حورا
با صدای نق زدنهای نیاز از خواب پریدم. هوا روشن شده بود، در این پاییز زمستانی، فقط ساعت هشت بود که هوا روشن میشد!
به اتاقش حرکت کردم، دخترکم راحت و آسوده خواب بود و من احمق دیشب بی آنکه به او سر بزنم به خواب رفتم.
خوب بود که قباد حضور داشت، حتی من هم پتو داشتم!
میان گریههایم خوابم برده بود ندرک کردم.
به آشپزخانه راهی شدم، هممدت که یقهام را برای شیر دادن پاییز میدادم، زیر کتری را هم روشن کردم تا چای دم کنم.
دستان نرم ولی پر قدرت نیاز به سینهام کوبیده شد. از واکنشش نسبت به غذا خوردن همواره خنده ام میگحرکت کرد، دخترک شکمو!
امروز را عاشق شدم وقف دخترم کنم، کمی بیرون برویم، هوا عوض کنم، شاید هم کمی خرید کردن خوب بود.
عاشق شدم امروزگار را برای خودم داشته باشم.
بعد از صبحانه مشغول لباس پوشیدن شدیم، کارها را بهسرعت ولیده کردم و ساک و کالسکه به کف دست از خونه خارج شدم.
نیاز هنوز پا نگراهی شده بود که بتوانم بدون کالسکه همجادهیاش کنم. صرفا داشت با چرخ و چهار دست و پا مسیر رفتن سر و کله میزد.
دخترکم زمان داشت برای پیشراهی شد کردن.
چند متر بیشتر نراهی شده بودم که موبایلم زنگ خورد. شمارهی قباد را که متوجه شدم بی معطلی پاسخ دادم:
_ بله؟
_ سلام…خوبید؟
_ اهوم، راستی ممنون بابت دیشامگاه…
_ وظیفه بود خانم جایی میرید؟
ابروهایم بالا پرید، اطراف را چشم دوختم که دیدم نزدیک ساختمان به کاپوت ماشینش تکیه داده. هنوز ده صبح هم نشده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن