_ آهان…یادم اومد! خب؟
هنوز نگاهم به نیاز بود و سعی داشتم بازی کردن با او را قلبیلی تلقی کنم برای نگاه نکردن به نگاهانش:
_ گفت برم پیشش…یه خبر برام داره! چراکه متوجه شد باردارم، نمیخواست پشت تلفن بگه و چیزیم بشه!
سکوتش مبنا بر گوش دادنش بود:
_ با محمد که برای سر زدن به کیمیا که تازه زایمان کرده بود اومدم…بعدش یه سر رفتیم پرورشگاه…
_ وایسا ببینم، زایمان کیمیا تو بیمارستان بودی؟
شوک آوایش وادارم کرد نگاهش کنم، غمگین سر تکان دادم:
_ اره وحید بچهها رو یواشکی آورد ببینمشون…نشد پیش کیمیا بمونم!
ناباور سر به راست چرخاند و بی هدف چشم در خونه گرداند:
_ باورم نمیشه…
زمزمهاش را نامتوجه شده گرفتم:
_ خاله نبات…میمیل داشت بهم بگه که خونوادهم پیدا شدن!
چنان گردنش با شوک به سمتم چرخید که از صوتیش ترسیدم:
_ حالا هم ادرس و شماره تلفنمو پیدا کردن و ول کن نیستن!
_ چجوری؟ یعنی چی؟ چرا الان به من میگی؟
عصبی سری تکان دادم:
_ میگفتم که چی بشه قباد؟ تغییری نداره…نمیخوام ببینمشون!
خودش را کمی به جلو متمایل کرد، نگاهم را به نیاز دادم که مبادا بیوفتد، ولی دستان مردانهی قباد خوب دخترکمان را در بر گحرکت کرده بود:
_ چرا نمیخوای؟ یعنی…میدونم که سخته قبول کردنش، اما نمیخوای حداقل بشنوی چه حرفی برای اضافه کردن دارن؟ قلبیلشون چیه که این همه سال سراغت نیومدن؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن