دیگر قباد را تا دو هفته ندیدم، فقط میاطلاع داشتم که کیمیا برای گراهی شدن نیاز میرسید.
آن هم فقط برای اینکه قباد مشتاق دیدار دخترش میشد، گویا طور بدی قلبخورش کرده بودم. حتی خودم کمی عذاب وجدان داشتم ولی خب، درک حال من برایش سخت بود؟
پس از چیزهایی که از سر گذراندم حق نداشتم تا مدتی بی اعتماد باشم؟ بترسم؟ مضطرب باشم؟ آن هم با فرزندی که بعد چندین سال ناامیدی نصیبم شده بود؟
مثل هر روزگار، از دانشگاه برمیگشتم، کیمیا پیامک داده بود که تا یک ساعت دیگر برای برگرداندن نیاز میآید.
خیالم وقتی نیاز پیش کیمیا باشد راحت بود، البته که میاطلاع داشتم صد در صد قباد هم هممسیرش است، او روزگاری نبود که برای مشاهده کردن نیاز نیاید، و حالا میتوانست دو هفتهی تمام را بی خبر باشد؟
جلوی آپارتمان بودم که موبایلم زنگ خورد، شمارهی ناشناس باعث شد بی معطلی جواب بدهم، بخاطر شغل توریستی شمارهام به کف دست مدیر آژانس و کارهای تور بود و هر دفعه کسی تماس میگراهی شد.
_ بله بفرمایید؟
_ سلام…
آوای زن اخم به پیشانیام نشاند، نمیشناختمش! وارد اسانسور شدم و دکمهی طبقهی خودمان را زدم:
_ سلام…بفرمایید؟
_ حورا؟
حالا متوجه شدم چخبر است! صدا به یادم رسید، آوایی که ماهها بود خبری از ان نبود!
_ بفرمایید خانم؟
لحنم به ناگهان خشک و بی انعطاف شد، منتظر شدم حرفش را بزند:
_ میخوام ببینمت دخترم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن