد؟!

ارسلان: زدم تو سرش.. بیهوش شد.. رامینمپاش تیر خورد اما جفتشون خوبن.. اون مار هایی که من متوجه شدم سگ جون تر از این حرفان… مضطرب نباش..

گلناز: مضطرب اونا نیستم.. نگران شمام.. براتون دردسر میشن..

ارسلان: نترس… رسیدیم.. پیاده شو..

گلناز: نمیتونم.. میشه کمکم کنی.. برم تو شهربانی چی بگم؟!…

ارسلان: همه چیو تعریف کن… فقط از من حرفی نزن.. بگو خودت فرار کردی

گلناز: چجوری جبران کنم؟! جونمو مدیون تو ام..

ارسلان: خوب باش همین.. وقتی پیاده شدی.. کف دست و چشماتو باز میکنم.. ولی قول بده برنگردی و عقبو نگاه نکنی..

ماشینو زدم بغل.. گلناز گیج و گنگ بود.. کف دستشو گحرکت کردمو پیادش کردم..

گلناز: اخه چرا.. بهم بگو کی هستی من مدیونتم..

کف دستاشو تو کف دستم نگه داشتم چند قدم بردمش جلو تر یه کم شلوغ تر بود همه با تعجب به سر و وضع اشفتمون نگاه می کردن.. کف دستاشو باز کردم و برای اخرین بار کف دست ظریفشو تو کف دستم فشرم.. یه قدم عقب راهی شدم و کف دستشو ول کردم و با دو رفتم سمت ماشین.. فوری روشن کردم از تو اینه متوجه شدم چشم بندو باز کرده و به این طرف اون طرف نگاه میکنه.. ولی بعد فوری از ترسش حرکت کرد داخل شهربانی.. خیالم راحت شد.. تنم از درد میسوخت حالا که از فشار و هیجان ماجرا کم شده بود تازه درک کردم که خبره.. بعد از ظهر شده بود و من هیچ توضیحی برای این همه غیبت نداشتم که به گلاب و نعنا بدم.. هیچ توضیحی واسه این سر وصورت داغون و کبودی ها نداشتم.. یه نفرو با تفنگ زده بود و یه زن هم با گلدون زخمی کرده بودم.. خدایا من به خاطر این دخپر چه کرده بودم..
مجبور شدم برگردم سمت هتل .. باید سر و وضعمو درست می کردم و یه دروغ ردیف میکردم..
💚
💙💚
💚💙💚
💙💚💙💚