از گوش باربد خون میومد و من و لادن کف دست از کتک زدنش برنمیداشتیم.
مراد که تازه به خودش اومده بود به طرف مون پا شتابزده کرد و از پشت پهلوهای لادن رو گحرکت کرد و محکم توی بغلش گرفت.
اما لادن همچنان تقلا میکرد و لگد میپروند.
باربد که بالاخره موهام رو ول کرده بود به گوشش دست زد و وقتی خون رو دید با همون کف دست خونی محکم توی صورت لادن سیلی کوبید و بیان کرد:
-زنیکه جنده
چنان بلایی سرت بیارم که مرغای آسمون به حالت گریه کنن
و بعد با همون حرص و عصبانیت به طرفم چرخید و در حالیکه دندون روی هم میسابید بیان کرد:
-وقتی با زبون خوش امضا نمیکنی منم با زبون زور مجبورت میکنم
فقط بشین و تماشا کن
به لکنت افتاده بودم و بدنم میلرزید:
-می…میخوای چکار کنی؟
در جوابم نیشخندی زد و گفت:
-به زودی میفهمی جفتک پروندن چه تاوانی داره عزیزم
باهات کاری میکنمکه با کف دست خودت امضاش کنی
-باربد…
دیگه اجازه نداد حرف بزنم و رو به مراد گفت:
-ببرش تا بیام
لادن شروع کرد به جیغ و داد و فحش دادن ولی زورش به اون مرد غول پیکر نمیرسید.
برای اینکه کمکش کنم و نجاتش بدم به طرف مراد حمله کردم اما باربد تنم رو به دیوار کوبید و قبل از اینکه به خودم بیام با هم از اتاق بیرون زدن.
پشت پنجره وایسادم و میله هاش رو با تمام توانم تکون دادم:
-لادن …من اینجام نترس
میان نجات مون میدن…ما رو تنها نمیذارن
لادن که یه گوشه توی خودش جمع شده بود قلب و جرات پیدا کرد و به طرفم دویید.
کف دستام رو که دور میله ها قفل شره بود رو گحرکت کرد و بیان کرد:
-قلبارا…من میترسم
اینا میخوان یه بلایی سرم بیارن
اگه…اگه نجات پیدا کردی تو رو خدا مواظب مولینم باش…
-این حرفا رو نزن…فقط میخوان ما رو بترسونن…
لادن با وحشت به اطراف خیره شد و اضافه کرد:
-قلبا…به بهمن بگو…نامرد من هنوز دوستت دارم
انگار داشت وصیت میکرد و من قلبم داشت از غصه و ترس میترکید .
میخواستم دل داریش بدم ولی میدونستم داره یه اتفاقی میفته.
در اتاق که باز شد لادن بیشتر به میله ها چسبید:
-دلا…دارن میان…من میترسم
-هیچی نمیشه قربونت برم…من نمیذارم
ولی همون لحظه باربد وارد اتاق شد.مردی که کاملا لخت بود.
هیچی جز یه شورت به تن نداشت.
رو به لادن پوزخندی زد و بیان کرد:
-آماده ای دلبره؟
دوست جونت قراره به طور زنده ببینه رفیقش چجوری به خاطر لجبازیش پاره میشه
دل و روحم ازار میدید و وحشت به دلم چنگ مینداخت.
به امید اینکه هرمز خان و بهمن میان و پیدامون میکنن به در نگاهی انداختم و از پشت میله ها لادن رو محکم تر بغل کردم:
-حق نداری بهش دست بزنی
هرمز خان میاد اون وقت واست بد میشه
خودت و تو دردسر ننداز
باربد قهقه ای زد و اضافه کرد:
-وای هراسیدم…
هرمز خانت کو،کجاست ؟
بدبخت …هیچ کس جز من تو رو نمیخواد
اون احمق فکر میکنه تو با یه مرد فرار کردی
چند تا شاهدم بهش بیان کردن رفتی روستا و با یه مرد خونه تو خالی کردی و حرکت کردی
اندیشیدی الان داره دنبالت میگرده؟
با خنده ی دیوانه واری دستاش رو بهم کوبید و اضافه کرد:
-هرمز خان پر…اون مردک هیچ وقت دنبالت نمیگرده
کف دستام شل شد و اشکام مثل سیل روی گونه هام ریخت.
انگار باربد فکر همه جا رو کرده بود.
با ناامیدی به در خیره شدم، هرمز خان هیچ وقت نمیاومد دنبالم.
اون فکر می کرد بهش خیانت کردم.
مرد من غرور و مردونگیش له شده بود.
با صوتی جیغ لادن به خودم اومدم:
-قلبارا…تو رو خدا کمکم کن
کف دستم رو به طرفش دراز کردم تا بگیرمش ولی دیر شده بود.
دوستم رو روی تشک گوشه اتاق پرت و وحشیانه لباساش رو توی تنش پاره کرد.
صدای جیغ و گریه های لادن قلبم رو ریش ریش میکرد.
خودمم مثل ابر بهار اشک میریختم و میله های لعنتی رو تکون میدادم به امید اینکه از جا کنده بشن و برم نجاتش بدم.
ولی زورم بهش نمیرسید.
با اشک و ناله اظهار کردم:
-باربد…اذیتش نکن
تو رو جون بچت …با ما اینکارو نکن
بخدا میمیرم…ولش کن بی شرف
ولی باربد مثل یه حیوون وحشی افتاده بود به جون لادن.
لباساش رو به زور و کتک از تنش درآورد و بین پاهاش نشست.
دستم میلرزید و نفسم دیگه بالا نمیاومد.
جلوی نگاهام داشت به دختری که از خواهر برام عزیزتر بود تجاوز میکرد.
اون لحظه از تجاوزی که به خودم شده بود سخت تر میگذشت.
انگار صوتم رونمی متوجه شد که اظهار کردم:
-التماست میکنم…نکن
به پات میفتم…بهش تجاوز نکن
بخدا طاقت نمیارم…
باربد خدا لعنتت کنه…ولش کن
-تا اون برگه رو امضا نکنی هر روزگار و هر شامگاه همین بساطه!
وقتی شورتش رو پایین کشید و خودش رو به تن ظریف لادن کوبید مثل دیوونه ها خودم رو به میله ها کوبیدم.
آوای نحسش مو به تنم سیخ میکرد:
-باشه…باشه …امضا میکنم…ولش کن
همون طور که خون روی تنش رو پاک میکرد گفت:
-نشد دیگه خوشگلم…
این رفیقت همینجا میمونه تا تو هر کاری و که بیان کردم انجام بدی
با عصبیت به میله ها تکونی دادم و با آوای لرزون و خشدار گفتم:
-بهت اضافه کردم که امضا میکنم…
دیگه مشکلت چیه؟
چرا اذیت مون میکنی؟
شورتش رو بی تفاوت به حال و روزم پوشید و در حالیکه به طرف پنجره میومد جواب داد:
-گاماس گاماس…
اول اون برگه رو که رو میزه رو امضا میکنی
بعد درتمایل داشت و میفرستم دادگاه…
اونا خودشون ارسال میکنن واسه هرمز خان
اونم که امضا کرد و طلاق غیابی جاری شد…
تازه کار منو تو شروع میشه
آب دهنم رو قورت دادم و نگاه دودو زنم بین لادن و باربد چرخید:
-یعنی چی؟
-یعنی اینکه بعدش به عقد خودم در میای
عروس باربد خان میشی
برات طبقه بالا رو آماده کردم
همینجا با هم حیات میکنیم
صیغه عقد که جاری شد بعدش میتونی رفیقت و ببینی
تا اون موقع از هم جدا بمونید بهتره
-بخدا قسم هر کاری که بگی میکنم
هر چی تو بخوای همون میشه
ولی بذار لادن و مادرش برن…
سرش رو به علامت منفی تکون داد و گفت:
-برو برگه رو امضا کن تا بیام!
پنجره که بسته شد دستم رو جلوی دهنم گراهی شدم و زار زدم.
پس خدا کجا بود،چرا به دادمون نمیرسید.
قرار گرفت و بی خیال خیره شد که به یه دختر بی گناه تجاوز کنن.
منکه به کل ازش ناامید شده بودم.
قلبم داشت از غصه میترکید،اگه زودتر اون برگه لعنتی رو امضا میکردم همزیرا بلایی سرش نمیاومد.
حالا عذاب وجدان هم به روح و روانم زخم میزد.
پاهای بیجونم تن تبدار و خسته م رو به طرف میز کشید .
کف دستای لرزونم خودکار رو برداشت و در حالیکه قطره های اشکم روی کاغذ میچکید برگه طلاقم رو امضا کرد.
انگار عزرائیل داشت جونم رو میگرفت.
به پهنای صورت اشک میریختم.
امضای آخر رو که زدم همونجا کنار میز نشستم و از ته دل گریه کردم.
قلبم نمیمیل داشت از هرمز طلاق بگیرم،من عاشقش بودم.
ندرک کردم از کی،ولی به خودم که اومدم متوجه شدم عطر سردش شده اکسیژن برای ریه هام.
کف دستای بزرگ و مردونه ش شده حصار دور تنم.
شونه های پهنش شده تکیه گاهم.
دیگه هرمز رو نداشتم.
دیگه آهوی فراریش نبودم.
دیگه دخترک چشم سبزش نمیشدم.
حالا اون لباس عروس و تن کی میکرد؟
یعنی میتونست فراموشم کنه.
من که نمیتونستم.
محبتش توی قلبم کوک خورده بود.
ت_۸۹۵
سرم رو چسبونده بودم به پنجره ی چوبی ای که چیزی از اون طرفش دیده نمیشد.
چند باری لادن رو صوت زده بودم اما هیچ حرفی نمیزد.
مضطربش بودم، حتی بیشتر از خودم.
تجاوز اونقدر وحشتناک بود که خیلی طول میکشید تا آدم سر پا بشه.
زندگی من یبار نابود شده بود و هرمز تیکه های شکسته قلبم رو بهم چسبوند.
ولی باربد بلایی سرم آورد که دیگه نمیتونستم سر پا شم.
شبیه یه مرده متحرک بودم.
نه میتونستم غذا بخورم.
نه بخوابم.
مدام قیافه هرمز خان جلوی نگاهام جون میگرفت، وقتی که طلاق نامه رو میدید شکش تبدیل به یقین میشد.
اونطوری که باربد بهم اضافه کرده بود هرمز خان فکر می کرد من با یه مرد فرار کردم.
میبیان کرد تمام اهالی روستا متوجه شدنکه من با یه مرد اسباب و اثاثیهم رو جمع کردن و باهاش حرکت کردم.
یعنی باورش میشد بهش خیانت کردم؟
کاش باور نمیکرد.
بغضم رو قورت دادم و مجدداً به پنجره کوبیدم :
-لادن…تو رو خدا اگه صدام و میشنوی یه چیزی بگو
دارم از نگرانی میمیرم
ولی بازم سکوت بود و سکوت.اگه اجازه میداد ببینمش حداقل نمیذاشتم بیشتر غصه بخوره.
با باز شدن در سرم به طرفش چرخید.
باربد با اون لبخند پیروزمندانه وارد اتاق شد و اظهار کرد:
-تموم شد…طلاق نامه رو براش فرستادیم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن