تصمیمم رو گراهی شدم.
بچه رو محکم تر به خودم چسبوندم و عقب گرد کردم.
پاهام میلرزید وقتی پشت سر خدمه به طرف سالن اصلی راهی شدم.
دلم پر صوت میکوبید.
انگار به جاش طبل توی قفسه ی سینه م کار گذاشتن.
قصد داشت جونم رو به لبم برسونه.
نفس لرزونی کشیدم و بعد از چند ثانیه مکث وارد لابی شدیم.
لابی هم شلوغ بود.
پر از مهمون و سر و آوا.
پر از موسیقی و رقص و نور.
هرمز خان برای عروسیش بهترین ها رو میخواست.
گرون ترین ها و شیک ترین ها جشنش رو اعیونی میکردن.
هنوز درگیر بودم و نمیدونستم چطور خودم رو به سالن برسونم که مینا که با عجله از سالن بیرون اومد.
سریع پشت یکی از مهمون های مرد پناه گرفتم تا دیده نشم.
مینا انگار وحشت کرده بود.
رنگ به رخ نداشت.
یا شایدم دنبال ماهو میگشت که با عجله از پله ها بالا راهی شد.
وقتی یکی دو تا از نگهبانا داخل لابی اومدن متوجه شدم که متوجه نبود ماهو شدن.
خانوم_معلم
#پارت_۴۹۶
#فصل_۵
بی توجه به نگهبانا که از پله ها بالا میراهی شدن از بین جمعیت جلو راهی شدم و ورودی سالن وایسادم.
نگاهم به طرف جایگاه کشیده شد،مردمک هام از شدت بغض میلرزید.
هرمز خان اونجا بود،درست روبروم.
توی جایگاه عروس و دوماه مثل الماس سیاه میدرخشید.
ابهت داشت نامرد!
ژیلا سر کنار گوش مرد بی معحرکت کرد من برد و چیزی اضافه کرد. نفهمیدم چی ولی حسادت داشت خفه م میکرد.
هرمز خان سری تکون داد و یه جرعه از نوشیدنیش سر کشید.
حتی ژست های معمولیش هم جذاب بود.
کف دست های قویش.
صورت مردونه ش.
نگاه سرد و یخ زده ش.
قد و قامت بلندش.
قلبم رو میلرزوند.قلبم برای اینکه جای ژیلا کنارش بشینم بی تابی میکرد.
عاشقش شده بودم ولی به غلط.
عاشق مردی که حسی بهم نداشت.
معتقد بودم اگه مامور بازجویی بود شکنجه گر ماهری میشد.
نیازی هم به شکنجه ی جسمی نبود!
با یه نگاه ،با یه لمس،با یه کلمه تا حد مرگ شکنجه ت میکرد.
حتی اگه خدا اون مرد رو میذاشت توی جهنمش واسه سوزوندن ادما کافی بود و نیازی به اتیش نداشت.
دل بینوام که تیر کشید سر تو گردن پسرکش فرو بردم و عمیق نفس کشیدم.
داشتم چکار میکردم؟
یه تیکه از وجود شکنجه گرم رو با خودم میبردم ؟
#خانوم_معلم
#پارت_۴۹۷
#فصل_۵
نگاه مات و بیقرارم؛ بی قرار و بی تاب روی دیدههای مشکی هرمز خان قفل شده بود.
سیاهی دیدههاش اونقدر زیاد بود که انگار توی یک شامگاه بدون ستاره غرق شدی.
وقتی کف دست ژیلا رو گراهی شد و برای رقص دو نفره بلند شد قلبم ریخت.
پاهام که شروع کرد به لرزیدن سر عقب بردم و به ماهوی توی خواب خیره شدم،به صورت معصوم پسرکی که مادرانه هام رو براش خرج کرده بودم.
اما اگه میبردمش تا آخر عمر باید عذاب میکشیدم.
وقتی هرمز خان و ژیلا وسط جمعیت وایسادن و موزیک رقص دو نفره شون شروع شد پاهای بیجونم رو تکون دادم و به طرف نزدیک ترین مبل رفتم.
داشتم دق میکردم.
حسادت خفه م میکرد.
مگه من چی کم داشتم که من رو نمیخواست.
چه طالعی شومی بود خون بس شدن.
پسرکم رو روی مبل خوابوندم و قطره اشک سمجی از نگاهم چکید و روی گونه ش افتاد.
قلبم برای خودم میسوخت،برای دلارایی که حتی گریه هم آرومش نمیکرد.
کف دست هرمز که دور کمر باریک ژیلا پیچید کف دست جلوی دهنم گذاشتم و هق زدم.
اون عاشقی آخر یروزگار من رو میکشت.
#خانوم_معلم
#پارت_۴۹۸
#فصل_۵
نفسم بالا نمیاومد از بس قلبم کند میکوبید.
هرمز داشت با یه زن دیگه میرقصید.
بهش شاباش میداد.
با دلدادگی بهش نگاه میکرد و قلبارا رو اصلا یادش هم نمیاومد.
سر پایین بردم.باید میراهی شدم.
من نمیتونستم یه تیکه از وجود اون مرد رو با خودم ببرم.
صورت ماهو رو بوسیدم و گونه ش رو نوازش کردم:
-مامان اِلا رو ببخش پسرم
من آدم ضعیفیم
نمیتونم با بابا هرمزت بجنگم
نمیتونم تو رو با خودم ببرم
من لیاقت مولینت بودن و ندارم جیگرم
لیاقت مولین بودن هیچ کس و ندارم واسه همین نی نی رفت پیش خدا
کف دست کوچیکش رو توی دستم فشار دادم و پشتش رو بوسیدم.
گونه هام که از اشک خیس شد بلند شدم.
چند قدمی ازش فاصله گراهی شدم و خیره موندم به مردی که با اون کت و شلوار سیاه کنار همسرش میرقصید.
آوای متعجب مریم هم نتونست نگاه میخ شده م رو از روی هرمز خان برداره:
-قلبارا؟…تو اینجا چکار میکنی دختر!
برای اینکه پس نیفتم به بازوش چنگ زدم و بی نفس اظهار کردم:
-اومدم عروسی محبتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن