دخترکم کسل بود، انگار هنوز وحشت کرده و غم در ریز نالههایش پیدا بود، به خودم فشردمش.
پرستار مشغول سرم خودم شد، بعد از سکتهی خفیفی که رد کرده، دو روزگاری میشد که بستری بودم.
هدیه، دخترعمهام این دو روز کنارم بود، عمه هم زود به زود میآمد برای سر زدن.
کیمیا وارد شد، وحید هم… ولی نتوانستم محل بدهم، نتوانستم کارهایی که این خانواده کرده بودند را نامتوجه شده بگیرم.
کیمیایی که از حال برادرش اضافه کرد و زار زد، ولی اهمیت ندادم.
برخلاف وضع بد قبادی که نمیخواستم به آن فکر کنم، بیشتر با خانوادهی عمه آشنا شدم.
عمه بتول، دختر بزرگش هدیه و دختر کوچکش هانیه، پسرش هم یکبار مشاهده کردم، خشک و خالی وارد شد سلام و سرسلامتی کرد و رفت. فکر کنم نامش علی بود یا امیرعلی!
عمهی کوچک و عموی کوچک را هم دیدم، بیتا و بابک، بیتا متاهل بود و دو بچه داشت، زیادی خوش رو و مهربان، طوری بغلم کرد و سر و صورتم را بوسید که تبسمم از محبتش پررنگ شد.
عمو بابک ولی، زیادی شوخ طبع بود، با آن موهای جوگندمی و چروک ریز گوشه نگاهانش، زیادی سرزنده و خوش رو بود.
و چیزی که برایم زیادی به دیده آمد، استاد غفاری هم به دیدنم وارد شد، از رفقای قدیم عمه بیتا بود، ظاهرا بیتا هم حقوق میخواند که با ازدواج و بچهدار شدن درس را رها کرد.
آدمهای خوبی بودند، خصوصا هانیه، دختر شیرین و بانمکی بود، با نیاز هم بهشدت مهربان بود.
بعد دو روزگار دخترم را مشاهده کرده بودم و هانیه ول کنش نبود:
_ خوداااا بخورمشااا، مامان ببین لپاشو، من اینو گاز بگیرم؟ تو رو خدا!
بیحال لبخند زدم و نیاز را به اغوشم فشردم:
_ لازم نکرده، بچه خودتو گاز بگیر!
بینی چین انداخت و دست به سینه، به حالت قهر رو گحرکت کرد:
_ مگه مغزم کمه بچه بیارم؟ همون سینا رو بزرگ کنم بسمه!
سینا شوهرش بود، به بیان کردهی خودش زیادی مثل بچهها پرجنب و جوش و شیطان بود، از این مردهای بچه دوست!
_ شوهرت که دوس داره! بخاطر اونم نمیخوای؟
مجدداً دست نیاز را گراهی شد و بوسید:
_ اونو خودش یکی باید بزرگ کنه، بعدشم فعلا زوده، هنوز دو سال نشده از عقدمون میگذره!
هانیه دو سه سالی از من بزرگتر بود، با این حال درسش را کامل خوانده، شاغل بود و در کنار همسرش جداگانه و عاقلانه برای آینده تصمیم میگراهی شدند.
چیزی که من حتی یک ذره از آن را در زندگی مشترکم اجرا نکرده بودم.
_ ولی خب فقط بچه خودتو میتونی گاز بگیری!
ریز خندید و نیاز خسته از شلوغی اطراف، سینهام را چنگ انداخت و سرش را در گردنم فرو برد، دخترکم گرسنه بود.
دست انداختم تا سینهام را از یقه بیرون بکشم و شیرش دهم، ولی یادم رسید بخاطر سرنگ و دارو باید احتیاط کنم:
_ هانیه میری زحمت بکشی پرستارو خبر کنی؟ ببین مشکلی نیست من با داروهایی که مصرف کردم بچه رو شیر بدم؟
تند از جا برخاست و بیرون راهی شد.
سینهام را قبل از آنکه نیاز ببیند داخل برگرداندم که در باز شد.
سر که بلند کردم استاد غفاری بود، اخم کمرنگی کردم:
_ روزگار بخیر استاد…
خندید و لب تخت نشست:
_ نمیخواد اینجا دیگه به من بگی استاد، خالهای جونی چیزی به اسمم بچسبونی بسه!
تبسمی زدم که حرفش بی پاسخ نماند:
_ برای طلاق تصمیمت قطعیه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن