فکر میکرد روانشناس میخواهم؟
درد من خانوادهی قباد بود…
درد من همانی بود که چندین سال زیستنام را صرف عذابهایشان کردم.
چندین سال را گوش دادم و رو قلبم نشست و دم نزدم.
حالا که نبودند، هیچکدامشان، نه مادرش، نه خواهرش، نه خاله و دخترخاله و حتی خالهزنکهای دیگرشان…
نه حتی خودش، حالا که هیچکدام نبودند، میشد روانم را آسوده خاطر نگه دارم.
_ خودت میدونی عزیزم، من میل داشتم یه پیشنهاد و توصیه داده باشم، که حال بهتری داشته باشی…
رنگ نگاهش داد میزد که ترحم میکند، که میخواهد حد مرزی بیمار و دکتر را نگه دارد. وگرنه که شاید میجای گرفت به نصیحت و اظهار کردمان که قانع شوم کاری که میگوید را انجام دهم.
با برداشتن نسخه و تشکری نهایی خارج میشوم.
دخترکم دو روزگاری میشد که کسل بود، دکتر که بیان کرد بخاطر شلوغی اطراف و شاید اتفاقی که افتاده باشد.
از پلهها پایین رفتم و موبایلم را برای گراهی شدن اسنپ روشن کردم. ماشینی که قباد برایم گرفته بود را همان روز بعد از رسیدن کیمیا به خونهام، پس فرستاده بودم.
ادرس شرکتشان را دادم به نگهبان مجتمع و بیان کردم ببردش. پاما هم کف دستش گذاشتم، مرد مطمئنی بود، وقتی هم از وحید خبر رسید مطمئن شدم که سالم تحویل داده شده.
حتی کلید ویلایی که خریده بود هم قصد داشتم پس دهم. ولی با حرفهایی که وحید میزد، تصمیمم تغییر کرد.
باید کم کم از این خونه ای که برای قباد بود هم تغییر مکان میدادم. عمه تعارفش را که نه، درواقع حجت را تمام کرد و بیان کرد که باید پیش آنها بمانم.
عمه بتول، که هانیه و هدیه متاهل بودند و پسرش که طبقهی بالای خودشان رندگی میکرد.
پس به اضافه کردهی خودش، بودن من در آنجا، او را هم از تنهایی درمیآورد و همینکه تنها بود و خانهاش خلوت، برایم کافی بود تا بپذیرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن