کاملا جدی بود! نیاز که نق نق میکرد را در چرخش گذاشتم، داشت پا میگرفت دخترکم، با آن چرخ کوچکی که وسطش میقرار گرفت و با پاهایش هدایتش میکرد زیادی شیرین میشد، همین هم ارامش کرد و شروع کرد به دور منزل چرخیدن:
_ حورا با توام!
_ چیزی نیست قباد…خودم حلش میکنم!
_ حلش میکردی اینجوری صدات از گریه نمیگراهی شد که بخوای به من دروغ بگی، یا میگی کیه و چیشده یا الان میام اونجا!
کف دستی به پیشانیام کشیدم:
_ اضافه کردم چیزی نیست…
_ خوبه پس میام اونجا!
_ نه نه…نیا، بت میگم!
داشت اذیتم میکرد، کار بدی نبود، اشتباه هم نبود، کاملا به جا و درست رفتار میکرد ولی، من نمیخواستم…
دلم نمیمیل داشت ذرهای به اطرافیان درز پیدا کند که خانواده دارم و حالا دنبالم میگردند تا میانهام با آنها درست شود!
_ یکی هست…ادعا میکنه منو میشناسه و از خونوادهمه…که ولم کردن تو پرورشگاه، ولی من نمیخوامشون…اما بسیار اصرار دارن و…
_ تو مسیرم حورا، دارم میام، اروم باش، حرف میزنیم!
صوتیش ملایم بود، حالا بیشتر نشان میداد که میخواهد حمایتم کند. دیگر قصد بازجویی نداشت.
_ باشه…
تماس را قطع کردم و با چند نفس عمیق سعی کردم خودم را ارام کنم.
در این چند روز کارم گریه و استرس بود، فکر اینکه از کجا شمارهی خونه را یافتهاند ولی ادرس را نه، عصبیام میکرد.
با این حجم از تماس گحرکت کردنها، اینکه دم خونه نیامده بودند یا دیگر از ان روزگار دم دانشگاه نمشاهده کردمشان جای تعجب داشت.
ولی تماسهایشان، امان از تماسها…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن