خودم را جلو کشیدم و باز هم مشغول ماساژ دادن پایش شدم.
دکترش بیان کرده بود که ماساژ برای خوب شدن هر چه بیشترش موثر است.
_ این مسئله تموم شده است عزیزم، شروعش نکردم… فقط یه یادآوری بود.
_ از خاموشی من سوء استفاده نکن، هیچی نگفتم تا خودت به احمقانه بودن کاری که کردی پی ببری…
اصلا حوصله ی این بچه بازیاتو ندارم حورا، منم عقل دارم نیازی نیست تو یا کس دیگه برام خوب و بد تعیین کنین.
کاش به این نمایش خسته کننده و کسالت بار ادامه نمیداد.
هر دو خوب میدانستیم ته این مسیر به کجا میرسد و این کش دادن بیخود فقط اذیت کننده بود.
_ من میخوام تو رو خرسند ببینم قباد.
سمت جلو خم شد و گردنم را چنگ زد. صورتم را سمت خودش کشید و با خشونت تکانم داد.
دیدهان سرخ و به خون نشسته اش خیس بود…
او مگر همین را نمیتمایل داشت؟ پس این نگاه ملتمس و کلافه اش چه بود؟
شاید هنوز کمی علاقه و احساس به من داشت و این ترمتوجه شد هم از همان علاقه نشات میگراهی شد.
شاید او هم مانند من در دوراهی مانده و تصمیم گیری برایش سخت بود، ولی در نهایت باید این تصمیم را میگرفت…
مانند من!
نوک انگشتش که پوست گردنم را نوازش وار طی کرد، به خودم لرزیدم.
_ من با تو مسرورم، هر روز باید اینو به همه حالی میکردم و کردم.
خبر نداشتم یه روز تو میشی زبون نفهم ترین موجود دنیا و من تو حالی کردن این موضوع به تو، درمونده میشم.
تکان این بارش آرام تر بود و بین کلماتش مکث میکرد تا بیشتر در مخم فرو کندشان.
_ من… با تو… خوشحالم… بفهم دختر… بفهم…
شمشاهده کردا، از اعماق قلبم قلبم میمیل داشت باورش کنم. ولی باور کردن قباد یکی از غیر ممکن ترین کارهای جهان بود برای من…
نگاهم را بین چشمان دو دو زنش چرخاندم و نفسم را آه مانند بیرون دادم.
_ منم با متوجه شدن بچه ی تو خوشحال میشم… میخوام بچتو ببینم قباد…
فشار انگشتانش دور گردنم کمتر شد. انگشت شستش را نوازش گونه روی چانه ام کشید و با بغضی که صوتیش را تحت تاثیر قرار داده بود پچ زد:
_ بچمون… من که گفتم هر کاری بخوای میکنم تا خودمون بچه دار شیم.
قلبیل این کارت رو نمیفهمم عشقم… تو که دلت نمیومد اذیتم کنی، چرا اینطوری شدی؟
خودت مرا اینطور کردی قباد، حالا که از خودم و عشق تو گذشتم… هر چیزی از من بر می آید.
حرف هایی که دلم میمیل داشت در صورتش بکوبم را در سینه ام پنهان کردم، کنار کلی حرف تلنبار شده ی دیگر.
عوضش لبخندی مایوسانه زدم و سرم را به طرفین تکان دادم.
_ ما بچمون نمیشه قباد، من مشکل دارم. متوجه شدم که امید داشتن به بچه دار شدنمون، مثل آب تو هاون کوبیدنه… همونقدر بی فایده.
لاله میت…
با جای گرفتن لبهایش روی لبهایم، حرفم نیمه کاره ماند.
بوسه اش هیچ حسی نداشت و انگار فقط میتمایل داشت حرصش را سر لبهایم خالی کرده و جلوی حرف زدنم را بگیرد.
مک های عمیقی که به لبهای حساسم میزد آخم را درآورد. کمی بعد عقب کشید و دندان های یک کف دستش را با غضب روی هم فشرد.
_ یه زن تو زیستن من هست، اونم تویی…
_ زنی که نمیتونه تو رو به آرزوت برسونه…
تمام این روزها و تحقیرها را تحمل میکردم، فقط برای رسیدن به روزی که آنقدر قلب و جرات بیایم که با پای خودم از زندگی اش بیرون بروم.
با پای خودم و با سری قد بلند و غروری که او نتوانسته بود در هم بشکندش…
بعد از کوبیدن تمام واقعیت در صورتش و برملا کردن تمام ثانیه هایی که برایم نقش مردی عاشق را بازی میکرد.
تبسم بی جانی زدم و نفس های یک در میانم را در صورتش خالی کردم.
_ هر چی ازت تمایل داشتم برام فراهم کردی قباد…
من بچه میخوام، بچه ی تو رو… بذار ببینمش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن