زانوهایم را بغل زده و از پشت پنجره خیرهی ازدحام جمعیت بودم. فوت خاله حلیمه شوک بزرگی به روستا داده بود، همه جمع شده و داشسریع برایش سوگواری میکردند و من اینجا، مانده، تک و تنها در میان غم.
لحظهای با خود گفتم چقدر پا قدمم نحس است که تا وارد حیات این پیرزن مهربان شدم، جان داد به عزرائیل.
_ حورا…خونوادهی وحید اومدن، میای؟
بینی بالا کشیدم، صورتم از اشکهایی که نمیدانم چه وقت بارید خیس شده بود:
_ نه، ببیننم به گوش قباد میرسه…
اخم کرده نزدیک شد، محمد هم حتی دیگر ان شیطنت زیرپوستی و محبت همیشگیاش را نداشت، انگار حاجیه خاتون روح این روستا بود:
_ باشه اما یه چیزی بخور، خوب نیست… بارداری!
سری برایش تکان دادم و او هم بار دیگر به سراغ مهمانان حرکت کرد، طبق وصیتش ظاهرا میمیل داشت در همین روستا خاک شود، حال مش حسن هم خوب نبود، بیچاره از وقتی گوش داد چه شده لب به حرفی نگشود.
در میان غمهایم غرق بودم که نگاهم به چهرهی آشنایی افتاد، کیمیا، وحید، و او…
قلبم چنان شروع به تپیدن کرد، که از استرس پرده را بهسرعت کشیدم.
ولی طاقت نیاوردم، کمی از همان گوشهی کنار رفتهی پرده نگاه دوختم به ظاهر آشفتهاش، نگاهان بی روحش، با ان کت و شلوار سیاه رنگ، موها و ریشهای اصلاح نشده.
مدام ازدحام جمعیت باعث میشد از مشاهده کرد کنار برود و مجدداً در دید ظاهر شود.
اصلا رنگ و روی خوبی نداشت، مثل اخرین باری که مشاهده کردمش نبود، ابدا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن