سردته ؟
چیزی نمیگم و کت خودش رو از صنقلبی عقب میاره و روم می ندازه. جلوی داروخونه نگه میداره، پیاده میشه … نمیدونم
چقدر میگذره که باز سوار میشه و استارت میزنه …
تموم مدت سکوت میکنم و اونم انگار میلی به حرف زدن نداره … نمیدونم کجا میره تا مدتی که روبه روی پارکینگ
خونه روی ترمز میزنه … برگشتیم خونه مون …. خودم تعجب میکنم، خونه مون ؟؟ اینجا خونه ی منم حساب میشد؟
مسیح همواره میگه خونه مون … بغضم رو قورت میدم …
ترمز میزنه. بهش نگاه میکنم: چرا اومدیم اینجا ؟
نباید می اومدیم خونه ی خودمون ؟!
نگاش میکنم … اونم نگام میکنه، با مکث ! پیاده که میشه نگاه می بندم … قطره اشکم روی گونه م سُر میخوره و دستم
سمت کف دستگیره میره. قبل من مسیح خودش در سمت منو باز میکنه. بی حرف پیاده میشم. سمت آسانسور میره و من در
ماشین رو می بندم.
هر دو که وارد آسانسور میشیم و در آسانسور که بسته میشه نگام میکنه … توی یه کف دستش نایلون سیاه رنگیه که نمتوجه شده
میدونم داخلش پَد بهداشتیه …
یه قدم جلو میاد و کف دستش رو روی گونه م می ذاره … کف کف دست داغش رو ! … حرارتش رو دوست ندارم … دوست ندارم،
زیرا ته قلبم رو بازی می گیره … چون خودمم تب می کنم …
انگشت شستش رو روی گونه م می کِشه و اشکم رو پاک میکنه … با ملایمت… با عشق ؟!؟! … نمی دونم! خیره میشم
به نگاه های به من میخکوب شده ش که میگه : خودم اگه درد دادم بهت، درمونم می دم … نریز اینارو که بیشتر از
خودم بدم نیاد !
می خوام رد شوخی ببینم توی صورتش … رد یه بازیه مضحک و مسخره … ولی نیست … راست میگه ؟؟ .. متنفرم از
صدای دینگ باز شدن در آسانسور …
همون دست روی گونه م مونده رو قد بلند میکنه و در عوض روی کمرم می ذاره و ملایم سمت در هُلم می ده … از آسانسور
بیرون میرم و اونم دنبالم میاد. کلید رو داخل قفل می ندازه و درو باز میکنه … کنار می ایسته تا اول من برم … پام رو که
توی خونه می ذارم موجی از دلتنگی سراغم میاد …
من دلتنگ این خونه شدم ؟ دلتنگ این خونه و صاحب خونه ؟ سمتش برمیگردم … در واحد رو بسته و داره ریز به ریز
خودمو، حرکاتم رو ، اشکام رو متوجه شد میزنه که میگم : قلبم برای … برای خونه تنگ شده بود !
لبخند کج ولی پر از دلتنگی می زنه و میگه : خونه و صاحبشم قلبشون برای موج خنده ت تو خونه تنگ شده !
پلک میزنم و اشک هام جای اشک های ریخته شده ی قبلی رو پر میکنن و میگم : وقتی برای همواره برم، به نظرت …
به نظرت عادت میکنم ؟ ینی، ینی عادت میکنیم ؟!
مسیح طوری حرف میزنه که انگار برای موندنم تا ابد برنامه ریخته و میگه : تو وایسا ، من درستش میکنم !
با همون بغض و آوایی که قلب خودمم آب میکنه میگم: چی رو ؟ … اون همه شخصیتی که جلوی همه خوردش کردی؟!
خیره به نگاهای بارونیم میگه: تو اون موقع به نظر من یه زن ۱۸ ساله بودی که بچه ی بی پدر داشتی، حالیته ؟ یه
مثقالم اگه انصاف داشته باشی می فهمی حرف منو !
الان چی ام ؟
مکث میکنه. زبونش رو روی لبش می کِشه و می فهمم که براش سخته توضیح دادن و آخرش انگاری قلبش رو به دریا
میزنه و جواب میده : نهان ۱۸ ساله ای که پشیمونم همه جا جار زدم که بچه س … حالا باس جمعش کنم و بگم گلوم
پیش همین بچه گیر کرده و کَنده نمیشه !
ته دلم می لرزه و گونه هام رنگ می گیره … این رنگ گرفتن گونه هام از موج خجالت و هیجانه با چاشنی ترس … این
همه با صراحت حرف زدنش رو دوست ندارم ، اونم وقتی که اسم تورج توی سرم منعکس میشه با صوتش که از فروختن
دختر ماهی جون حرف میزنه !
می خوام به حرفش میدون ندم… می خوام بیشتر از این از علاقه ش حرف نزنه … کف دستم رو روی شکمم میگیرم و خجالت
رو کنار میزنم… در عوض میگم : حس میکنم الان جون میدم …
عمیق نگام میکنه … اونم متوجه عوض کردن ناشیانه ی این بحث شده و به روم نمیاره … به جاش جلو میاد و کف دستاش
رو دورم حلقه میکنه … وادارم نمیکنه، ولی سرم رو به سینه ش تکیه میدم … این پناه داشتن و تیکه کردن زیر دندونم مزه
میده که چشمام رو روی هم میذارم و صداش رو می شنوم:
-الان اگه مانع بتراشی، می تراشم و برش می دارم … بی پناه بودنت داد میزنه و می خوام پناهت باشم ! … اگه بچه ای
بزرگت میکنم و اگه کوتاه نمیای خودم هم قَدِت میشم ! … اندازه ی یه کوه گند زدم، ولی خودم جمعش میکنم … تن و
بدن کبودت بابت ندونم کاریم شبا از جلو چشام محو نمیشه و خودم درستش میکنم …
بی حرف گوش میدم … نه که شکل شعر و آواز بخونه … نه که ملایمت خرج بده … با همون تُن صوتی فوق بَم و مردونه
ش … با همون لحن خشک و پر جذبه ش حرف زده ولی احساسم رو قلقلک میده … دخترونه هام رو هوشیار می کنه و
لذت زیر پوستم تزریق میشه و گُر میگیرم …
قلبم می خواد بگم من اگه کوتاه بیام و تورج کوتاه نیاد چی؟ من تورج رو اندازه ی تموم سال های عمرم میشناسم …
تورج کسیه که بابت لمس بدنم، کف دست مازیار رو شکسته بود !
وسوسه میشم برای بوسیدن قفسه ی سینه ای که تکیه گاه سرم شده … وسوسه میشم ، اما پسش می زنم … ازش فاصله
میگیرم و هول میگم : م .. من … من باید …
خم میشم و نایلونی که هنوز توی کف دستش گرفته رو میگیرم . به سمت اتاقش میرم و در اتاق رو می بندم … به در تکیه
میدم و بیهوا دستم رو روی قلبم می ذارم … دلی که می خواد بیرون بیاد و از در اتاق بیرون بره … بره اونجایی که مسیح
هست و بگه از اولشم جات همینجا بوده و هست !
پوفی میکشم و وارد سرویس می شم … کمی اوضاع خودم و لباسم رو سرو سامون میدم و یکی از پد ها رو برمیدارم ..
از سرویس که بیرون میام مسیح رو توی اتاقش نمی بینم و خدا روشکر میکنم که به اتاقش نیومده .
از اتاق بیرون میزنم و سکوت همه جای خونه رو پر کرده و از طرفی قلب دردم امونم رو بریده … ترس برم می داره از
تنها شدن .. من از تنها موندم توی این خونه ای که چند روز پیشش چند نفری اومده بودن تا منو ببرن می ترسم …
با هول و وَلا به سالن میرم … مسیح رو میبینم .. با همون لباس بیرون روی کناپه ی راحتی سه نفره دراز کشیده و ساعد
دستش رو روی چشماش گذاشته … از نیمه شامگاه گذشته و دلم می سوزه … از خستگی اینجا خوابیده تا به اتاق نیاد و
مزاحم من نباشه …
اصلا مسیح شام خورده ؟ … جلو می رم و کنار کناپه می ایستم … خم میشم … یه دستم رو روی ساعدش می ذارم و
میگم : مسیح … خوابی ؟ …
جوابی بهم نمیده … می خوام سرپا شم … ولی قبل سرپا شدنم مچ کف دستم رو میگیره و می کِشه ! … چراکه خیلی یهویی این
کارو میکنه روی سینه ش پرت میشم …
با هول میگم : چیکار میکنی ؟
هنوز اون یکی کف دستش روی نگاهاشه و این لعنتی اصلا از کجا منو مشاهده کرد ؟ … بدون این که کف دستش رو برداره … کف دست دیگه
ش رو دورم حلقه میکنه … کف کف دستش روی شکمم میشینه و میگه : نمی خوام کاری کنم، فقط بخوابیم !
مس …
خیلی خسته م نهان … فقط بذار آروم شم … بذار .. آروم شیم!
به زیراه ی ضلع دار و مردونه ش که با ته ریش پوشیده شده نگاه میکنم و من خودمم دلم نمی خواد دور بشم … قلبم
نمیخواد و از این همه وقاحت خودم لبم رو گاز میگیرم و نگاه از چونه ش می گیرم … دیدهام رو می بندم و صدای دلش
رو می شنوم … قلب اونم هیجان داره ؟ …
چند ثانیه که می گذره با کف کف دستش شروع میکنه به نرمی شکمم رو لمس کردن و ماساژ دادن … می دونه درد میکنه؟
می دونه اونقدر درد میکنه که بیقرارم ؟ … میدونه که ماساژ میده … که گرمم میشه … که تب میکنه … که میگه : حرارت
تنت دیوونه میکنه آدمو !
خجالت زده سرم رو بیشتر توی سینه ش فرو می برم و مسیح دیگه چیزی نمیگه … ماساژ دادنش ادامه پیدا میکنه …
اونقدری که چشام گرم میشم … که یادم میره بگم شام خوردی اصلا ؟
*
با حرکت نرم و ملایم سر انگشت روی گونه م کمی جا به جا میشم … انگار جایی که خوابیدم زیادی خشکه که دیده باز
میکنم . اامان چیزی که می بینم ، حرکت ملایم بالا پایین شدن قفسه ی سینه ی مسیحه … دیده باز میکنم و خجالت
زده کمی سرم رو برای مشاهده کردنش بالا می گیرم.
نگاهای خیره ش رو که میبینم می خوام کشیده شم که حلقه ی دستش رو دورم تنگ تر میکنه و میگه : صبح بخیر تنبل
خانوم !
خیلی خوابیدم ؟
ساعت ۱۱ س !!
چشمام گرد میشه : درووووغ … چه خبره ؟
تبسم کج و جذابی میزنه : انگاری دیشب جات راحت بوده …
ایشی میگم و جواب میدم : فقط خسته بودم ، دیر وقتم خوابیدیم …
لبخندش عمق میگیره و میگه : نسناس !
می خندم : دیشب شام خورده بودی ؟
نه ، ولی عروسک بغلی دیشب رو بدم نمی اومد بخورم !
مشتی به سینه ش می زنم که می خنده. از روی سینه ش کشیده میشم و روی شکمش میشینم … پاهام از لبه ی کاناپه
آویزونه و میگم : اصلا درد حس میکنی ؟
گفته بودم پشه وزن نداره !
با لودگی و به شوخی میگم: یه کم رمانتیک تر میتونی جواب بدیا !
خیره بهم میگه : اونقدر محو بودنتم، وزن که هیچ ، هیچی رو حس نمیکنم …
تبسم روی لبم می ماسه و مسیح شوخی منو جدی گرفته … جدی گراهی شده و رمانتیک جوابم رو می ده … خودم رو میکِشم
و پایین میام … تموم مدت بهم خیره س که میگم : صبحونه آماده میکنم …
حالت بهتره ؟ …
مثل سابق خجالت نمیکِشم… انگاری دیگه برام این همه بی پروا بودن مسیح عادت شده و دروغ چرا ؟ خودمم بدم نمیاد…
میگم : خوبم !
*
چند روزگاری می گذره و ماهانه م تموم شده … تموم مدت مسیح بیشتر پرستار بوده و مراقب … مسیح بسیار ملایم شده
… خوب شده … مهربون شده … بی دریغ تبسم میزنه .. مدارا میکنه … اصلا شبیه مسیح نیست ! شبیه مسیحی که می
شناسم …
راضی ام از این تغییر ، راضی ام و می دونم که بیشتر دارم قلب می دم به مسیح … توی آیینه ی روشویی خودمو نگاه
میکنم و تبسم می زدنم ….
کف دست و صورتم رو اب میزنم که صدای آیفون میاد … بیرون میام … مسیح درو باز کرده و سمت من برمیگرده : یه لباس
بهتر بپوش ، اوباش اومدن !
لبخند میزنم : خوش اومدن …
سمت اتاق میرم و می خوام به حرف مسیح گوش کنم … مسیح حساسیت به خرج می ده نسبت به من و ظاهرم … جای
ناراحتی شاد میشم و پیجادهن مردونه ی تا بالای زانو رو با تیشرت جذب لیموییم عوض میکنم … شلوار راحتی سیاه
رنگی هم به جای شلوارک سفیدم می پوشم …
بیرون که میرم صداشون و می شنوم :
اهورا نهان کو ؟
کسری مسیح فقط اندازه ی سه روزگار …
آوای یه دختر میاد که کلافه میگه : کسری !
دختر؟ … آواش آشناس … آره ، ساغر … وارد سالن میشم و سلام میکنم .
یاشار تموم قد نگام می کنه و حس میکنم خجالت میکِشه هنوز ، زیر لبی سلام میکنه …
کسری ساعت خواب …
کف دستم رو روی گونه م می ذارم : بهشدت تابلوعه الان بیدار شدم ؟ …
ساغر ول کن کسری رو ، می شناسیش که !
اهورا وجدانا تابلوعه خب …
مسیح باس از شما اجازه بگیره بابت تایم خوابش ؟
همه با تعجب و دیدهای گمسرور شده نگاش میکنن که بی توجه به نگاه هاشون جلو میاد و مچ کف دستم رو میگیره …. سمت
آشپزخونه می بره و میگه : ول کن اینا رو ، دارم ضعف می رم از گشنگی ، یه کوفت بده نوش کنیم !
ریز می خندم و مسیح پشت میز میشینه، بچه ها هم به نوبت داخل آشپزخونه میان که ساغر میگه : کمک نمی خوای ؟
می خوام بگم نه که مسیح پیش کف دستی میکنه : سه تا نره خر اینجان دست تنهاس ، معلومه که کمک می خواد …
پسرا رسما هنگ کردن و ساغر با آوا می خنده میگه : آفتاب از کدوم طرف در اومده !؟
مسیح توی فکر میره و حس میکنم به این فکر میکنه که چقدر قبلا با من بد تا کرده که واسه خاطر همین دو تا جمله
جماعتی تعجب کردن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن