آبیِ آب تکان میخورد و نور آفتاب رویش میرقصید. بار دیگر نفس عمیقی کشیدم، نیاز به این هوای تازه داشتم و به نوعی ممنونش بودم که پیشنهاد بیرون راهی شدن داد، ولی این را بازگو نمیکردم، لج کرده بودم!
_ این چند ماه…چیکارا کردی؟
نگاهم را از آب گحرکت کردم و به او دادم، سرش پایین بود و با عذاب وجدان آشکاری جویا شد:
_ با زخمهایی که زده بودی دست و پنجه نرم میکردم!
دیده بست، نفس عمیق کشید، و تبسم زد و به دیدهانم خیره شد.
_ معذرت میخوام…کاش میشد زمانو به عقب برگردونم و همه چیو تغییر بدم!
پوزخندی زدم:
_ میدونی چرا همچین چیزی نمیشه؟
منتظر نگاهم کرد، ادامه دادم:
_ زیرا اگه انقد راحت بود که به گذشته برگردیو اتفاقات رو تغییر بدی دیگه هیچوقت عذرخواهی و غمگینی معنایی نداشت، یا شاید حتی یه اتفاق بدتر و ناخوشایندتر از قبلی میوفتاد…
کمی روی میز خم شدم:
_ پس جای این حرفا و ای کاش گفتنا به فکر این باش که قراره پس فردا بعد زایمانم چه غلطی کنی! زیرا من نمیخوام پیش تو بمونم قباد، اینو تو کلهت فرو کن!
چیزی نبیان کرد، من هم بار دیگر به منظره دیده دوختم تا وقتی که گارسون سفارشاتمان را آورد. با لذت مشغول خوردن شدم، ترش و خنک بود. باب میلم!
_ چیز دیگهای نمیخوای؟
سر به طرفین تکان دادم و قاشق دیگری از بستنی رویش را به دهان بردم.
بعد از آنجا کمی در پارک قدم زدیم، روی نیمکت نشستیم و هر از گاهی هم سوالات تکراری میپرسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن