با دهان باز از تعجب به چشمانش خیره شدم تا رگی از شوخی بیابم، جدای از شوق و برق نگاهش از واکنش ما، انگار واقعا جدی بود:
_ چی میگی قباد؟ مگه ناظهار کردی وضعیت شرکت خوب نیست؟ چه کاریه؟ اصلا ما میخوایم چیکار؟
_ شرکت هیچ مشکلی نداره…یه دروغ مصلحتی بود محض اینکه برای لاله نفهمی، که درک کردی!
ماشین را همان جا روی سنگفرشها خاموش کرد و اشاره کرد پیاده شوم.
خودش هم زودتر پیاده شد و در عقب را باز کرد تا نیاز را بردارد.
کف دست به کف دستگیره بردم و بازش کردم، که مقابلم ایستاد و کف دستم را گرفت. پیاده که شدم خودش در ماشین را بست.
خارج از ماشین، آن منظره و باغچهها، درختهای سرسبز و پرپشت از شاخههای ریز و درشت، درخت مو که از در و دیوار و نردهها و میلههایی که مخصوص برای خودش ساخته شده بود بالا کشیده و بوتههای گل رز در چندین رنگ، زیادی دیدنی و لذتبخش بود.
_ قباد اینجا…
مردانه خندهی ساکتی کرد و کف دستش را پشت کمرم نشاند:
_ میخوای برو داخل ویلا هم ببین، اینم کلید.
کلید را کف کف دستم گذاشت و به جلو هلم داد، با خنده به سمت ویلا رفتم. نمایی سفید داشت، نقلی و کوچک بود، مناسب تفریحات یک خانوادهی سه نفری. شیروانیهای نارنجیاش با پنجرههای نارنجی شده زیادی زیبا بود، با نمای سرسبز و گلهای رنگی باغ به خوبی ست شده بود.
از پلههای جلوی ویلا بالا راهی شدم و کلید را به در انداختم، در که باز شد، چراغهای راهروی کوچکش اتومات روشن شد.
پا به داخل گذاشتم و کفشهایم را کندم.
قباد هم نیاز به بغل دنبالم میآمد.
تمام ویلا مبله و قشنگ بود، شومینه و شمعدانیهای سرتاسر ویلا، لوستر کوچک ولی شمعدانی شکل، رنگ گرم وسایل، فضایی صمیمی ایجاد کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن