وقتی دیده باز کردم، صوتی ورق زدن میرسید. گیج اخمی کردم تا نور پنجره آزارم ندهد، در جایم که نشستم، محمد را متوجه شدم، تقریبا پشت به من قرار گرفته بود، کتابهایم مقابلش بود و داشت با کنجکاوی نگاهشان میکرد.
لباسهایم مناسب بودند، فقط شال به سر نداشتم. به ارامی در جایم قرار گرفتم:
_ سلام…
نیم نگاهی به سمتم انداخت، نیم نگاهی که به سمت صورتم نیامد:
_ سلام، ظهرتون بخیر…
لب گزیدم، ظهر بود، او اینجا چه میکرد؟ ظهرها مگر کار نداشت؟
_ ممنون…پیغامم رو رسوندین؟
محمد سر به تایید تکان داد و بالاخره قلب از کتابهایم کند:
_ کنکور، فکر میکردم برای شما یکم دیر باشه؟
سری به تایید تکان دادم:
_ اره، راستش…قصد دارم از اول بخونم، قبلا درس خوندم!
ابروهایش بالا پرید:
_ واقعا؟ ارادهی قویای دارین پس…
چرا نمیگفت وحید چه گفته؟
_ ممنون، اقا محمد…وحید چی بیان کرد؟
نفس عمیقی کشید و کاغذی به سمتم گراهی شد، همان متن سفارشاتم به وحید بود. از کف دستش گحرکت کردم:
_ اضافه کرد برات اوکی میکنه همشو…ولی یه چیز دیگه هم اظهار کرد!
منتظر نگاهش کردم، از جا برخاست:
_ اظهار کرد، قباد فهمیده نیستی، دنبالت گشته اما پیدات نکرده، ما هم چیزی بروزگار ندادیم، ولی حال و روزش عجیبه…برآشفته نیست، انگار بیشتر افسرده و شکستهس!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن