لباس را برداشتم و به ارامی تن کردم، رو به روی آینه ایستادم، برای بستن زیپش کمی سختم شد، ولی بالاخره توانستم!
خیرهی خودم شدم و باز هم ان معاشقهها در مغزم چیده شد، تنها مردی که من را لمس کرده بود و عاشقانههایش را خرجم میکرد…
تنها مردی که کنارش ارام میشدم، کنارش همه چیز را تجربه کردم…
مگر گذشتهی من چه بود؟ جز یک سالن بلند و بزرگ، پر از تخت…
روزگارها خالی و شبها کودکانی در خواب!
اینکه پدر نباشد، مادر نباشد…
هیچکس نباشد برای محبت کردن، قطعا قباد همهی زیستن و خانوادهی من بود!
تنها کسی که همه چیز را با او اغاز کردم و همهی حیاتام شد…
مگر میشد دل کندن و فراموش کردن؟ تنها کسی بود که به من اهمیت داد، من را دلبسته شد و کنارم ماند…
اینکه درون ان همه ادمی که در زیستنام فقط رهگذر بودند، او امد و ماند، چندین سال…
میشد؟
منی که یتیم بودم و در یتیممنزل بزرگ شدم، جز همبازیهای انجا هم کسی را نداشتم، جز همکلاسیها کسی نبود…
راحت نبود گذشتن از قباد…
مطمئنم حتی اگر مجدداً به سمتم قدم برمیداشت، در آغوشش فرو میحرکت کردم…
در آینه خیره شدم و مجدداً خاطرات به ذهنم هجوم آورد…
خودم را همان عروسی میدیدم که با خوشحالی میریز خندید و با فکر به شب عروسیاش گونههایش گلگون میشد از خجالت!
این روز ها را متوجه شده بودم؟ ابدا…
حتی هنوز هم در جایی از پستوی ذهنم امیدوارم که کاش درست شود، کاش حقم را بگیرم…
چرخیدم و رو از خودم گراهی شدم، به ارامی کف دست به پشت کمر رساندم تا بار دیگر زیپ را باز کنم اما نمیشد…
دلم درد میکرد، افسرده بودم و بغض ته گلویم لانه کرده بود!
عصبی هقی زدم و نوک انگشتم که به زیپ خورد، دستانم گرم شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن