سرچرخوندم و قلبم با مشاهده کردن هرمز خان شتابزده تر کوبید و کسی لبخندم رو از زیر روبنده نمتوجه شد.
انگار فرشته نجاتم رو متوجه شدم.
شامگاهیه بچه ای که پدرش رو پیدا کرده به طرفش دوییدم و تازه متوجه آوای خلخال توی پام شدم.
نگاه هر دو مرد به طرف پاهام کشیده شد اما این هرمز خان بود که بازوم رو چنگ زد و من رو به طرف خودش کشید.
لعنت بهم که یادم راهی شده بود خلخالم رو در بیارم و بازم کنار یادگاری های مادرم بذارم.
مثل همواره آروم و خونسرد بود،سرد و یخ زده.
مرد که به شدت خشمگین بود با لحن بدی بیان کرد:
-نمتوجه شده بودم هرمز خان ناموسش و نصف شب پیش کش اجنبی کنه
کف دست خوش مرد
حالا اومدی شکار سلمان خان و از چنگش در بیاری؟
اصلا جو خوبی نبود و میترسیدم اتفاق بدی بیفته که باعث و بانیش من بودم.
هرمز خان نیشخندی زد و من رو به خودش چسبوند. کف دستش رو دور کمرم انداخت و تن ظریفم رو جوری به تن بزرگ و مردونه ش چسبوند که نگاه مرد روش قفل شد.
به سمتی که اومده بود اشاره کرد و اضافه کرد:
-اگه با متوجه شدن یه زنِ تنها تمبونت شل نمیشد و دیدهات و باز میکردی ماشین و چند قدم اون ور تر میمتوجه شدی
شنیده بودم سلمان خان مردِ
نگو با دیدن یه ضعیفه نامرد روزگارگاره
مردی که بهش سلمان خان میبیان کرد یکه خورده و یه قدم به عقب برداشت.
هرمز خان اینبار شلاقش رو بالا برد و محکم توی سر و صورتش کوبید:
-دست درازی رو ناموس هرمز خان تاوان داره که همین امشامگاه پس میدی
باهات کاری میکنم که نقل مجلس خاله خان باجیا بشی
دستام رو روی گوشام گذاشتم تا صوتی نعره های سلمان رو نشنوم.
تنم مثل بید مجنون میلرزید.
وحشت کرده بودم از دیدن مردی که از شدت درد مثل مار توی خاک و سنگ غلت میزد.
راهزن معروفی که امنیت کل جاده ها و کوه و کمر رو به خطر انداخته بود حالا زیر شلاق هرمز خان مثل دختر بچه ها گریه میکرد.
صدای هق هقم که بلند شد هرمز خان بالاخره کف دست از زدن برداشت.
نگاه سریعی بهم انداخت و به طرفم پا شتابزده کرد. من رو چند قدم به عقب فرستاد و اینبار با لحن آروم تری گفت:
-چیزی نیست،نمیتونه بهت آسیبی بزنه
برو توی ماشین تا بیام
وقتی فشار آرومی به بازوم وارد کرد کف دستش رو گحرکت کردم و آروم لب زدم:
-ببخشید …نمیمیل داشتم…
لحن صدام زیادی مظلومانه بود، سری تکون داد و گفت:
-بعدا به حسابت میرسم
فعلا برو تو ماشین تا کارم تموم شه
وقتی سراغ مرد حرکت کرد حتی نتونستم یه قدم به عقب بردارم.زیرا خوب میدونستم کارش که باهاش تموم شه نوبت به من میرسه.
تو حالت نیمه بیهوش بود که هرمز خان بالاخره ولش کرد .
از روی زین اسب یه تیکه طناب برداشت و کف دست و پاهاش رو محکم بست.
وقتی خوب محکم کاری کرد پاش رو روی گلوش گذاشت ، به طرفش خم شد و اظهار کرد:
-بعد از این یادت باشه هرمز خان روی ناموسش حساسه و دست نامحرم و جوری کوتاه میکنه که درس عبرت بشه
مرد به خس خس افتاده و خون ازدهنش بیرون میریخت.
وقتی ولش کرد با قدمای قد بلند به طرفم اومد.
بازوم رو گراهی شد و از بین دندونای کلید شده غرید:
-جاده بیفت،دعا کن امشامگاه زنده بمونی
بدنم منقبض شده بود وقتی منو دنبال خودش کشید اما هنوز چند قدم نرفته بودیم که وایساد و به عقب برگشت.
نگاهم روی چشماش قفل بود و یه قدم به عقب برداشتم.
میهراسیدم همونجا بلایی سرم بیاره.
ولی نگاهش روی مچ پاهام نشست و چند لحظه خیره به خلخال پاهام نگاه کرد.
هیچ حسی از چشماش خونده نمیشد اما جور عجیبی به پاهام نگاه میکرد.
چند لحظه طول کشید تا بازوم رو ول کرد و در کمال تعجب متوجه شدم که جلوی پاهام زانو زد.
پشت انگشتاش رو روی خلخال کشید.
با ظرافت لمسش میکرد.
انگار ابریشم اعلا بود.
اما تمام اون حس زود گذشت و با حرص نفسش رو بیرون داد.
با خشونت خلخال ها رو از پاهام باز کرد و کشیده شد.
اونا رو توی مشتش فشار داد و از بین دندونای کلید شده غرید :
-دیگه نبینم خلخال به پاهات بستی
والا قلم پاهات و خورد میکنم
برای اولین بار توی دیدهاش چیزی بود که نمیفهمیدم.
عصبی بود یا غیرتش به جوش اومده که رگ گردنش باد کرده بود.
فقط سرم رو به علامت باشه تکون دادم تا وضعیت رو بدتر نکنم.
خلخال ها رو که توی جیبش گذاشت مجدداً نگاهش وحشی و سرد شد.
بازوم رو گراهی شد و گفت:
-مثل زنای هرجایی خلخال به پات میبندی و نصفه شامگاه راه میفتی تو کوچه و خیابون؟
تمایل داشتم جواب بدم که دستش رو روی بینیش گذاشت و هیس کشداری بیان کرد:
-آوات و نشنوم
امشامگاه بلایی سرت بیارم که وقتی میگم نیم ساعت سر بیست و نه دقیقه جلوم حاضر باشی
-بذارید توضیح…
تمام جراتم همین قدر بود که با تشری که زد ساکت شدم:
-هیس باش
اندیشیدی بی صاحبی که سر خود راه افتادی تو بر و بیابون؟
این همه کتک خوردی آدم نشدی!
سرش رو جلو آورد و با اون دیدهای به خون قرار گرفته بهم توپید:
-ببین من
امشامگاه جوری ادبت میکنم که تو کتابا بنویسن
وقتی اونجوری انگشتاش رو توی گوشتم فرو میکرد مجدداً ترس بدی توی جونم میافتاد.
میدونستم اگه منو برگردونه خونه زنده م نمیذاره.
دیگه نمیتونستم کتک بخورم.
تنم درد میکرد.
حاضر بودم همون مسیرزن منو ببره اما دیگه سگک کمربندش رو نچشم.
خیلی به ماشین نزدیک بودیم که سرجام وایسادم و تو یه حرکت بازوم رو از توی دستش بیرون کشیدم.
با تعجب به طرفم برگشت و به نگاهام خیره شد تا توضیح بدم.
با زانوهای لرزون یه قدم به عقب برداشتم و بیان کردم:
-من باهات نمیام
میخوای باز کتکم بزنی
اگه امشب گرکا منو بخورن خیلی بهتره…
دندون روی هم سابید و نیم قدم به جلو برداشت:
-رو اعصاب من مسیر نرو
گمشو بشین تو ماشین
سرم رو بالا انداختم و در حالیکه صوتم از ترس میلرزید اظهار کردم:
-نمیام…بسه هر چی کتکم زدی
دیگه نمیتونم…بخدا دیگه تحمل ندارم
چند قدم عجولانه به عقب برداشتم و اضافه کردم:
-تو هم نمیتونی منو بزور برگردونی
خودم میدونم میخوای با سگک منو بزنی
هرمز خان شامگاهیه دیگ آب جوش بود،قُل میزد و از نگاهاش آتیش پرت میشد.
کف دستاش مشت شدن و گفت:
-به اندازه کافی از دستت عصبی هستم
بدترش نکن…بتمرگ تو ماشین برگردیم عمارت
به دامنم چنگ زدم و همون طور با عجله ازش دور میشدم گفتم:
-نمیام…دیگه نمیتونی منو بزنی روانی
با اینکه ازش میترسیدم اما داشتم تلاش میکردم فرار کنم.
به طرف اسب سلمان دوییدم تا به کمک اون از دست هرمز خان فرار کنم اما هنوز بهش نرسیده بودم که از پشت به موهام چنگ زد و من رو به طرف خودش کشید:
-کجا در میری خانوم معلم؟
**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن