نفس عمیقی کشید، کیمیا ریز لبخند زد و خودش هم گفت:
_ هیچی…دکتر…چیز، دکتر گفت ممکنه زودتر شروع شه دردت، یا…بخواد زودتر بیاد، یعنی…بچه زودتر بیاد، خب…هراسیدم دردت بگیره نگی!
ابرو بالا دادم:
_ چرا دردم بگیره و نگم؟
لحظهای عصبی نگاهم کرد، ولی بعد نفس عمیقی کشید:
_ چون…خب میگم شاید فکر کنی لگد میزنه جدی نگیری…یعنی، چمیدونم ای بابا…ترسیدم دیگه، حالا تو خوبی؟
لبخند زدم، متعجب چشم دوخت ولی واقعا خندهدار شده بود، وحشت کرده و رنگ پریده!
کف دست به دیوار گرفتم و از جا برخاستم:
_ فعلا که کم مونده تو بزایی، وگرنه من حالم خوب خوبه!
کیمیا و وحید زیر خنده زدند، رو به اتاق رفتم و او هم مجدداً دنبالم کرد، انکار ماشین برفروب بود! هرچه سر مسیر بود را سریع برمیداشت تا رد شوم.
_ این کارات رو اعصابه قباد!
در نهایت پردهی اتاق را کنار زد و تا تخت همراهیام کرد:
_ پاهام ورم کرده…رو زمین میشینم خواب میره!
_ ده بار بیان کردم بذار صنقلبیو بیارم برات اضافه کردی میخوای رو زمین بشینی، بیا اینم نتیجهش!
خندهدار شده بود، حالاتش زیادی بامزه بود، غر زدنش، هول شدنش و هراسیدنش، تند شتابزده کار کردنش، حتی این یک ماه اخیر ندیده بودم کار شرکت را پیش ببرد و مدام پیگیر من بود!
_ قباد من خوبم…میشه بری بیرون استراحت کنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن