رمان حرارت تنت پارت ۲۳

نگاهم به مسیحه که یه دستش روی ترمزه و آرنج کف دست دیگه ش رو به پنجره ی سمت خودش تکیه داده و نگاهم
میکنه !
پلکم نمیزنه و چرا جدیدا اخماش به نظرم جذاب میاد ؟! … کسری و اهورا جلو میان و هوا تقریبا تاریکه که یه بنز سیاه
رنگ دقیقا جلوی من روی ترمز میزنه … قدمی عقب میرم که شیشه ی سمت شاگرد کمی پایین میاد .
رنگم می پره با متوجه شدن چشمای سبز رنگی که با نفرت بهم خیره س …. بازم عقب میرم که این بار به کسی میخورم و
وقتی نگاش میکنم یکی از کت و شلواری های مازیاره که در عقب ماشین رو باز میکنه و میگه : بفرمایید بانو !
آب دهنم رو قورت میدم و گریه م میگیره … بی حرکت بودنم رو که میبینه سمت ماشین هولم میده … نگام سمت پسرا
میره …
کسری و اهورا سرجاشون ایستادن و با اخم نگاه میکنن … مسیح اخمش غلیظ تر میشه و تکیه ی دستش رو از پنجره
میگیره …
همون مرد پشت سری سمت ماشین هولم میده که مقاومت میکنم : من .. من نمیام … ولم کن …
با کف دست بازوم رو میگیره و باکف دست دیگه در ماشین رو باز میکنه … داخل هولم میده و خودش کنارم میشینه … عقب رو
نگاه میکنم که کسری و اهورا سمت ماشین پا شتاب‌زده میکنن … ماشین استارت میزنه و از جا کنده میشه …
حتی جرات جیغ زدن ندارم و این بار مازیار خودش روی صنقلبی شاگرد قرار گرفته و از بین صنقلبی ها به سمت من برمیگرده،
نگاه کثیفش رو دوست ندارم … منو یاد اون شب میندازه …
بیشتر توی صنقلبی فرو میرم و بی صدا اشک میریزم که میگه: بالاخره پیدات کردم !
نفسم از شدت بغض و خفه کردن خودم تا صوتم بیرون نره میگیره و سرخ میشم … تبسم کثیف تر از خودشی می زنه و
میگه : باید تاوان راهی شدنت و بی آبرو کردن منو بدی … داداشت اندیشیده بسیار زرنگه !
برمیگرده و صاف میشینه … سرم رو به شیشه تکیه میدم و کف دستم رو جلوی دهنم می ذارم تا صدای گریه م بلند نشه …
یه ماشین سفید جلوی متوجه شدم رو میگیره و مسیح راننده س …
گریه م بند نمیاد و با خودم فکر میکنم این بار قراره چی بشه ؟ … تو همین فکرام که ماشینش رو نزدیک ماشین مازیار
میاره … راننده داد میزنه : چته یابو ؟ رانندگی بلد نیستی برو قاطر سواری !
مازیار شَر درست نکن … فقط برو …

مسیح باز مماس با ماشین میشه و راننده ماشین رو کنارتر میگیره : آقا ، این راننده مسته انگاری !
مازیار مشکوک میگه : از آدمای تورجه ؟
راننده: تورج با مریمه !
گنگ میشم ، مریم !؟!؟! … گیج میشم ، تورج با مریم چیکار میکنه ؟ … بغض میکنم ، انگاری توقع دارم تورج با مادرمون
حتی حرف هم نزنه ! … مادرمون ؟؟؟!
کف دستام رو مشت می کنم تا نلرزن … من حتی ترس از کنار مازیار قرار گرفتن هم نفسم رو رو به تنگی آورده … نمیدونم کجا
میره و ماشین مسیح داره پا به پامون میاد … صوتی مرد کناری رو میشنوم : آقا ، خانوم حالش خوب نیست …
کف دستم رو بیخ گلوم میذارم … مازیار اگه منو با خودش ببره قطعا اگه جونم رو نگیره من خودم جون خودم رو میگیرم …
مازیار باز عقب بر میگرده و با خنده میگه : بهتر، زیاد نا نداره دست و پا بزنه !
ضربه محکمی که به ماشین می خوره همه مون رو از جا می پرونه … کج میشم و به زور خودم رو نگه می دارم . ماشین
مسیح جلوتر مسیر می افته و کج ماشینش رو جلوی ماشین مازیار پارک میکنه … مانع حرکتش میشه و راننده محکم روی
ترمز میزنه …
مازیار: تو مطمعنی از آدمای تورج نیست ؟
راننده که انگار به شک افتاده میگه : امکان نداره …
مسیح پیاده میشه … اونقدر عصبیه که حتی در سمت راننده ی ماشینش رو هم نمیبنده … یه کله میاد و به راننده می
رسه. مازیار و آدماش با تعجب نگاش میکنن و مسیح دستاش رو از پنجره داخل میاره … یقه ی راننده رو میگیره و
میکِشه… انگار عروسک داره قد بلند میکنه که راننده رو از قسمت پنجره بیرون می کشه و روی زمین پرتش میکنه … باز
می خواد سمت ماشین بیاد که راننده پای مسیح رو میگیره … مسیح انگاری خون جلوی چشماش رو گحرکت کرده که با پای
دیگه ش محکم تو دهن راننده میکوبه و من کف دستم رو جلو میبرم تا دستگیره رو بگیرم … سرم گیج میره و دستم می
لرزه…
مازیار داد میزنه : مرتیکه روانی، چه مرگته !
مسیح ماشین رو دور میزنه و در سمت مازیار رو باز میکنه … یقه ش رو میگیره و بیرون میکِشه … مردی که کنار من
جای گرفته هم پیاده میشه … یه مشت به صورت مسیح میزنه که یقه ی مازیار از دست مسیح بیرون میاد …
مسیح پشت دستش رو گوشه ی لبش می کِشه و جلو میاد … یقه ی مرد رو میگیره و با سر توی صورتش میره … حس
میکنم جای مرد، مغز سر منه که متلاشی میشه !
خون توی صورتش رو با پیراهنش میگیره … مازیار چاقوی ضامن دارش رو بیرون میاره و میگه : حرومزاده بیا جلو !

مسیح روی زمین تف میکنه و کمی خون انباشته شده بابت لب پاره شده ش روی آسفالت میریزه و سمت مازیار میره …
مازیار اامان چاقو رو که میزنه روی بازوی مسیح خراش میزنه … حس میکنم بند قلبم پاره میشه و شوری اشک رو روی
لبام حس میکنم … من هنوز توی ماشین جای گرفتم و این پاهای لعنتیم جون ندارن برای بیرون اومدن …
مازیار عصبی می خنده و بار دوم چاقو میکشه که این بار مسیح مچ کف دستش رو میگیره و با شدت دستش رو به ماشین
می کوبه و چاقو پرت میشه ….
از پشت یقه ش رو میگیره و سرش رو سمت شیشه ی ماشین برمیگردونه … محکم به شیشه ی ماشین می کوبه …
مازیار گیج میشه و حتی دیگه کف دست و پا نمیزنه تا از دست مسیح فرار کنه … یه بار … دو بار … سه بار … چهار بار میکوبه
و آخرش مسیح یقه ش رو ول میکنه که مازیار با مغز روی زمین می افته …
در ماشین رو باز میکنه و نیم تنه ش رو داخل میاره … یخ کردم و سردمه … فشارم جا به جا شده و مسیح پیش دیدهام
تاره … کف دستاش رو جلو میاره و بازوهام رو می گیره … بیرون می کِشه و روی کولش میندازه … مثل همیشه !
باز برعکس روی کولش افتادم و سمت ماشین میره … در جلو رو باز میکنه و منو داخل میندازه … دور میزنه و پشت
فرمون میشینه …
حس میکنم جام امنه و پلکام روی هم می افته .. دیگه نمیفهمم چی میشه و با خودم میگه با اون همه پررویی که از
خونه ش راهی شدم حق داره دیگه مسیرم نده ! ولی …
*
گرممه و از گرما کمی جا به جا میشم … بالش زیر سرم سِفته … پلک میزنم و نگام به سقف کنده کاری شده ی اتاق
می خوره و باز پلک میزنم … من توی ماشین بودم ! حالا کجام ؟

چشام گخوشحال میشه و سرم رو به راست می چرخونم که بُهت زده میشم … مرتب پلک میزنم و می خوام ببینم خواب میبینم
یا واقعیه ، ولی واقعیه و مسیح دقیقا کنارم خواب حرکت کرده و این اتاق، اتاقه مسیحه ! تخت هم ماله مسیحه … بالش زیر سرمم،
بازوی مسیحه ! …. گنگ میشم و هرچی فکر میکنم یادم نمیاد که چطور سر از اینجا در آوردم و سرشونه های برهنه م
با تاپ سرخ رنگی که تنمه مال خودمه و قلبم رو یه جوری میکنه …
کی لباسام رو عوض کرده ؟! … نمی خوام به مسیح فکر کنم … نه ، امکان نداره … هوای ملایمی که از بینیش بیرون
میاد روی پیشونیم می خوره و من دوست ندارم به این زیر و رو شدن حالم بها بدم ولی میدم !
میخکوب خط اخم روی پیشونیش میشم … میخکوب ابروهای پرپشت و فوق مردونه ش … مسیح حتی تو خوابم اخم
می کنه …. جونم رو نجات داده … آبروی منو خریده ! … من بی حرمتی کردم و از خونه ش زدم بیرون و اون تا پای
درگیری با آدمای مازیار پیش حرکت کرده !
انگشت اشاره م رو جلو میبرم و روی چونه ش میذارم ، ته ریشش زِبرِ … جرات به خرج میدم و کف دستم رو روی گونه
ش می ذارم … سبزه بودن پوستش با سفید بودن پوست کف دستم نا برابری می کنه … تو حال و هوای خودمم !
خوبی ؟
جا می خورم و همونطور که کف دستم رو گونه ش مکث می کنه خودمم خشکم میزنه … مسیح دیده بسته باهام حرف زده
و من خجالت میکشم از این کف دست درازی به صورتش وقتی خوابه و فقط نگاش میکنم که چشم بسته میگه : باز سرخ
شدی ؟!
تند کف دستم رو از روی گونه ش برمیدارم و روی گونه ی خودم می ذارم … چشم باز میکنه و نگاهش به چشمای گسرخوش شده
ی منو کف دستِ روی گونه م می افته که می گه : تب داره ؟!
تبسم کنج لبش ، دهن کجی میکنه و اخم میکنم …
تو … اصلا تو ، اینجا چی می خوای ؟
والا چیزی نمی خواستم ، ولی اگه بخوای چیزی بدی رَد نمیکنم !
نگاهکی بهم می زنه و دهنم از این همه پررو بودنش باز می مونه … میخوام کشیده بشم که بازوم رو میگیره و باز سرجام
پرت میشم … با چشمای گرد شده م نگاش میکنم که جدی می پرسه : از هوش راهی شدی ! …
لبم رو گاز می گیرم و نگام رو درگیر هرچیزی میکنم به جز دیدهاش .. مثلا درگیر ته ریشش یا چراکهه ش و میگم : ه ..
هروقت حس میکنم … ینی … هروقت گیر می افتم و پای نزدیکی … یا … یا نگاه کثیف یکی میاد … خب ، خب ترس
بَرَم میداره !
کسی اذیتت کرده ؟!

این بار مستقیم به نگاهاش زل میزنم … نگاهش مچ گیرانه س و می خواد حرف بزنم و اعتراف کنم ! دو دلم و نمی
دونم اگه بگم راجع به من چی فکر میکنه و وقتی گیر کردنم رو میبینه باز می پرسه : کسی اذیتت کرده ؟!
آب دهنم رو قورت میدم و خجالت زده میگم : مازیار !
اخماش توی هم می رن و میگه : کِی ؟!
بغض میکنم و نگام رو درگیر یقه ی تیشرتی که تنشه میکنم و میگم : میشه نگم ؟
شتاب‌زده و محکم میگه : نه !
نمیدونم چرا ؟ ولی توضیح میدم : دو سال پیش !
بیهوا کف دستش رو از زیر سرم برمی داره و کشیده میشه …. اشکم از گوشه ی دیدهم روی شقیقه م میریزه و ملحفه ای که
نیم تنه ی پایینم رو پوشونده بالا میکِشم … خجالت میکشم که براش گفتم … که براش تعریف کردم! خجالت میکشم و
پشیمون میشم …
چند دقیقه ای می گذره که آواش رو میشنوم : نهان …
بینیم رو بالا میکِشم و قلبم شکسته … باز یادم اومده اون کف دست درازی که برام کابوس شده … ملحفه رو پایین میکشه که
دیدهام رو محکم روی هم می ذارم و خجالت داره از پا درم میاره … کف دستش رو روی گونه م میذاره و من حتی عقب
نمیکِشم !
بی ناموس بازی رو یکی دیگه درآورده ، خجالتش رو تو میکِشی ؟!
پر بغض نگاه باز میکنم و پشت پرده اشکام میگم : به خدا چیزی نشد !
ساکت و ملایمه … تبسم کجی میزنه و میگه : میدونم و بابت اثباتش به خودم بردمت معاینه ، منتها خانوم یه هفته قهر
کرد و گذاشت راهی شد !

گُر میگیرم از معاینه که حرف میزنه … سرجام می شینم و با پشت دست اشکام رو پاک میکنم … میگم : م .. من … من
برم صبحونه بذارم !
با همون لبخندش نگام میکنه و از تخت پایین میرم ..
از اتاق بیرون میرم و تند وارد سرویس بهداشتی میشم. درو میبندم و بهش تکیه میدم … مسیح منبع ایجاد خجالت و
ترسه برای من ! آبی به کف دست و صورتم میزنم و بیرون میام … میبینمش که توی سالن کف دست به کمر از حرکت ایستاده و با کف دست
دیگه ش گوشی تلفن رو کنار گوشش نگه داشته ….
ناراحتی داره مگه ؟
با متوجه شدن صدای بسته شدن در سرویس به سمت من برمیگرده و نگام میکنه : خوبه حالش ؟ … ععع ، مگه هاری گحرکت کردم
که گیر بدم بهش ؟ .. حالا این زنه من اومده سر زندگیش اگه گذاشتین ! …. باشه … باشه …
گوشی رو قطع میکنه و نگام میکنه : ننه بابای تواَن یا من ؟!
لبخند گسرخوشی تحویلش میدم و میگم : من بسیار تو قلب برو هستم !
بچه پررو !
ریز می خندم و سمت آشپزخونه میرم … میز رو میچینم و مسیحم میاد رو به روی من میشینه. اامان لقمه رو که برمیدارم
صدای آیفون میاد … هر دو به سمت آیفون برمیگردیم که مسیح بلند میشه و سمتش میره … دکمه ی باز شدن درو
میزنه و باز سمت آشپزخونه میاد و در ورودی واحد رو پیش میکنه : مزاحمای همیشگی !
لبخند میزنم . مسیح سر جاش میشینه و با مشاهده کردنم اخم میکنه : برو یه چیزی بپوش ….
به خودم نگاه میکنم و نمی فهمم منظورش رو و میگم : چی بپوشم ؟
اخمو از جا قد بلند میشه و بازوم رو می گیره … از جا بلندم میکنه … سمت اتاق خودش جاده می افته و همزمان میگه : نیم
متر پارچه تنته ، بعد می خوای جلوی سه تا کُره بُز همینطوری بگردی ؟
متعجب نگاش میکنم که به اتاق میرسیم … کف دستم رو ول میکنه و میگه : یه چی درست درمون تنت کن بعد بیا ، باز
نبینم همچین لباس بپوشی جلوی اونا !
بیرون میره و درو به هم می کوبه … بهت زده به جای خالیش نگاه میکنم … بعد نگاهی به سر تا پای خودم میندازم …
تاب یقه آزادی که قفسه ی سفید سینه م رو نمایش گذاشته ، با شلوارک تنگی که تا زانوم اومده … این لباس رو خود
مسیح دیشامگاه تنم کرده !
اصلا مگه الان به قول خودش اون کُره بُزا چه فرقی کردن که دیگه نباید اینطوری لباس بپوشم ؟ اونا فرق کردن یا من
؟ یا … یا مسیح !!!!

سمت کمد میرم که صوتی قد بلند اهورا رو میشنوم : اون گوشیه بی صاحابت رو تو نباس برداری ؟
کسری ای دهنت سرویس مسیح … ای دهنت سرویس مسیح !
مرتب تکرار میکنه که شتاب‌زده پیراهن مردونه ی دکمه ای تنم میکنم و دکمه هاش رو نمیبندم با یه شلوار راحتی … می خوام
زودتر بیرون برم تا ببینم چه خبره و بیرون میرم …
همه وسط سالن پذیرایی از حرکت ایستادن و مسیح بیخیال پشت میز آشپزخونه جای گرفته و داره صبحونه میخوره … رنگ پریده
میگم : چی شده ؟
کسری روی مبل قرار گرفته و اهورا وسط سالن سرپا توقف کرده … یاشار به کانتر آشپزخونه تکیه داده و هر سه به من زل زدن
که میگم : چی شده خب ؟
کسری هیچی ، فقط ما تا سَر بریدنه تو راهی شدیم و برگشتیم !
من ؟!؟!
اهورا مرض و من !
مسیح اوهَه !
می فهمم که از بابت بد حرف زدنش با من مسیح تشر میزنه ، ولی یاشار میگه :
هوووف ، خداروشکر …
تکیه ش رو از کانتر میگیره و به آشپزخونه میره . کنار مسیح میشینه و میگم : نمی خواین بگین چی شده ؟
اهورا تو رو دیروزگار دزدیدن … بدبختی کشیدیم تا الان … اون گوشی بی صاحابه مسیح رو چک کن می فهمی چه گِلی
ریختین سر ما دوتا …
کسری گِل که خوبه … اون راسو بود چی بود ؟ اونو بگو …
یاشار غش غش میخنده و میگه : به‌شدت گوساله ای کسری !
اهورا با خنده میگه : آسو !