_ لاله جون میشه فعلا به کسی نگی؟ تصمیم داریم با وحید بعدا خودمون بگیم…لطفا؟
صدایش میلرزید و من نمیتوانستم چیزی بگویم، لاله با تعجب خودش را عقب کشیده دستش را به شکمش گحرکت کرد:
_ وا…عزیزم، چرا اخه؟ بنظرم هرچه زودتر بفهمن بهترهها، تا عروسیتون سه ماه مونده، خوبیت نداره با شکم بزرگ شده لباس عروس بپوشی! وگرنه که محرم همید، چه عیبی داره، مثل من و قباد!
نفسم در سینه گره خورد، با اینکه حتی نمیخواسنم دیگر روی قباد را ببینم، ولی هربار اوردن نامش کنار اسم لاله ازارم میداد:
_ بنظرم همین امشامگاه به قباد بگیم، قطعا اونم سوپرایز میشه!
تیز به سمت منه خشک شده برگشت و اظهار کرد:
_ حوراجون از تو بعیده، خبر داشتی و حرفی نزدی؟
پوزخندی کنج لبم نشست:
_ زیرا شاید موضوع به من مربوط نیست لاله، هرچی که هست، کیمیا خودش موظفه براش تصمیم بگیره!
نمایشی خندید:
_ بیخیال حوراجون، تو دیگه اینو نگو…روراست باش دیگه، خودت بچهدار نشدی، حسودیت شده!
خون خونم را میخورد، ولی کم نیاوردم:
_ شاید غبطه بخورم ولی قطعا حسادت نمیکنم، وگرنه که منم از حسادت میحرکت کردم سروقت مرد متأهل و زیستنشو به هم میریختم!
با حیرت به سمتم قدمی برداشت:
_ وا، حورا داری به من تیکه میندازی؟
انگشت اشارهاش را با حالت ناز چندشی روی سینهاش گذاشته به خود اشاره کرد:
_ عزیزم یادت رفته خودت اومدی میل داشتگاریم برا شوهرت؟
تک خندی زدم، حرص میخوردم ولی نباید کم می آوردم:
_ اوهوم، اومدم ببینم قباد چقد میتونه تنبونشو سفت نگه داره، متوجه شدم نه…لیاقتش فقط یکی مثل توعه، دم کف دستی و صیغهای!
با دیدهان درشت شده نگاهم کرد، چندبار دهان گشود چیزی بگوید اما نتوانست، و در اخر به ناگهان دست به زیر شکمش گراهی شد و نالهای کرد، دروغ چرا، وحشت کردم…
لحظهی اول دلواپسش شدم ولی بعد سخت نبود متوجه شدن اینکه ادا باشد!
کیمیای مضطرب به سمتش امد و زیر بازویش را گرفت، با کف دست خودش را باد زد و کیمیا که مدام اصرار داشت با کسی تماس بگیرد یا به دکتر برود، فقط لب میزد که خوبم، خوبم!
همین دیگر، فیلم بازی کردن برایش خوب بود، ظاهرا در بحثهایشان با قباد هم اینگونه گولش میزد، نه؟
پوزخندی کنج لبم جای گرفت، به ارامی سؤال کردم:
_ کیمیا، لباسم کوش؟ میخوام برم اتاقم…
لاله تند صاف ایستاد و متعجب اظهار کرد:
_ لباس؟ لباس خریدی؟ انقدر تند؟ چه عجلهای بود؟ ببینمش؟
سپس رو کرد به کیمیا و با لبخندی نمادین سر تا پایش را از نظر گذراند:
_ منم با قباد عقد کنیما، حتما زورش میکنم یه عروسی بگیره برام…کلی ارزو داشتم، همون سفره عقد هم به زور چیدیم!
کیمیا رو به من، با کف دست به جعبهای که کنار کمدش بود اشاره کرد، هممدت که به سمتش میحرکت کردم جواب لاله را بهسرعت دادم:
_ گفتم که، بحث لیاقته…همون دم کف دستی و صیغهای بودن!
جعبه را برداشتم و کیمیا برای جلوگیری از تنش و دعوا، ترسیده از حال خودش، بیان کرد:
_ اون روزگار که حرکت کردیم برای انتخاب لباسم، حورا هممسیرم اومد، دیگه لباسشو متوجه شد پسنمتوجه شد، همونو سفارش دادیم براش، تو هم حتما بیا، لباسم چندتا ایراد ریز داره، لباستو انتخاب کن!
لاله بی توجه به حرف من در جواب کیمیا اضافه کرد:
_ نه عزیزم، من لباس زیاد دارم، با این شکم هم که نمیشه لباس تنگ پوشید، یه چندتا پیرهن کشی دارم، از همونا میپوشم… بالاخره زن حاملهرو تو مراسم درک میکنن!
اهمیتی ندادم، انگار سعی داشت این هارا برای چزاندن من بگوید!
_ کیمیا من برم…چیزی خواستی آوام کن!
سری تکان داد و من هم به اتاقم برداشتم، بدون باز کردن جعبه، گوشهی اتاق انداختمش و با اعصابی خراب، به باقی برنامهام رسیدم، کاش زودتر این روزها تمام میشد!
از خونه بیرون زدم، به قصد رفتن به کافی نت و ثبت نام کنکور.
در محوطهی کوچه و مجتمع، تاکسی نبود!
میبایست تا سر خیابان میحرکت کردم، مثل همیشه…
چراکه آژانس هم مسیرش دور بود، اصولا هر مدت که تماس میگحرکت کردم نیم ساعتی معطل میکردند تا برسند، گاهی هم حتی ماشین اماده نداشسریع.
بند کیفم را در کف دست گراهی شده روی شانهام نگه داشتم، با ذهنی مشغول در پیادهرو مشغول جاده راهی شدن شدم تا بلکه یک تاکسی رد شود و بوقی بزند!
نمیدانم چقدر گذشته بود که با تک بوق ماشینی سر بالا کشیدم و با مشاهده کردن همان ماشین ان روزگار، که مردش ادعای میل داشتگار داشت و این روزگارها دردسر شده بود، اخمهایم در هم رفت.
قدمهایم را شتابزدهتر برداشته وارد خیابانی شدم که ماشین رو هایش یک طرفه بود و او حق ورود نداشت!
نتوانست دنبالم بیاید، ولی اینکه بخواهد مثل دفعهی قبل با پای پیاده هم دنبالم کند، باعث شد قدمهایم را سریعتر بردارم.
شاید اگر موقعیت دیگری بود برای حرص دادن قباد، از همان روش استفاده میکردم. ولی حالا نمیخواستم خودم را بار دیگر در دردسر بیاندازم!
_ حوراخانم…حوراخانم، صبر کنید!
کلافه اطراف خیابان را خیره شدم، با متوجه شدن تاکسیای که داشت رد میشد، کف دست بالا گرفته اشاره کردم بایستد، تاکسی که مقابلم از حرکت ایستاد، بازویم کشیده شد.
عصبی به سمتش چرخیده بازویم را بیرون کشیدم:
_ بکش عقب کف دستتو…اظهار کرده بودم دیگه دور و ور من پیدات نشه!
در تاکسی را باز کردم ولی بی توجه به منتظر بودن راننده، با کف دست به در کوبید و دوباره بستش:
_ حورا خانم… بذار حرف بزنم!
تیز به صورتش خیره شده غریدم:
_ نخوام باهات حرف بزنم باید کیو ببینم؟ چی از جونم میخوای؟
عصبیتر از من، با صوتیی کنترل شده اضافه کرد:
_ من چی میخوام؟ تو چرا انقدر سادهای؟ خوشت میاد موندی تو یه خونه که بشن غذاب روحت؟ هیچکس ازت خوشش نمیاد و موندی ور قلبشون که چی بشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن