درواقع روحم آنقدر نیازم را پیگیری میکرد، که چنین چیزهایی کمترین اهمیترا برایم داشته باشد.
از اشک و ضعف خودم و قباد بود که از حال حرکت کردم.
چشم که باز کردم، همهچیز همانند یک کابوس در سرم تکرار شد. از جهتی خرسند بودم که همهاش خواب بود و از جهتی وحشت کرده بودم از آن خوابی که چنان به واقعیت نزدیک بود.
وحشت زده روی تخت نشستم و به دنبال نیاز گشتم. اتاقی که آشنا نبود، بوی الکل، مولد شوینده و ضدعفونی، انواع دارو و آوای پیجری که گهگاه و ضعیف به گوش میرسید.
بیمارستان بودم، و کسی در این اتاق پنج تخته هممسیرم نبود. همان تخت انتها را زنی مسن اشغال کرده بود.
_ بچهم…بچهم کجاست…
خواستم از تخت پایین بیایم ولی سوزش سرنگ در رگهایم مانع شد. یکی پشت کف دست و دیگری به بازو.
_ کمک…یکی بیاد کمک کنه…
صوتیم چنان ضعیف بود که به ندرت حروف را خودم هم میمتوجه شدم.
کف دست به سرنگ بردم برای کندنش اما بیحالتر از آن بودم که توان کندنش را داشته باشم.
عملا روی تخت ولو شدم، متوجه شدن آن دکمهی قرمز بالای تخت امید جمتوجه شدی به تنم داد. خودم را کشیدم و به هر زوری بود فشردمش.
طولی نکشید که یک پرستار زن، یک زن چادری سیاهپوش، با مردی که بی شامگاهاهت به قباد بود داخل شدند.
قباد… آن چهره چیزی را نمیگفت که میخواستم. نزدیک که شدند بی توجه به دو زن، رو به قباد کف دست دراز کردم:
_ بچهم…
قبل از زن خودش را به من رساند و کف دستم را گراهی شد. آغوشش برایم باز شد و شد پناهم.
_ پیداش میکنم…پیداش میکنم اون حرومزادهرو…باشه؟ پلیسا دارن ردشو میزنن…بچهمونو پس میگیریم، صحیح و سالم، نمیذارم یه مو از سرش کم شه…
آوایش میلرزید و من از حرفهایش پی به خواب نبودن حقایق بردم.
اشکهایم مجدداً ریخت، روزگارهای سختی بود.
به منزل برگشتیم درحالی که من حال نزار و داغانی داشتم.
کیمیا یک لحظه تنهایم نمیگذاشت و پا به پایم غصه میخورد، قباد و وحید پیگیر بودند و برای پیدا کردن نیازم هر کاری میکردند.
داشت در ذهنم همهچیز تکرار میشد و کمی منطقیتر به نظر میرسید، کسی از صدای ضبط شدهی کیمیا برای گول زدن من استفاده کرده بود تا در را باز کنم. از بخت بد، گریهی نیاز باعث شد با بی احتیاطی در واحد را باز بگذارم تا کیمیا بالا بیاید.
هرچند، همانطور که پلیس، همان زن چادری بیان کرده بود، حتی اگر در واحد را باز نمیکردم، احتمالا باز هم کلکی برای داخل وارد شدن داششتابزده که آنقدر مطمئن پیشقدم شدند.
آنطور که قباد بیان کرد، پلیسهایی که جلوی آپارتمان برای کشیک از حرکت ایستاده بودن را هم با لباسهای امدادگر گول زدند تا بتوانند بی مانع و به بهانهی تعمیر آسانسور داخل شوند.
یک برنامهی حساب شده، دقیقا مثل باردار شدنش و باکره بودنش که کسی بویی از اصل قضیه نبرد. یک ذات کثیف، که حالا دختر من را در چنگ داشت.
روزگار و شامگاه با فکر زنده و مردهی دخترم سر میکردم، سه روز گذشته بود. سه روز که نمیاطلاع داشتم شیر خورده بود یا نه، جای خواب داشت یا نه، پوشکش را عوض میکنند؟ کسی ازارش نمیدهد؟ کتک چه؟
هزار فکر و خیال که هربار مسبب تشنجهای پیدرپی میشد. شبها هم جز در آغوش امن قباد به خواب نمیحرکت کردم، البته با کمک آهستهبخشی که به زور به خوردم میداد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن