وارد اتاقش شدیم و دخترک رو بدجوری ترسیده بود لبه تخت نشوندم.
کف دستام میلرزید و یبار لیوان از کف دستم توی سینک افتاد،ولی مجدداً برداشتمش و پر از آب کردمش.
نصفش رو قند ریختم و همون طورکه برهم میزدم کنارش قرار گرفتم.
لیوان رو به لباش چسبوندم و وادارش کردم چند قلوب ازش بخوره.
همزمان پشتش رو ماساژ میدادم تا یکم حالش جا بیاد.
ولی حال خودم بدتر بود.
داشتم پس میافتادم.
همون چند دقیقه ی قبل با سنگ توی سر پسر خاله هرمز خان کوبیده بودم و وقتی مرد خونین و بیهوش روی زمین افتاد پا گذاشتیم به فرار.
حالا نمیدونستم باید چکار کنم؟
سمانه لیوان رو کنار زد و در حالیکه بار دیگر بغض کرده بود اظهار کرد:
-قلبارا…حالا چکار کنیم؟
به خدا که بدبخت شدیم
حتما مرده
هرمز خان مامانم و میندازه بیرون منو تو هم…
کف دستم رو روی لبش گذاشتم و گفتم:
-هیش…آروم باش
تو که کاری نکردی
سرش رو عقب کشید و گفت:
-تو که همینجوری وضعیتت بده
حالا هم…
یهو بند قلبم پاره شد.
راست میاظهار کرد،چرا به این موضوع فکر نکرده بودم که من به جرم قتل خواهر هرمز خان اونجا بودم.
حالا خودمم…
آب دهنم رو به سختی قورت دادم و برای اینکه بهش قلبداری بدم بیان کردم:
-ما که نکشتیمش
فقط از خودمون دفاع کردیم
دلواپس منم نباش
به هیچکسم چیزی نگو حتی به ماما…
هنوز حرفم تموم نشده بود که در اتاق باز شد و دلم از حرکت وایساد.
با ورود مریم هر دو بیشتر شامگاهیه کسایی بودیم که سکته مغزی کرده.
دلم میخواست فحش رکیکی نثارش کنم ولی جلوی خودم رو گرفتم.
با مشاهده کردن ما دستاش رو به کمرش زد و با عصبانیت بیان کرد:
-من اونجا با اون همه کار کف دست تنها موندم
بعد شما اوممشاهده کرد اینجا درد و دل میکنید؟
نمیگید شامگاه کلی مهمون داریم؟
سمانه از شدت ترس و استرس بدجوری میلرزید و میهراسیدم چیزی بگه که مادرش مشکوک شه.
برای همین با خنده کف دستپاچه ای بلند شدم و بیان کردم:
-نه…داشتم میومدم
سمانه ماهیانه شده حالش خوب نیست آوردمش یکم استراحت کنه
کاراش و من انجام میدم دلواپس نباش
مریم که تازه متوجه حال بد دخترش شده بود جلو اومد و کف دستی به پیشونی عرق کرده ش کشید:
-آره رنگشم پریده
صورتشم یخ زده
سری تکون دادم و اضافه کردم:
-بیا بریم به کارا برسیم
سمانه یکم استراحت کنه
مریم خانوم بالاخره از دخترش دل کند و بعد از اینکه کمک کرد روی تخت دراز بکشه لحاف رو روی تنش کشید و با هم از اتاق بیرون زدیم.
وارد آشپزخونه که شدیم دنبال بهونه میگشتم تا برم سراغ مرد.
اما خود مریم خانوم پیشکف دستی کرد و بیان کرد:
-واسه دسر ارد لازم دارم
اینجا تموم شده برو از انباری بیار
فقط کف دست بجنبون که کلی کار داریم
ظرفی که برای آرد داده بود رو با یه کف دستمال تمیز برداشتم و با عجله از آشپزخانه بیرون زدم.
قدم هام رو بلند برمیداشتم تا زودتر به انباری برسم.
باید تا کسی متوجه نشده اوضاع رو درست میکردم،اگه خبر به هرمز خان میرسید دیگه زنده موندم با خدا بود.
از شکنجه ها و کتک هاش وحشت داشتم.
با عجله از پله ها پایین حرکت کردم و بالاخره به انباری رسیدم.
دیوار انباری رو دور زدم اما وقتی رسیدم هیچی جز یه لکه بزرگ خون متوجه شده نمیشد.
از پسر خاله هرمز خان هم هیچ اثری نبود.
دور خودم چرخیدم و به اطراف نگاهی کردم.
اونجوری قلبم راضی نمیشد برای همین ظرف رو روی زمین گذاشتم و با عجله بین درختا دنبالش گشتم.
حتی تا انباری هم رفتم و هر جایی که عقلم میرسید رو زیر و رو کردم.
توی اون خونه یروزگار خوش نداشتم.
یروزگار که با ارامش شامگاه بشه و بتونم با خیال راحت بخوابم.
کاش یکی بهم میبیان کرد اونجا چه خبره؟
شایدم حرکت کرده بود پیش هرمز خان.
با دست توی سرم کوبیدم،رسما بدبخت شده بودن و هنوز دنبال نخود سیاه میگشتم.
چرا زودتر به فکرم نرسید.
اونا پسر خاله بودن و همچین چیزایی رو بهم میگفتن و هیچ وقت اجازه نمیدادن یه خدمتکار همچین جسارتی کنه.
به گلوم چنگ زدم و شروع کردم به دوییدن.
باید خودم میراهی شدم و با هرمز خان حرف میزدم.
شاید اگه واقعیت رو میبیان کردم کمتر توی دردسر میافتادم.
سریع وارد انبار شدم و ظرف رو پر از آرد کردم.
تخم مرغ ها رو هم برداشتم و وارد خونه شدم.
اگه به مریم میگفتم برای دخترش دلواپس میشد،من جنجال و دردسر نمیمیل داشتم.
برای همین به طرف آشپزخونه پا سریع کردم تا هر چه زودتر وسایل رو تحویل بدم و برم پیش هرمز خان.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن