پس از ان خبر خوب، انرژی به دلم چسبیده بود. ان روز را با مسروری تمام کردم، کیمیا به مادرش هم خبر داده بود و قباد و بقیه هم خرسند بودند.
دور هم شام خوردیم، با حضور آنها بیشتر سکوت میکردم ولی، حالا میمتوجه شدم پرخوریهایم از کجا آب میخورد، این جنین شکموی درونم، نمیگذاشت به یکی از متلکها هم توجه کنم!
روز موعود فرا رسید، از صبح که اغاز شد، استرس در جانم ریشه کرده بود، کارهایم را انجام داده بودم، دکتر هم سفارشات لازم را کرده بود، اینکه چقدر باید مواظب باشم تا اتفاقی برای کودک نیفتد!
دم دمهای ظهر، قباد برگشت، به لاله کمک کرد که ولیده شود برای چکاپ ماهانهاش، مادرش را هم قرار بود سر مسیر به منزلی مادر لاله برسانند.
قبل از رفتنشان، چراکه میمیل داشتم مطمئن شوم که هر سه میروند، در سالن مشغول میوه خوردن شدم، دم راهی شدنشان هم قباد به طرز عجیبی از من سؤال کرد چیزی میخواهم برگشتنی برایم تهیه کند یا نه!
اما من هم کم لطفی نکردم، با چین دادن صورتم رو گحرکت کرده لب زدم:
_ نه…
_ انقد نخور، معدهت داغون میشه، چته تو جمشاهده کردا پرخور شدی؟
اخم کردم، از اینکه توقع داشت به تمایل داشت لو حرکت کردار کنم متنفر بودم، نگاهش کردم:
_ قلبم میخواد، تو چیکار داری؟ اگه نگران خرجشی تا برم بیرون بخورم برگردم!
کلافه سری تکان داد:
_ میگم به خودت آسیب میزنی، هرچی میبینمت حتما داری یه چیزی میخوری!
پوزخندی زدم، تکه پرتقال دیگری برداشتم:
_ تو نگران زن حاملهت باش، اون باید به خورد و خوراکش برسه، یهو متوجه شدی از بس کاهو میخوره موها بچه طلایی میشه!
گیج نگاهم کرد، با آوا زدن لاله هم ناچار رو گرفت و رفت. پوفی کشیدم، از جا برخاستم و یواشکی تا پشت دیوار جادهرو دید زدم، وقتی بیرون راهی شدند هم، پشت پنجره کشیک دادم تا حسابی دور شوند!
#پارت492
وقتی حس کردم اوضاع مساعد است، شمارهی کیمیا را گرفته اطلاع دادم، به اتاق برگشتم و سعی کردم بهسرعتتر حاضر شوم.
لباسهای بیرونم را تن زدم، چمدان و ساک وسایلم را برداشتم، حدس میزدم انجا نشود درست حسابی اینترنت و تماس استفاده کرد، آنتندهی ضعیف بود!
با زنگ موبایلم، از جا پریدم، شماره وحید بود:
_ بله؟
_ بیا پایین، دم درم…
_ خیله خب دارم میام!
تماس را پایان دادم، به برگهی آزمایش و نامهی کوتاهی که کنارش بود خیره شدم، امروزگار همه چیز پایان مییافت، میحرکت کردم، شاید پیدایم میکرد اما…
دیگر نمیتوانست مثل قبل من را نگاه کند!
شالم را سر کردم، وسایلها را برداشتم، برگهی ازمایش و نامه را روی تخت گذاشتم، عقب عقب بیرون رفتم، چشم از ان نامه گحرکت کردن سخت بود. انگار که اگر رو بگیرم ناپدید میشود!
در ماشین جای گرفتم، وحید هم زحمت کشید و چمدان را در صندوق گذاشت. حال کیمیا را جویا شدم، شاد بود، انگار بعد از دلخوریای که از من داشت، این خبر به نفعم بود، رفتارش مثل قبل شده و دیگر از ان حالت متفکرش خبری نبود!
حرکت کرد و راهی که چند روز پیش راهی شدیم را در پیش گراهی شد، و همزمان توضیحاتی داد:
_ داروهات و همه چیزاتو برداشتی؟ ویتامینی، چیزی؟
سر به تایید تکان دادم:
_ خوبه…ببین، اونجا ممکنه یکم از لحاظ غذایی مثل شهر نباشه، غذاهاشون محلی و تکراریه، اگه هوس چیزی کردی، ویار کردی به کیمیا بگو برات میفرستم، باشه؟ نهایت تا اونجا دو ساعت مسیره، یا خودم میارم یا پیک میفرستم!
با تبسم تشکر کردم:
_ ممنون وحید، حسابی بهت زحمت دادم!
باز هم مهربان شده بود:
_ مضطرب این چیزا نباش، تو هم خوبیاتو نشونمون دادی…هنوزم میگم کاش قباد سر عقل بیاد!
پوزخندی زدم، با ان نامه و برگهی ازمایش شاید سر عقل بیاید! اما نه دیگر به عنوان همسر من، شاید نهایتا به عنوان پدر بچهام!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن