به خونه برگشتم، کیمیا داشت تلفنی حرف میزد، از میان مکالماتش متوجه شدم پشت خط وحید است و دارند راجع به غذا حرف میزنند، پس باز هم غذای بیرون را قرار بود بخوریم، این روزگارهای اینجا بودن قباد، تهش یا غذا از بیرون میگراهی شد، یا مهدیه خانم همسایه، گاهی غذا میفرستاد.
ولی ابدا نمیگذاشت کف دست به سیاه و سفید بزنم، امشامگاه هم قرار همین بود انگار…
قلبم یک چیز خوشمزه میمیل داشت اما نمیدانستم چه! هرچه در ذهنش گذراندم، به هر غذا و میوه و خوراکیای، ولی چیزی که میخواستم را پیدا نکردم.
تا اینکه قباد و وحید رسیدند، بوی کباب زیر دماغم پیچید و معدهام را به تب و تاب انداخت.
قبل از کیمیا برخاستم و به سمتشان رفتم، به وحید خوشوارد شد گفتم و بی توجه به قباد، نایلون غذاها را گراهی شدم. هردویشان خشک شده نگاهم میکردند، گرسنه بودم خب!
روی اپن غذاها را بیرون کشیدم و بی توجه به همهیشان که با لبخند خیرهام بودند، سلفون یکی از ظرفها را باز کردم و با سنگک و آن ترشی کلم قرمز مشغول خوردن شدم، لذتبخشتر ازین نبود!
اما هنوز ان چیزی که نمیخبر داشتم چیست را دلم میخواست!
وسط خوردن بودم که متوجه شدم هنوز آنها شروع نکردهاند. سر بالا کشیدم، کیمیا که داشت ظرفها را باز میکرد و میچید، وحید هم با پسرهایش سرگرم بود و قباد…
با تبسمی پر معنا خیرهام بود، نگاه خیره و اخمالودم را که مشاهده کرد جلو امد، بطری نوشابه را برداشت و بیان کرد:
_ لیمویی گرفتم، دوس داری؟
فقط سر به تایید تکان دادم، سر غذا و خورد و خوراک با هیچکس دشمنی نداشتم، تهش قیافه میگراهی شدم!
با لبخند لیوانی برایم ریخت و مقابلم گذاشت:
_ چیزی نمیخوای؟ همه چی اوکیه؟
دوباره سر به تایید تکان دادم، تبسمش عمیقتر شد، لقمهی دیگری گحرکت کردم و بی توجه به او در دهان گذاشتم، مزهی روغن کباب و آن گوشت لذیذ با سریعی کمی که داشت، بی نظیر بود!
از لذت نگاه بستم و حسابی مزه مزه کردم، هنوز سنگینی نگاهش را حس میکردم:
_ میشه گم شی غذاتو بخوری انقدر زل نزنی به من؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن