پشت سر هم حرف میزدم و چیزایی رو میاضافه کردم که روی قلبم تلنبار شده بود ولی خیلی وقت پیش بخشیدمش .
همون وقتی که از خونه ش فرار کردم و متوجه شدم که چقدر عاشقش شدم.
محبت آدما رو صبور و بخشنده میکنه.
شامگاهیه یه معجزه ست.
شبیه نوری که به تاریکی پیروز میشه.
ولی درد بی درمونه.
همون قدر که صبور و بخشنده ای به همون اندازه هم ضعیف و شکننده میشی.
هرمز خان هم عاشق شده بود،چراکه دیگه اون مرد خشمگین و کله خراب همیشگی به نظر نمیرسید.
سکوت میکرد و اجازه میداد حرف بزنم.
متوجه شده بودم وقتی میخوای بفهمی یکی عاشق شده زل بزن توی دیدهاش.
اگه تصویر خودت رو توش متوجه شدی یعنی اون آدم عاشقته.
و من تصویر خودم رو کاملا واضح توی نگاهاش میدیدم.
انگار که مقابل آیینه وایسادم.
ولی با حرفی که زدم شامگاهیه آتیش زیر خاکستر بود که یهو گر گرفت :
-من به خاطر برادرم خونبس شدم و تاوانش و دادم
تاوان تو هم از کف دست دادن منه
البته که هیچ وقت مال تو نبودم
الانم نیستم
حالا هم بهتره که خودت بیای طلاقم و بدی والا تا آخر عمر فرار میکنم ولی اجازه نمیدم کف دستت هم بهم برسه
با چشمای به خون نشسته به یقه م چنگ زد و تن یخ زده مرو جلو کشید:
-اونوقت چرا باید طلاقت بدم؟
نیشخندی زدم و برای اینکه آتیش به دلش بندازم نفهمیدم چی شد که گفتم:
-زیرا من یکی دیگه رو دوست دارم و میخوام باهاش ازدواج…
حرفم تموم نشده بود که به خاطر سیلی که توی صورتم کوبید گوشم زنگ زد.
یهو بهم شوک وارد شده بود.
گاهی یادم میحرکت کرد با مردی روبرو هستم که اونقدر روم غیرتیه که حتی وقتی خونبس رفتم اجازه نداد کسی بفهمه کی هستم و برای چی توی اون خونه م تا به خاطر خونبسی آزارم ندن.
یادم رفت وقتی پسر خاله ش بهم نظر داشت چه بلایی سرش آورد.
همون طورکه یقه م توی مشتش بود و شقیقه ش در حال انفجار به تن لرزونم تکون شمتوجه شدی داد و فریاد زد:
-بفهم چی میگی دلا
من همون قدر که عاشقتم
همونقدرم روت غیرت دارم
حالا یبار دیگه زر مفت بزن تا اون دهن دلبرت و پر از خون کنم
حالا که تا اون حد عصبیش کرده بودم میتونستم به هدفم برسم.
هرمز خان توی عصبیت کنترلی روی خودش نداشت و من اینو خوب فهمیده بودم.
کف دستم رو که روی گوشم بود رو پایین آوردم و نیشخند زدم:
-آره خب،تو همون هرمز خان سابقی
همونی که منو انداخت زیر سگ
الانم اصلا عوض نشدی همون آدم کله خرابی هستی که بودی
انگشتم رو روی قفسه سینه ش کوبیدم و اضافه کردم:
-اصلا میدونی چیه
واسه همینه که میخوام ازت طلاق بگیرم
مردی که میخوام باهاش ازدواج کنم آدمه، منو دوست داره
تا تقی به توقی میخوره…
دوباره کف دستش بالا رفت و چنان توی گوشم کوبید که اگه یقه م توی مشتش نبود پرت میشدم روی زمین.
دندون روی هم سابید و غرید:
-نه ،انگار بسیار باهات جاده اومدم که اندیشیدی بی غیرتم و هر زری که دوست داری میزنی
میگن وقتی میخوای یه مرد رو بکشی دست بذار رو غیرتش.
و من اولین و بزرگ ترین اشتباه زیستنم رواون روزگار انجام دادم.
اشتباهی که بعد ها فهمیدم چه عواقبی داشته.
ما آدما دیر میفهمیم که باید به موقع حرف بزنیم.
اگه اون روزگار صادقانه بهش بیان کرده بودم که ژیلا ازم چی خواسته زندگیم تبدیل به جهنم نمیشد.
بهش زخم زدم،یه زخم کاری.
اونم منی که قلبم میراهی شد برای شقیقه ش که نبض میزد.
برای رگ گردنش که باد کرده بود.
برای مشتایی که گره شده بودن.
ولی آخرین فرصت رو نمیمیل داشتم از کف دست میدادم.
باید طوری ضربه نهایی رو میزدم که کار تموم شه، حتی به قیمت زخمی کردن غیرتش.
نیشخندی زدم و گفتم:
-من هیچ وقت عاشق آدم روانی مثل تو نمیشم
دندون روی هم سابید و پشتم رو به دیوار کوبید:
-دروغ میگی عین سگ
درد ستون فقراتم رو نامتوجه شده گرفتم و مجدداً اظهار کردم:
-فقط به خاطر داداشم قبول کردم بیام خونه ت
والا کدوم زنی عاشق مردی مثل تو میشه
انگشتاش رو دور گلوم حلقه کرد و سرش رو جلو آورد.
اونقدر گلوم رو فشار داد که حس میکردم دیگه نفسم بالا نمیاد:
-دلارا …حرفی نزن که بعدا پشیمون شی
اون مرد نمیدونست همون لحظه پشیمون شدم از حرفایی که زدم،من اهل خیانت نبود،دلارا بهشدت وقت پیش عاشق همون هرمز خان خشن و افسارگسیخته شده بود.
اصلا ارباب هرمز با همون جذبه و ابهتش قلبم رو برد.
من غیرت و غرور یه مرد رو با مرد دیگه ای امتحان نمیکردم.
اما اون کرد.
من به خاطر یه زن دیگه،به خاطر دلدادگیی که التماس کرده بود نابودش نکنم بازم تا تهش راهی شدم و چمیدونستم یروزی برای اینکه بار دیگر هرمز خان بهم نگاه کنه جون میدم.
فشار کف دستش رو به حدی زیاد کرده بود که نفسم بالا نمیاومد،داشتم خفه میشدم و خس خس سینه م منو میترسوند.
انگار حاضر بود من رو توی اون کلبه بکشه ولی نذاره با مرد دیگه ای برم.
به دستش چنگ زدم تا یکماکسیژن به ریه هام برسونم و بریده بریده گفتم:
-لطفا بیا طلاقم بده
نمیخوام به اونی که دوسش دارم خیانت کنم
تو اگه خودت و بکشی هم به چشمم نمیای چراکه عاشق یه مرد دیگه م
شکستنش رو با دیدهای خودم متوجه شدم.
نور از چشماش رفت و زیستن مرد.
برق چشماش به آنی خاموش شد و جز سیاهی توی اون دو تا گوی سیاه ندیدم.
انگشتاش اما یه ذره هم از دور گلوم شل نشد،فقط با تمام زوری که داشت پرتم کرد به طرف در و در حالیکه پشتش رو بهم میکرد اضافه کرد :
-فردا برو دادگاه طلاقنامه تو بگیر
آوای خشدار و دورگه ش رو که گوش دادم قلبم یهو فرو ریخت.آوایی که پر از سرزش و توبیخ بود.
اما برای هر ۳ نفر ما بهتر بود که جدا شیم.
شک نداشتم با درک کردن قضیه دیدش نسبت به ژیلا تغییر می کنه ،طلاقش میده و جای من برای ابد توی دلش امن و مثل یه ملکه ست اما من آدم حذف کردن رقیب نبودم.
بعدش چی به سر ژیلا میاومد؟
مردم نمیاضافه کردن دلارا فتنه ست؟
آشوبه؟
خونه خراب کنه؟
لعن و نفرینم نمیکردم که زیستن یه زن دیگه رو نابود کردم؟
چادرم رو که سرم انداختم مطمئن بودم میخوام که زیستن جمتوجه شدی رو برای خودم بسازم.
هر چند سخت.
اون مرد میتونست با ژیلا برای خودش زیستن بسازه،منم با مرد دیگه ای.
قبل از اینکه کار کف دستم بدم و اعتراف کنم چرا تیشه به ریشه ی خودم زدم روبنده م رو بستم.
نگاه آخر رو به مردی که بهم پشت کرده بودم انداختم.
تصویرش رو ذخیره کردم برای شبای طولانی که با مشتاق دیداری میگذشت.
عطرش رو با نفس عمیق به ریه هام بردم و با عجله از کلبه بیرون زدم.
خودم رو به اصطبل رسوندم،بدون اینکه به عقب برگردم سوار یکی از اسبا شدم و به تاخت از اون کلبه دور شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن