_ به نام؟
_ کیمیا کاشفی…
_ تا دو ساعت دیگه وقت هست، اگه تشریف بیارید مسیر میفتید در غیر این صورت نوبتتون میفته پس فردا!
هول شده تند پاسخ دادم:
_ باشه باشه، میایم…ممنون!
با خدافظی سریعی تماس را قطع کردم و به کیمیا که منتظر چشم به دهانم دوخته بود بیان کردم:
_ تا دو ساعت دیگه باید مطب باشیم وگرنه نوبتت میفته پس فردا…
با استرس ناخن به دندان گحرکت کرد:
_ داداشمو چجوری بپیچونیم؟ با هم بریم بیرون که شک میکنن…خصوصا تو که زیاد بیرون نمیری!
اخم کردم:
_ بعد از این همه مدت برم بیرون، باید اونقدری درک داشته باشه که نیاز به تغییر هوا دارم، تو هم به بهونه دانشگاه برو…سر خیابون با هم ماشین میگیریم، خوبه؟
سر به تایید تکان داد، تبسم زده دستش را فشردم:
_ مضطرب نباش، باشه؟
با لبخندی لرزان و تلخ خیرهام شد، کمی نزدیک شد و سپس سر روی شانهام گذاشت:
_ کاش برات جبران کنم حورا…کاش!
آهی که از گلویم بیرون زد دلم را به درد اورد، روزگارگار بدی بود نه؟ ولی خوبی کردن را که از ما نگرفتهاند، گحرکت کردهاند؟
اصلا مثلی داریم، تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز…
صبوری خوب است، مدت هم عجیب درس زیستن را بلد است که همهرا به درستی حا میکند!
لباس پوشیده مقابل اینه از حرکت ایستادم، شالی خاکستری و مانتوی ساده و مشکی رنگ کوتاه، با ان شلوار جین یخی.
آهی سوزناک از گلویم خارج شد، قبلتر چقدر حال خوبی داشتم که همهی لباسهایم انچنانی است و من، حالا که به دنبال لباس ساده میگردم فقط این هارا پیدا کردم!
صورتم رنگ پریده بود و موهایم را کامل زیر کرده بودم که مبادا ان چند تار سفید مشاهده کرده شود!
نگاهم به لوازم ارایش روی میز افتاد، باید استفاده میکردم؟ زیر نگاهان گود شده و ان لبهای پریده شاید کمی رسیدگی میمیل داشت!
نه برای خودم، راستش خجالت میکشیدم نزد دکترم بروم و اینگونه من را ببیند!
کف دست به کرم پودر بردم و لایهی کمی که صورتم را از ان رنگ پریدگی نجات دهد به پوستم زدم و رژلبی کمرنگ هم به لبهایم!
همین کافی بود و جالب است که همین هم خیلی تغییرم داده بود، البته شاید اگر قبل از این مشکلات بود چیز کمی به حساب میامد!
ولی این مدت که چنان مثل روح سرگردان شدهام، این دو قلم ارایش چهرهام را مسرورابتر کرده بود!
کیفم را برداشتم و کارت بانکیام را چک کردم، با اینکه پساندازهایی بود که قباد هر هفته برایم میزد، اما این مدت پاما دریافت نکرده بودم!
چند هفته بود؟ دو؟ سه؟ حتی حساب روزگارها هم از کف دستم در رفته بود! از اتاق بیرون حرکت کردم و پلهها طی کردم.
نفس عمیقی کشیدم و وارد پذیرایی شدم که با قباد نگاه در دیده شدیم.
لحظهای شوکه شدنش را دیدم، ولی به محض اینکه اخم کرد، من هم نگاه گحرکت کردم. به سمت در قدم برداشتم که بازویم کشیده شد.
ترسیده به سمتش برگشتم، با اخمهای در هم و لحنی طلبکار پرسید:
_ کجا؟
اب دهانم را قورت دادم، تبسم کمرنگی زدم و به بازویم که هنوز در دستش فشرده میشد خیره شدم:
_ میل داشتم، میل داشتم برم خرید…بسیار وقته نحرکت کردم…
نگاهم را از کف دستش جدا نکردم، نمیتوانستم چشمانش را ببینم:
_ قباد عاشقیم…
کف دستم را با صوتی لاله رها کرد:
_ جان؟
نفسم سنگین شد، امل خود را کنترل کردم و بی توجه به انها به سمت در راهی شدم:
_ منو میرسونی تا پاساژ؟ با دوستم قرار دارم…
زمزمهی قباد را هم در جوابش گوش دادم:
_ این همه میری خرید چرا نمیبینم چیزیم بخری…دوستات کیان اصن؟
کفش پوشیدم و توقف کردم:
_ وا عاشقیم، چندتا از بچههای دانشگان دیگه، با هم میریم میگردیم تفریح کنیم، نمیشه که همش تو خونه بمونم بپوسم…
در را باز کردم و خواستم خارج شوم که آوایش را گوش دادم:
_ صبر کن حورا، تو رو هم میرسونم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن