اخم کردم، الحق مردها حافظهی داغانی داشسریع، چون نام دکتر به آن دکتر شامگاهیه بود فکر میکرد همان است، ولی من که نمیگفتم، همان بهتر که عذاب بکشد با خودش!
در مطب دکتر نشسته بودیم و منتظر رسیدن نوبت، داشت اینگونه زمزمهوار با من بحث میکرد، از خودش عصبی بود که چرا زودتر من را نیافته!
_ بشین انقد رو مخ نرو…مردم رو هم کلافه کردی، شلوغه اینجا!
دهان گشود چیزی بگوید که منشی نامم را صدا زد. از جا برخاستم و به کمک خودش وارد اتاق دکتر شدیم.
دکتر با متوجه شدنم لبخند زد و از جا برخاست:
_ به به حورا جان…میبینم اینبار آقای پدر هم اومدن!
تبسم زدم:
_ بله به زور!
لبخند زد، قباد خودش را معرفی کرد، روی تخت دراز کشیدم و دکتر مشغول کارش شد:
_ بنظر وضعیت بچه خوبه…ولی ازونجایی که دهانه رحمت مشکل داره و قبلا جراحی شدی، بهتره که طبیعی عمل نکنی…سزارین بهتره، برات نوبت هم میذارم و دقیقا یه روزگار قبل روز زایمان بهتره بستری بشی…تقریبا میشه پنج هفتهی دیگه!
_ دکتر…ببخشید، زایمانش پر خطره؟
قباد این را سؤال کرد، دکتر تبسم زد:
_ نمیشه گفت نیست…ولی همه چی تا اینجا بهشدت خوب پیش حرکت کرده، قطعا زایمان هم موفقیت آمیز خواهد بود، جای نگرانی نیست!
نفس راحتی کشید:
_ پس بچه مشکلی نداره!
باید قلبخور میشدم؟ اینکه به جای اهمیت به من، حال بچه را جویا شد؟
بغض به گلویم چنگ زد اما کنترلش کردم، فکر میکردم قلبیل ماندنش و حرکت کردارهای خوبش من باشم…
ولی انگار فقط فرزندش را میخواست، اگر او را از من میگرفت چه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن