شماره را در موبایلش ذخیره کرد، امل میدانست هیچوقت از آن استفاده نمیکند. دلش نمیمیل داشت سختیهایی که حورا کشیده بود را بی ارزش بشمارد، ولی حتی دلیل ذخیره کردن آن شماره را هم نمیخبر داشت.
به نیاز سر زد، وقتی از خواب و راحتیاش اطمینان یافت، به اتاق حورا رفت، در زد و خاموشی پشت در بیشتر وادارش کرد که دستگیره را پایین بکشد.
آب دهانش را قورت داد و به ارامی کف دستگیره را پایین کشید، قبل از داخل شدن هم حتی به ارامی آوایش زد:
_ حورا؟ بیام تو؟
خاموشی، به او فهماند که احتمالا خواب باشد. داخل شد و با مشاهده کردنش که بی پتو، در آن سرما روی تخت، در خود مچاله شده بود اخم کرد.
_ همین هفته پیش مریض بودیا!
به سمتش راهی شد پتو را گحرکت کرد و به ارامی بالا کشید، قبل از آنکه از تخت فاصله بگیرد صوتی زیرلبی و غرق خواب حورا را شنید:
_ نرو…
مکث کرد، قطعا اگر نمیراهی شد صبح حورا سر به تنش نمیگذاشت، خوبی اتاق حورا و نیاز این بود که نزدیک هم و روبهرو قرار داشت، درهایشان باز و صوت به راحتی میرسید. حورا خودش تمایل داشته بود اینگونه باشد، نمیخواست نیاز نزد خودش بخوابد، میهراسید عادت کند و دیگر نتواند جایی جز کنار مادرش بخوابد.
پتو را کامل تا گردنش بالا کشید، خم شد و به ارامی و با دلتنگی پیشانیاش را بوسید:
_ خوب بخوابی خانوم!
فاصله گرفت. از روشن بودن پکیجها مطمئن شد، سپس به آرامی خونه را ترک کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن