پرتقال را پوست کندم و با برشهای دایرهای کنار هم چیدمشان، سیب را هم قاچ قاچ کرده کنارش چیدم.
روی مبل مقابل تلویزیون جای گرفتم و مشغول خوردن شدم، تا جایی ک در جریان بودم کسی منزل نبود!
دو روزگاری از تماس ان مردک، همدانی گذشته بود و در این دو روزگار هم اتفاق خاصی نیفتاده، امروزگار هم قرار بود کیمیا سر بزند.
امیدوار بودم که خبر جمتوجه شدی داشته باشد! مثلا یک جای خوب برایم در نظر گرفته و…
با صوتی زنگ خونه افکارم پراکنده شدند. نگاهی به در انداختم، کسی نبود…
ناچار ظرف میوه را گذاشتم روی میز و به سمت در حرکت کردم، از نگاهی در که نگاه کردم علاوه بر کیمیا گوشهای از وحید هم دیدم.
در را گشودم:
_ سلام، خوش اومدین…
هردو سلام کردند، از جلوی در کنار راهی شدم:
_ بیاین تو…
نگاهی به هم انداخسریع:
_ میشه حاضر شی بریم بیرون؟
ابروهایم بالا پرید، قضیه داشت پیچیده میشد، ولی فکر اینکه برایم مسیری یافتهاند و در خانه نمیتوانند راجع به ان حرفی بزنند، سری به تایید تکان دادم:
_ اره، اره، ولی بیاید تو منتظر نمونید دم در…
سپس خودم چرخیدم و به سمت پلهها پا شتابزده کردم، نیمهی راه پشیمان شده، برگشتم تا ظرف میوهام را بردارم، جدیدا از خوراکی نمیگذشتم!
هرچه که بود مهم نبود…فقط خوردنی باشد!
به اتاق راهی شدم تا بلکه سریعتر حاضر شوم، کاش کسی مشکوک نشود، این روزگارها استرس عضو جدانشدنی از قلبم شده بود!
لباس پوشیده، حاضر و ولیده پلهها را پایین رفتم، هردو کنار هم بودند و گاهی پچ پچ میکردند.
گونههای سرخ کیمیا هم نشان از شیطنت کردن وحید میداد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن