یقه ش که توی مشتم بود رو گحرکت کردم و به طرف خودم کشیدم تا رخ در رخ بشیم.
بهمن حتی جرات نداشت سرش رو در مقابلم بالا بگیره.
سرم رو نزدیک بردم و جوری که مینا هم بشنوه اضافه کردم:
-نوکر خونه زاد و چه به عاشقی و عاشقی با دختر ارباب!
همون روزگاری که متوجه شدم دوستش داری باید گردنت و میشکستم
مینا جلوتر اومد و گفت:
-داداش…اول اون زنیکه…
-لال شو مینا…صوتت و نشنوم
آوای فریادم چنان قد بلند بود که مینا هم درست مثل دلارا و بهمن یکه خورد،تا به حال سرش داد نکشیده بودم،توقع نداشت.
با ناباوری لب زد:
-داداش!
-حدت و بدون مینا
این مردی که بهش گفتی نوکر رفیقمه
تو هیچ وقت لیاقتش عاشقیش و نداشتی
باید همون اول گردنش و خودم میشکستم تا اون همه سال سوختنش و به پای تو نمیمشاهده کردم
به بهمنی که هنوز سرش پایین بود تکونی دادم و اضافه کردم:
-حرف بزن مرد حسابی!
عاشق چی این مار سمی شدی که اون همه سال جوونیت و پاش گذاشتی؟
بهمن خاموشی کرده بود و چیزی نمیبیان کرد، مجدداً بهش تکونی دادم تا حرف بزنه اما اینبار لادن با شکمی که حالا زیادی بزرگ و توی نگاه بود با ترس از خونه بیرون اومد.
شکم برجسته ش باعث شد نگاه منو مینا به طرفش کشیده بشه.
روی لب هاش زبون کشید و اضافه کرد:
-اینجا چه خبره هرمز خان؟
چرا هر وقت تقی به توقی میخوره یقه شوهر منو میگیرید!
شکم جلو اومده ی لادن باعث شد میل شدیدی به قهقهه زدن داشته باشم.
اون دختر برای خودش اعجوبه ای بود.
مینا یه قدم جلو گذاشت و در حالیکه شوکه شده بود با لکنت اظهار کرد:
-شو…شوهر؟…بهمن این…این زنیکه چی میگه؟
تو…تو کی ازدواج کردی؟
لادن در حالیکه دستش رو به کمرش زده بود با اخم بالکن رو طی کرد و گفت:
-ببخشید شما کی باشید که اسم شوهر منو بدون پسوند و پیشوند به زبون میاری؟
بگو آقا بهمن تا زبونت عادت کنه!
مینا از خشمگینت سرخ شده بود، انگار یه حریف قَدَر پیدا کرده بود.
اما لادن خونسرد بود.
خواهرم همون طورکه پا میکوبید و به طرف پله ها میاومد اظهار کرد:
-الان حالیت میکنم من کیم زنیکه
بهمن نگاهی به لادن و مینا انداخت و گفت:
-هرمز…ولم کن…باید جلوشون و بگیرم
الان دعوا میشه
کنارش وایسادم و بازوش رو محکم گحرکت کردم:
-همینجا وایسا از نمایش لذت ببر
فقط لادن میتونه این بساط جمعش کنه
بهمن با دلواپسی به اون دو تا زن نگاه میکرد.
لادن بالای بالکن وایساده بود و مینا که از پله ها بالا اومد گفت:
-تو کی هستی جنده خانوم…
الان خودت و توله تو …
لادن تو یه حرکت موهای طلایی خواهرم رو توی مشت گرفت و شامگاهیه گوسفند قربونی از پله ها پایین کشید و اظهار کرد:
-واسه من سلیطه بازی در نیارا من از تو سلیطه ترم
موهای مینا رو میکشید و با خودش دور حیاط میچرخوند،اون دختر از پس ۲ تا مرد براومده بود.
خواهر ناز نازی من که براش عددی محسوب نمیشد:
-یبار دیگه هم دور و بر بابای بچم ببینمت مثل سگ میزنمت
مینا ارباب زاده بود و حتی یبار هم با بچه ها همبازی نشد تا دعوا یاد بگیره.
کسی هم به خاطر جایگاهش از گل نازک تر بهش نمیبیان کرد، برای همین زیادی لوس و ننر و بی ادب بار اومد.
برعکس لادن که بزن بهادری بود برای خودش.
موهاش رو اونجوری میکشید کف دست و پای الکی میزد:
-داداش…بهمن…کمک
وقتی صوتی التماس هاش کشیده شد لادن سرش رو جلو کشید و سیلی محکمی توی صورت سرخش کوبید :
-باز که شوهر منو بدون آقا آوا زدی!
کیشمیش دم داره
سیلی دوم رو زد و اظهار کرد:
-اضافه کردم چی صوتش کنی؟
-ولم کن زنیکه ی سلیطه ،ولم کننن
-آره عزیزم…خوب درک کردی،من سلیطه م
بار اول و آخرت باشه دور و بر آقا بهمن میبینمت، شیر فهم شد؟
هق هق مینا بلند شده بود و نمیتونست خودت رو نجات بده،شاید بدجنسی بود ولی از اون نمایش داشتم لذت میبردم.
خواهرم نیاز داشت یکی ادبش کنه:
-ولم کن…ایی سرم…اخ موهام و کندی
-خوب کردم…بگو آقا بهمن والا ولت نمیکنم
بلوایی به پا شده بود که بیا و ببین.
کسی هم کاری نمیکرد،دلارا ولی توی عالم خودش غرق بود.
حرفی نمیزد و توی خاموشی به معرکه خیره بود.
بهمن هم مات به اون دو تا زن نگاه میکرد و با حالتی که کاملا مشخص بود توی شوک فرو حرکت کرده اظهار کرد :
-این وزه خانوم به قد و قواره ش نمیخوره اینقدر وحشی باشه
توی گلو ریز خندیدم و کنار گوشش گفتم:
-داداش…آینده ت ظلماته
نگاه غره ای بهم راهی شد و با چند قدم بلند خودش رو به لبه بالکن رسوند:
-بسه!…اینجا چاله میدون نیست
لادن که انگار تازه به خودش اومده بود در حالیکه نفس نفس میزد موهاش رو ول کرد.
مینا جون دوباره ای گرفت و به خیال خودش حامی پیدا کرده ،برای همین به طرف دخترک حمله ور شد ولی قبل از اینکه حتی کف دستش بهش بخوره لادن روی زمین جای گرفت و شکمش رو گحرکت کرد:
-اییی…اخخخ…بچم…بهمن…
بیا این پتیاره رو بنداز بیرون…
ای خدا لقدت کنه زن…بچم یه چیزیش بشه ازت نمیگذرم…
مینا که از کولی بازی های لادن وحشت کرده بود خودش رو عقب کشید.جوری آه و ناله مسیر انداخته بود که انگار بچه ش داره سقط میشه.
خواهرم نگاه قلبخور و ناراحتی به بهمن انداخت و با چراکهه ای که از شدت بغض میلرزید رو بهم بیان کرد :
-داداش…من تو ماشین منتظرم…زودتر بیا
با رفتن مینا ،لادن زیر دیدهی به حیاط خالی نگاهی انداخت و وقتی خیالش راحت شد که راهی شده کشیده شد.
در مقابل دیدهای همگی مون دست انداخت زیر پیمسیرنش و بالشتک کوچیکی رو بیرون اورد.
با حالت قلدرانه ای کف دستاش رو به هم کوبید و اضافه کرد:
-بری دیگه برنگردی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن