صدای کسری از پشت سرم میاد : خدا به خیر کنه …
مسیح مچ کف دستم رو میگیره و منو سمت خودش میکِشه … جلوی بچه ها و بی مراعات میگه : قهری که قهری … منتها
دور شی و باز یکی بهت بخوره ، خودم لهت میکنم …
یاشار می خواد از بحث جلوگیره کنه و تند می گه : ساره تو بیمارستان )( بستریه …
مچم هنوز بین کف دستای مسیح درگیره که بی اهمیت به بقیه به سمت بیرون از کلانتری میره و منو دنبال خودش میکِشه…
در شاگرد رو باز میکنه و منو روی صنقلبی شاگرد هل میده و درو می بنده … کسری و ساغر رو می بینم که بیرون میان
و مسیح پشت فرمون می شینه … به اونا محل نمیده و استارت می زنه … انگاری اگه دیر تر بره کف دستش به ساره نمیرسه…
از حرکت کردن و غیب شدن ساره می ترسه ..
پاش رو روی گاز می ذاره و من فقط یه تلنگر می خوام برای گریه کردن ، دلم بسیار قلبخوره و مسیح درک کرده ؟ …
اونقدری با عجله میره که ربع ساعتی بعد جلوی بیمارستان پارک میکنه ….
پیاده میشه و من استرس میگیرم … سریع دنبالش مسیری میشم … روی به روی ایستگاه پرستاری می ایسته و میگه : ساره
نجفی … درگیری داشته آوردنش اینجا … حامله س …
پرستار سر قد بلند میکنه و از نگاهش به مسیح و هیکل مسیح خوشم نمیاد … اخم می کنم و در عوض پرستار با تبسم و
بی توجه به لحن خشن و خشک مسیح با ناز می گه : سلام . دومین اتاق از سمت راست …
مسیح منتظر تموم شدن جمله ش نمیشه و اون سمتی که پرستار آدرس داده میره … منم اردک وار دنبالش راه می افتم.
مسیح کمی مکث میکنه … پسر جوونی که روی صندلی جای گرفته با متوجه شدن مسیح سریع از جا بلند میشه و مسیح عین ببر
زخمی سمتش حمله ور میشه …
یقه ش رو می گیره و بیخ دیوار می چسبونه که پسر با هول و رنگ پریده میگه : به ناموسم قسم … به قرآن مجید یاشار
زنگ زد گفت این جا بستری شده … به خدا از خودش و لَشِش خبر نداشتم …
ترسیده جلو میرم و پیجادهنش رو از کمر چنگ میزنم : ولش کن تو رو خدا … مسیح زشته ….
مسیح یقه ش رو ول میکنه و پسر بیخ دیوار وا میره …
مسیح میگه : دروغ … دروغ اضافه کرده باشی به میخ می کِشمت سعید !
سعید که میگه یادم میاد سعید همون بردار ساره س که پسرا توی خونه ی اون با ساره آشنا شدن … دور و برمون چندتا
بیمار و دکتر پرستار جمع شدن که مسیح در اتاق رو باز میکنه و داخل میره … ساره روی تخت افتاده … سرش باند پیچی
شده و پای چشمش کبوده … لبش ترک برداشته و ورم کرده ، اهورا هم پاش بیفته می تونه خشن باشه ، ولی من تعجب
میکنم از این همه خشونتی که برای ساره خرج کرده ..
با دکتر کنار تختش مشغول حرف زدنه که با باز شدن یهوییه در به وضوح رنگ صورتش می پره …
مسیح پا تند میکنه سمت تخت که من فرز تر خودم رو جلوش می رسونم و کف دستام رو روی سینه ش می ذارم …
مسیح … مسیح تو رو خدا … مسیح جون مولین ماهی آروم باش …
دکتر چه خبره اینجا ؟
آوای ساره رو از پشت سرم می شنوم که ترسیده میگه : آ .. آقای دکتر تو رو خدا بندازش بیرون …
مسیح یه قدم سمت جلو برمیداره و من هنوز سد راهشم …
صدا بلند میکنه : منو بندازه بیرون تخم سگ ؟ … منو ؟؟!؟ ) رو به من ( برو کنار نهان … برو کنار تا کار کف دست توام
ندادم…
در اتاق با شتاب باز میشه … این بار یاشار و کسری سریع داخل میان و من میگم : غلط کرد ، باشه ؟ … ول کن …
مسیح ولش کنم ؟ … ول کنم این حرومزاده رو ؟ … آبروم رو برد ، حاج کمال تفم نمی ندازه تو صورتم …. من بیان کردم
باهاش نخوابیدم … گفتم و تو همین چند روز پیش جویا شدی دوسش داری ؟! … من این نسناس رو دوست داشته باشم ؟
یاشار عصبی داد میزنه : آقا اصلا من باهاش خوابیدم …
دکتر آقا اینجا بیمارستانه …
مسیح عصبی بهش نگاه میکنه و میگه : تو گه نخور …
مسیح یاشار رو هل میده و کسری رو هم همینطور … من هنوز رو به روش از حرکت ایستادم و از ترس جیغ میزنم : من گه خوردم
سؤال کردم ، خوبه ؟ … خوبه مسیح ؟
زیر گریه میزنم … همه ساکت میشن و یاشار سمت دکتر میره : شرمنده آقای دکتر … تو رو خدا ببخشید … ما الان
میریم…
دکتر جوابش رو میده : زنگ می زنم به حراست آقا … این چه وضعیه …
یاشار مشغول راضی کردن دکتر میشه و کسری به دیوار تکیه میده … صوت از ساره درنمیاد … مسیح و آوای خس خس
نفس کشیدنش روی اعصابم میرن و من روی زمین وا میرم … مسیح رو ول کنیم معلوم نیست چه بلایی سر ساره بیاره…
لعنتی چیزی تحت عنوان آرامش و اعصاب نداره و من نگران خود مسیحم … نه اون ساره ای که بختک مانند روی
زیستن اینا و از جمله من اثر گذاشته !
مسیح روبه روی من روی پاهاش می شینه و میگه : پاشو …
با گریه میگم : نمی خوام … اصلا کف دست بردار از سر منی که گه زدم به زندگی تو …
یاشار و دکتر بیرون میرن … مسیح خیره میشه به من و میگه : من اظهار کردم تو گند زدی به زیستنم ؟ … من بیان کردم نهان ؟
زار میزنم … برای خودمم عجیبه .. دلم انگاری بدجوری از دلداده ش قلبخوره … قلبخورم و دلم تسکین می خواد … حالا
چه فرقی داره روی زمین این اتاق از بیمارستان قرار گرفتم و می خوام مسیح چیزی بگه تا آبی بشه روی آتیش قلبم ؟!
مسیح نگام می کنه و میگم : انقدر بَدَم مسیح ؟
عصبی پلکش می پره … نگاه از مردمک چشمام برنمیداره و زانو میزنه … صورتم رو با کف دستاش قاب میکنه … لبش رو
روی لبم می ذاره …
چشمام گشاد میشه … با ولع می بوسه … لبم بی حس میشه … اصلا می خواد اونا رو از جا بکنه … لبم گز گز می کنه …
ساره و کسری بهت زده موندن … چقدر می گذره ؟ …
مسیح چشماش رو بسته … ولی رو پیشونیش هنوز اخم هست … من هنوز شوکه م . همه مون هنوز شوکه ایم و مسیح
چقدر بی ملاحظه س !
لبش رو از روی لبم برمی داره و پیشونیش رو به پیشونیم می چسبونه … کف دستاش هنوز قاب صورتمه و میگه : همون بی
پدری که روی تخت تَنِش رو انداخته ، باعث شک داشتن تو به من شده … من پاک میکنم هرکی که توی ذهنت نسبت
به من لکه بندازه … حالیته حرفم یا باز بچه میشی و فکر میکنی گه زدن به زندگیم منظورم حضورته ؟!
چشم باز میکنه و من پلک میزنم … قطره اشکم چکه می کنه و میگم : ولش کن … به خاطر من …
پوفی میکشه و سر قد بلند میکنه … با کف دستش سرم رو هُل میده سمت سینه ش و زمزمه می کنه : به خاطر تو !
آوای کسری میاد که پوفی میکشه و میگه : خداروشکر …
مسیح از جا کشیده میشه و بازوی منم میگیره و از جا قد بلندم میکنه … رو به ساره میگه : فردا به اهورا رضایت میدی … فردات
بشه پس فردا بد میشه ساره ، خیلی بد میشه …
مسیح بیرون میره و کسری دنبالش مسیر می افته … صوتی هق هق ساره توی اتاق می پیچه … بهش نگاه میکنم که
متوجه من میشه .. پرخاش میکنه :
خوشت میاد اینطوری منو میبینی ؟ … خوشت میاد که انتخابش تویی ؟ …
چرا ؟
فقط خیره نگام میکنه که میگم : چرا باهاش این کارو کردی ؟
جیغ میزنه : دوسش داشتم … بسیار دوسش داشتم …
منم آوا قد بلند میکنم : اینطوری ؟؟؟ … دروغ میگی … دوسش داشتی و بعد از اون سراغ اهورا حرکت کردی ؟ …
با گریه و حال زار میگه : این بچه رو نگه داشتم تا به بهونه ش مسیح رو نگه دارم … مسیح متوجه شده بود اون شب هیچ
اتفاقی نیفتاده ، زیر بار نمیحرکت کرد اما نمی دونست خودم دارو ریختم تو لیوانای مشروبشون تا خواب سنگین برن … به حاج
کمال گفتم … اظهار کردم اونقدر دیره و حالم بده که باید زودتر عروسی بگیرن … تلفنی بهش اضافه کردم … من اصلا حاج کمال رو
نمتوجه شده بودم … اون بسیار دین سرش میشه … به مسیح که بیان کرده بود مسیح پرخاش کرده بود اما هنوزم دو قلب بود … کارا
جور شد تا اینکه شامگاه عروسی اضافه کرد بچه به دنیا بیاد آزمایش میگیره … آخه … آخه به دکتر پول داده بودم بگه حال و
اوضاع زایمان و حاملگیم انقدر بده که نمیشه آزمایش دی ان ای گرفت … مسیح هیچوقت حرفم رو باور نکرد … ولی
خانواده ش تحت فشار گذاشته بودنش …
دلم براش می سوزه … جلو میرم و کف دستم رو روی بازوش میذارم … حس میکنم احتیاج به اعتراف داره … به خالی شدن..
چیزی نمیگم که ادامه میده …
-عین سگ ازش می ترسیدم .. همون شب فرار کردم … دیگه ندرک کردم چی شد تا اینکه نه بابام اینا رام می دادن خونه
شون و نه سعید داداشم … شکمم بالا اومده بود و بچه بزرگ شده بود … برای سقط کردنش دیر بود … دیر بود و بچه
پدر نداشت … حرکت کردم سراغ اهورا … تو گوشش خوندم که بچه ی اونه … من می خواستم این چهار نفر هم طعم بدبختی و
اذیت شدن رو بچشن ….
لبام رو با زبونم تر میکنم و میگم : بابای بچه کیه ساره ؟!؟!
با پشت دستش اشک هاش رو پاک میکنه و میگه : بهروزگار !!!!!
بهت زده می مونم … بهروزگار !؟!؟ …. وا می رم … این با صدای بلند ضجه زدنا و این عذاب و بی پناهی تقاص کارهای
ساره س …. دستم رو از روی بازوش برمیدارم … بهروزگار همیشگی داشته های مسیح رو نشونه حرکت کرده … چقدر مسیح سخت
بهش گذشته ! دلم برای مسیح هم می سوزه …
از اتاق بیرون میرم و مسیح از روی صنقلبی کشیده میشه … هنوزم اخم داره و عصبیه … اما دست میکنه تو جیب شلوارش و
کیف پول چرمش رو بیرون میاره …
چند تا اسکناس درشت بیرون می کِشه و سمت من میگیره : ببر بده به اون توله سگ روی تخت ، بگو داداش بی
ناموسش قالش گذاشته و اگه اینو ندیم تو خرج و بَرج این خراب شده می مونه … منتهای مراتب باز میگم ، رضایت
اهورا از فردا بشه پس فردا سقف همین جا و هرجایی که بره رو روی سرش خراب میکنم ، خودش میدونه !
دهنم باز می مونه که بی توجه از کنارم می گذره و بیرون میره … کف دست کسی روی بازوم می شینه و سرم رو برمیگردونم…
کسری تبسم میزنه و میگه : نگاه به گنده بکی و غول بی شاخ و دم بودنش نکن ، مارمولک قلب کوچیکی داره !
انگاری کسری راست میگه و نمی دونم چرا دلم غش و ضعف بیشتری می ره برای مسیح و این مردونگی … من جای
مسیح باشم و عامل بدبختی ها و عین خر تو گِل گیر کردنام روی تخت باشه … شاید که نه ، حتما از خجالتش درمیام…
پوفی میکشم و میگم : ساغر کو ؟
کسری بیرون تو ماشینه … یاشارم هست ، برو بده بهش بیا بریم !
سری تکون میدم و باز به اتاق بر می گردم . ساره یه دختر ضعیفه با شکم بروارد شده که جنین داره توی اون نفس می کشه..
جنینی که پدرش قبولش نداره و مادرش به در و دیوار زده برای به جهان نیومدنش و دلم میره برای اون بچه ای که معلوم
نیست اگه بیاد چی میشه و چی قراره بشه ! …
صدای گریه ی ساره خاموشی سرد اتاقش رو می شکنه و نه قلبم براش می سوزه و نه سعی میکنم ببخشمش ! … اسکناس
هایی که مسیح داده رو روی میز کنار تختش می ذارم و همونطور بی حرف از اتاق بیرون میرم … از محیط مزخرف و بی
روح و پر از مریضی بیمارستان هم بیرون می زنم .
ماشین مسیح رو می بینم . یاشار کنار مسیح قرار گرفته … ساغر و کسری هم کنار هم صنقلبی عقب قرار گرفتن .. بیچاره ها از
هول ترس از مسیح از جلوی کلانتری تاکسی گراهی شده ن تا به ما برسن …
میرم و کنار ساغر عقب سوار میشم … مسیح استارت میزنه … کسری با یاشار حرف میزنه … ساغرم گاهی نظر می ده …
از آینه به مسیح نگاه میکنم … مسیحی که اخمو رانندگی می کنه و مشخصه که فکرش اینجا نیست … مشخصه که داره
برای همه و بیشتر برای خودش خط و نشون می کشه !
حس میکنم آرومه چون خیالش راحت شده که نطفه ی توی شکم ساره از اون نیست … فقط خیال مسیح ؟ .. نه ، خیال
منم راحت شده … بغض میکنم … خودم می دونم از خوشحالیه و از ترسه … از ترس اینکه این قلب ضعفه رفتن برای
مسیح درست نیست …
اول جلوی آپارتمان یاشار نگه میداره و به اصرار خود ساغر برای خونه حرکت کردن اونو هم به خونه می رسونه و ساغر از اصرار
ما برای خونه ی ما موندن تشکر میکنه … مثلا قرار بود چند روزگاری خونه ی ما بمونه و این روزگارا خیلی تنش هست توی
زیستن همه مون …. بعدشم ساغر رو می رسونه خونه …. آخرشم کسری … کسری که پیاده میشه و خداحافظی میکنه ،
مسیح از توی آینه نگام میکنه و میگه : بیا جلو بشین !
صداش هم حتی آرومه …. غریبگی دارم با این مسیحی که خبری از اخم و تخم چند ساعت پیشش نیست … گوش
میکنم ، پیاده میشم و روی صندلی شاگرد می شینم … هنوز درو کامل نبستم که استارت میزنه و جاده می افته …
نگاش میکنم … ساعت ۳ صبحه … هوا تاریکه … به لطف چراغای پایه قد بلند کنار بزرگمسیر گه گداری نیمرخ روشن شده ی
مسیح رو میبینم …
خیره نگاش میکنم … حتی نگام نمیکنه و میگه : چهره ی یه آدم رو کف دست خورده رو دارم که به قلبت قرار گرفته ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن