_ این، چجوری؟ یعنی چی؟ چجوری خودم خبر ندارم؟
سرخوش خندید و میوهی دهانش را قورت داد:
_ خب قرار بود خبر دار نشی دیگه…یه آژانس گردشگری بود، بهشون بیان کردم که زبانت خوبه، همچین یکم هم شرایطتو که توضیح دادم بیشتر موافقت کردن، اما مدارک تحصیلیت هم اونایی که میدونستم چیاس رو خودم برداشتم بردم نشون دادم، پس همه چی جور شد!
بغض کرده نزدیکش شدم، بهترین خبر حیاتام شده بود:
_ کیمیا، نمیدونم چی بگم!
لبخند زد و کف دستم را به ملایمت کشید:
_ نمیخواد چیزی بگی، همینجا بشین با برادرزادهم یکم حرف بزنم ببینم به کجا رسیده این توله سگ!
ریز خندیدم و او با ذوق گوش به شکمم چسباند، انگار نه انگار مادر دوتا بچه باشد!
مشغول حرف زدن بود و من درحال متوجه شد زدن قرارداد کاری، ذوق هنوز در وجودم حس میشد و حتی تکانهای کوچولوام برای ذوق من مشهود بود.
چندباری هم کیمیا برای تکانهایش ذوق کرد، همه را خنداند، حتی چندبار محمد قصد داشت دستش را جلو بیاورد تا حسش کند، اما انگار اعتقاداتش کنترلش میکرد، تا به نامحرم تا حد امکان تماس نداشته باشد!
وحید هم رسید، او هم تبریک اظهار کرد و تاکید کرد که برای تایید این قرارداد حتما باید امضا کنم، از آنجایی که نمتوجه شده بودندم و شرایطم خاص بود، در قرارداد ذکر کردند که تا یک ماه اول کار ازمایشیست و برای اینکه از اطمینان کار من خیالشان راحت شود، مقداری هم ظاهراً سفته گحرکت کرده بودند!
به اضافه کردهی وحید که چندان رقم زیادی نیست و من از پسش برخواهم امد و در صورتی هم که اگر بخواهد از سفته سواستفاده کند، قطعا خودش یقهیشان را خواهد گرفت.
#پارت592
سر همینها هم با خیال راحت امضا کردم، راضی بودم و شاد، همه خوشحال بودیم.
محمد رفت و با شیرینی برگشت، تا شب هم کیمیا و وحید کنارمان بودند و سپس بخاطر پسرهایشان ناچار شدند که برگردند.
با محمد غروب را روی تخت حیاط گذراندیم و تخمه شکاندیم، حرف زدیم، از آینده و اتفاقاتش، بهرحال رویای قشنگی میشد، زندگی هم میتوانست قشنگ باشد، اگر با رویاها پیش میراهی شد!
دقیقا وقتی که محمد جلوی پایم پایین تخت خم شد و دمپاییهایم را گذاشت، چشمانم در نگاهی گره خورد که ماهها از آن فراری بودم!
راوی
ماشین را پشتشان پارک کرد، روستای خالهی وحید بود، میخبر داشت اگر دنبالشان کند به چیزی خواهد رسید، دید که با پای پیاده به سمت انتهای منزلهای مسکونی رفتند، نمیمیل داشت آنها ببینندش، پس ماشین را حرکت داد و در یکی از کوچهها به دور از مشاهده کرد بقیه پارک کرد.
پیاده شد و به دنبالشان پیاده مسیر افتاد، به خانهای رسیدند، همان که عزاداری خاله حلیمه در ان بود، و دلش چنان در سینه میزد که هرآن منتظر بیرون زدنش بود، انگار قلبش خبر داشت، قرار بود همسر فراریاش را ببیند.
وارد منزلای شدند، در همهی منزلها تقریبا باز بود، عادتی روستایی، همه هم را میشناخسریع و کسی نیازی به مضطربی بابت دزد و کف دستبر نداشت.
در همچنان باز بود، ولی نمیتوانست چیز زیادی ببیند، لحظهای مردی را متوجه شد که روی تختی نشسته و داشت با وحید خوش و بش میکرد، کنارش هم کیمیا نشسته بود و پشت وحید انگار کس دیگری بود که نمیدیدش!
حتم داشت حورا باشد، درواقع مطمئن بود، اما نمیخواست وحید بداند که او اینجاست، نمیمیل داشت وقتی همسرش را میبیند کسی آنجا باشد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن