گریه و زاری حورا به قدری طول کشید که دوباره به خواب رفت. روی تخت دراز کشید و حورا را هم در آغوشش گراهی شد.
با نوازش موهایش و بوسیدن صورتش سعی کرد خود را آرام کند تا فکرش به کار بیافتد. خسته بود و جسمش رو به نابودی میرفت، ولی خواب از چشمش فراری بود.
چند ساعتی همانطور گذشت و کسی سر نزد، انگار به خانهیشان برگشته باشند.
با آوا دادن موبایلش ناچار شد حورا را از آغوشش فاصله دهد.
موبایل از جیب بیرون کشید و پیامکی که ارسال شده بود را باز کرد:
« جناب کاشفی، با همسرتون تشریف بیارید به این آدرس، هرچه بهسرعتتر اقدام کنید، جای بچهتون و مجرمها پیدا شده»
به دنبال پیامک آدرس به چشمش خورد. منزلی خالهاش بود!
نگاهش را به حورا داد. خواب بود و بیدار کردنش مصیبت میشد.
ناچار با پیامکی به وحید شرح وقایع داد. او هم پاسخ داد که تند خود را میرساند.
اینکه سروان گفته بود باید حورا هم باشد عصبیاش میکرد.
اگر از او برای طعمه استفاده میکرد چه؟ اگر قصدشان برای پیدا کردن لاله سو استفاده از حورا باشد؟
نمیتوانست به چنین چیزی واکنش منفی نشان ندهد.
میان فرزندش و همسرش انتخابی وجود نداشت، هردویشان را با هم میخواست و بدون یکی از آنها خودش زنده نمیماند!
_ حورا؟ خانوم؟ بیدار شو…
خاموشی و تکان نخوردنش خواب سنگینش را نشان میداد.
وحشت کرده و عصبی باز هم آوایش زد، میترسید دیر شود…میوحشت کرد دخترش از دست برود.
_ حورا؟ مامان خانم؟ نمیخوای دخترتو بیاری؟ پاشو خانومم…پاشو بریم دخترمونو پس بگیریم…
باز هم واکنشی نداشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن