رمان جُنحه پارت ۱۸

ناباور لب زد: شایان.

و کف دستش را محکم گاز گحرکت کرد.

سودی جیغ کشید: چتونه شماها؟ سارا؟ کی بود؟

آوا ها توی سرش تکرار می شد… کارت شناسایی… شایان احتشام… تصادف.

چهره ی کیان پیش رویش رسید. رد خون خشک شده روی شقیقه اش. سردی گونه ها. ضجه های پرنیان.

مشتش را گذاشت روی قلبش و زمزمه کرد: خدا…

آوای جیغ سودی قد بلند شد. شانه های ترلان را گراهی شده بود و محکم تکان میداد: چی میگی تو؟ چی میگی؟

ترلان هق زد.

با ضعف روی پا توقف کرد و لب زد: خدا چیزیش نشده باشه.

سودی باز جیغ زد.

دیوانه وار تکرار کرد: خدایا طوریش نشده باشه… خدا…

دوید سمت پله ها و اتاقش. از صوتی ضرب باز شدن در، آبان توی خواب تکان خورد اما بیدار نشد.

مانتو و شالش را چنگ زد.

ترلان از طبقه ی پایین جیغ زد: سارا… سارا بیا…

آوای گریه اش را می متوجه شد: مولین… مامان چی شدی؟!

پله ها را دو تا یکی کرد.

لبه ی شال که از کف دستش آویزان بود ماند زیر پایش و سکندری خورد.

کف دستش را گحرکت کرد به نرده ها و به سختی تعادلش را حفظ کرد.

ترلان با گریه به گونه ی سودیِ از حال راهی شده ضربه می زد: مامان جونم.

لیوان آبی از آشپزخونه برداشت و تا رسیدن به نشیمن، نیمی از آب داخلش را سر ریز کرد.

زانو زد پیش پای سودی و انگشت هایش را داخل لیوان برد.

با پاشیده شدن قطره های آب به صورتش، پلک هایش لرزید.

چانه لرزاند و ناله کرد: شایان.

سارا آهسته گفت: من میرم بیمارستان. حواست باشه به مامان و آبان.

و با خودش زمزمه کرد: ایشالا که چیز مهمی نیست.

و قلبش لرزید و بغض کرد.

ترلان از جا پرید: منم میام.

کف دست روی بازویش گذاشت: نه من خـ…

زنگ آیفون کلامش را نیمه تمام گذاشت.

ترلان کف دستش را گرفت به پیشانی اش و هق زد: وای پریه…

بی حرف کلید آیفون را لمس کرد و ثانیه ای بعد زنگ مجددا به صوت در رسید.

گوشی را برداشت: بله؟

_ ترلان یه بیست تومن وردار بیار کرایه آژا…

ترلان با تمام وجود جیغ کشید: شــــــــــایــــــــــان.

_ چرا جیغ میزنی؟

لب هایش لرزید: شایان.

_بابا یه بیست تومن وردار بیار من هیچی پول همرام نیس.

باز تکرار کرد: شایان…

و میان گریه خندید.

سارا خیره نگاهش می کرد.

_ دیوونه شدی بچه؟ نمی خواد اصن خودم میام.

گوشی را گذاشت و دوید سمت در.

سارا مبهوت مانده بود.

ترلان پا برهنه دوید بیرون و میان حیاط روی مسیر شنی که در حیاط را به ساختمان متصل می کرد با تمام وجود شایان را بغل کرد.

کف دست های شایان بی حرکت دو طرف بدنش مانده بود.

هاج و واج پرسید: چی شده؟!

ترلان هق زد: داداشـــــــــی.

_ جان؟ چی شده؟!

محکم فشارش میداد و حرف نمی زد.

بازوهایش را گرفت: ترلان چی شده؟! چرا گریه میکنی؟

مکث کرد و با هراس سؤال کرد: مولین طوریش شده؟

ترلان را کنار زد و به طرف ساختمان دوید.

با متوجه شدن سودی که نیم خیز روی زمین بود و ساراناز هم کنارش، حس کرد جان از تنش می رود.

هجوم برد سمت سودی: مامان!

سودی برایش آغوش گشود: شایان جان.

محکم بغل گرفتش و روی موهایش را بوسید: مامان؟! چی شده؟!

سودی به سر و وصورت و کف دست هایش بوسه میزد و می بوییدش.

کف دستش را عقب کشید: مولین این چه کاریه؟ سارا چی شده؟!

ساراناز دستش را گذاشته بود روی دهانش و مبهوت نگاهش می کرد.

با لکنت اظهار کرد: اون مرده… اون… زنگ زد… شایان خوبی؟!

سرش را تکان داد: من خوبم اما شماها یه چیزیتون میشه.

صوتی زنگ آیفون آمد. راننده ی آژانس بود که کرایه اش را می تمایل داشت.

شایان توپید: بابا بیا برو بده کرایه ی بنده خدا رو… من هیچی پول ندارم. همه چیم رو بردن.

_ کجا؟!

_ د برو دیگه.

سودی با بغض دست می کشید روی گونه ی گندمی ته ریش دارش.

سارا در ذهنش گذراند کاش می شد مثل سودی لمسش کند.

از فکر بی شرمانه اش لب گزید.

انگار تمام اتفاقات چند دقیقه ی پیش یک کابوس بود و بس.

بغض کرد و لبش لرزید… اگر اتفاقی برای شایان می افتاد؟؟!!

تیره ی کمرش از تصور نبودن شایان یخ کرد.

شایان به سودی کمک می کرد تا روی کاناپه بنشیند.

کف دستش را گحرکت کرد و چسباند به لب هایش: مولین بگو چی شده کشتی منو…

ترلان داخل آمد و روی کاناپه چسبیده به شایان نشست و بازویش را بغل کرد.

سرش را چرخاند و روی موهایش را بوسید.

ساراناز مرتعش سؤال کرد: تو کجا بودی؟

_ من؟

سر تکان داد: آره… آخه یه آقایی زنگ زد از بیمارستان اضافه کرد تو… تو تصادف کردی.

چانه اش لرزید: به گوشی مولین زنگ زد. کارت شناساییت دستشون بود. بعد…

اشکش چکید.

شایان بهت زده از حرف های ساراناز بیان کرد: ماشینمو بردن. تصادف چیه؟

_ چی؟

ترلان بود که جویا شد.

سرش را چرخاند: بابا سر ظهر بود منم عجله داشتم ماشینو خلاف پارک کردم حرکت کردم تو بانک تا تعطیل نشده کارم مسیر بیفته. نیم ساعت بعد برگشتم متوجه شدم ماشین نیس. نفهمیدم جرثقیل بردش، دزمشاهده کردنش، چی به چی شد؟ یک ساعت حیرون و سرگردون به این در و اون در زدم دیدم چیزی عایدم نمیشه آژانس گحرکت کردم اومدم خونه. حتی گوشی و کیف پولمم موند تو ماشین. مدارکم هم که همواره زیر آفتاب گیره. اصن همه ش تقصیر توئه دیگه.

ترلان با نگاههای اشکی نگاهش کرد: به من چی؟

_تو گفتی من بچه نیستم از شماها پول تو جیبی بگیرم و کارت میخوام و فلان و بیسان. به خاطر جنابعالی حرکت کردم بانک.

ترلان سرش را چسباند به بازویش و خاموشی کرد.

ساراناز گیج گفت: من نمتوجه شدم. بالاخره جرثقیل برده یا دزمتوجه شدن؟

خیره شد به دیدههای سرخش. به خاطرش اشک ریخته بود؟

_ نمی دونم. به هر حال اینجوری که شما میگین گویا ماشین داغون شده. باز خوبه پیدا شد.

و پوفی کشید و کلافه اظهار کرد: عجب ماجرایی.

ساراناز پلک زد.

شایان آرام بیان کرد: مامان اجازه میدی؟

از جا بلند شد. ساراناز نگاهش را نمی کَند.

شایان که از پله ها بالا راهی شد، سارا هم بلند شد: میرم به آبان سر بزنم.

سودی حینی که قفسه ی سینه اش را ماساژ میداد سر تکان داد.

شایان در اتاقش را گشود و داخل راهی شد. فشار پشت پایش، در را به سمت جدار و چفت شدن هل داد که میان جاده متوقف شد.

کف دستش را سراند میان موهایش و نفس گراهی شد.

این دیگر چه بلایی بود؟!

دکمه های پیراهنش را گشود و برای برداشتن لباس راحتی چرخید سمت کمد.

نگاهش میان راه توی عسل ناب خیس و براقی گیر افتاد.

ساراناز میان چهارچوب ایستاده و نگاهش می کرد.

لب زد: سارا؟

ساراناز یک قدم به جلو برداشت. اشکش چکید و تا شایان به خوش بجنبد و قدمی بردارد، دست های سارا پشت کمرش به هم قفل شده بود.

بهت زده سر جا متوقف شد و کف دست هایش مثل دو تا چوب خشک دو طرف بدنش قرار گراهی شد.

زمزمه کرد: سارا…

هق زد: فک کردم دیگه نمی بینمت.

تکانی به دست های خشک شده اش داد و بازوهای لاغر ساراناز را لمس کرد: فک کردی مردم؟

آوایش ته مایه ی خنده داشت.

_من از خبر تصادف می ترسم. از بیمارستان می ترسم. از اینکه زنگ بزنن بگن طرف تصادف کرده و بعد برم اونجا و بفهمم… بفهمم…

زانوهایش خم شد و به زمین رسید.

هموقت شایان هم روبرویش زانو زد روی زمین: سارا…

سر شانه ی پیمسیرنش را میان پنجه فشرد.

کف دستش را گذاشت پشت گردن سارا: پس جدی جدی فک کردی مردم.

ناخن های قد بلندش را توی شانه اش فرو کرد و غرید: ساکت شو.

کف دست هایش را چسباند به گونه های سارا و سرش را عقب برد: خیله خب. باشه. الان که زنده م.

و خندید.

با سر و صدا دماغش را بالا کشید: خیلی هراسیدم.

محکم پرسید: چرا؟

ساراناز از پشت پرده ی اشک نگاهش کرد.

شایان یک تای ابرویش را بالا برد و شوخ سؤال کرد: زیرا برات مهمم؟!

پلک زد.

تاری متوجه شدش از بین راهی شد.

جلو حرکت کرد و پیشانی اش چسبید به سینه ی برهنه ی شایان: زیرا دوسِت دارم…!!!

.: فصل چهارم :.

تیک تاک… تیک تاک…

نگاهی به ساعت مچی ظریفش انداخت.

فضا آنقدر ساکت بود که آوای حرکت عقربه های ساعت مچی اش را می توانست بشنود.

آوای چک چک آبی معلوم نبود منبعش کجاست و جیرجیرکی که توی باغچه بود.

لبه ی سنگی باغچه قرار گرفت و به ساعت مچی اش نگاه کرد. چهار و ده دقیقه ی صبح بود.

پوفی کشید و لبه های سوییشرتش را به هم رساند.

آبان توی خواب اخم کرده بود.

خم شد پتوی سبکش را بالاتر کشید.

نسیم بهاری خنکی می وزید.

نگاهی به آسمان انداخت. هنوز تاریک تاریک بود.

بی حوصله دست دراز کرد موبایلش را از جیب بغل کیفش بیرون کشید.

وارد لیست مخاطبینش شد و قبل از هر اقدامی، آوای بوق آشنایی باعث شد موبایل را لاک کند و سر جای اولش برگرداند.

از لب باغچه برخاست و کف دستی به پشت تونیک کوتاه و شلوار ورزشی اش کشید.

برای برداشتن چمدان کوچکش خم شده بود که آوایی از پشت سر نجوا کرد: سارا…

کمر راست کرد و چرخید.

شایان در نیمه باز حیاط را کامل باز کرد و داخل رسید: سلام.

بی اراده اخم کرد: چقدر دیر کردی.

فاصله ی میانشان را با دو قدم بلند طی کرد.

سارا سرش را بالا گحرکت کرد تا صورتش را ببیند.

نگاههایش پف داشت و ته ریشی یک روزگاره روی صورتش خودنمایی می کرد.

_ بسیار منتظر موندی؟ تقصیر ترلان بود. ده بار خواستیم مسیر بیفتیم باز یادش اومد یه چیزی جا گذاشته.

و گونه اش را نوازش کرد: همه چی رو برداشتی؟ بریم؟

پلک زد و با تاخیر اظهار کرد: ممم… اوهوم… یعنی فک کنم.

شایان خم شد و چمدانش را برداشت: ببین اگه چیزی یادت راهی شده برو بیار.

انگشت اشاره اش را زیر دندان فشرد: نه چیزی یادم نحرکت کرده. یعنی امیدوارم نحرکت کرده باشه.

شایان چمدان به کف دست از حیاط کوچک مجتمع بیرون رفت.

ابتدا بند کوتاه کیف حصیری بزرگش را روی شانه فیکس کرد و سپس کریر آبان را برداشت.

در آستانه ی در با شایان سینه به سینه شد.

تبسم زد: بده من میبرمش.

کریر را سپرد به کف دست شایان و در را بست.

ترلان پاهایش را از ماشین بیرون گذاشته بود.

با متوجه شدنش پیاده شد و احوالپرسی کرد.

سودی هم همینطور.

کیفش را روی صندلی عقب گذاشت و منتظر رسیدن پرنیان شدند.

پانزده دقیقه ی بعد پرنیان و شوهر و بچه هایش هم از راه رسیدند.

شایان به سرعت بیان کرد: پیاده نشید دیگه. دیر میشه.

پرنیان سرش را از پنجره ماشین بیرون آورد و قد بلند اضافه کرد: مامان داروهاتو برداشتی؟

سودی درحالیکه زیر لب دعا میخواند، به نشانه ی تایید پلک زد و لحظاتی بعد، دعایی که را خوانده بود به ماشین پرنیان و سپس شایان فوت کرد.

شایان از گوشه ی چشم نگاهش کرد و تبسم زد.

ابتدا زانتیای سفید رنگ محمد و سپس ایکس ۶۰ مشکی و صفر کیلومتر شایان از کوچه خارج شد.

هوا روشن شده بود وقتی ماشین ها توی اتوبان افتادند.

ترلان عقب ماشین چرت می زد.

سودی میوه پوست می کند و آجیل مغز میکرد و میفرستاد عقب برای ساراناز یا به خورد شایان میداد.

شایان روی صندلی اش جابجا شد و آینه اش را روی صورت ساراناز تنظیم کرد.

سارا متوجه شد و محو تبسم زد.

ماشین تکان خفیفی خورد و چرت ترلان پاره شد.

سه ساعتی میشد که توی جاده بودند.

محمد با دو تک بوق کوتاه سبقت گحرکت کرد.

پرنیان حینی که خم شده بود و از فلاسک جلوی پایش چای میریخت، زمزمه کرد: قلبم تنگ شده بود برای اینجور مسافرت حرکت کردن. فقط کاش قیمت این خوشی ها از کف دست دادن کیان نبود.

محمد از گوشه ی دیده نگاهش کرد. بغض صدایش را متوجه شده بود.

یک کف دستش را از فرمان جدا کرد و گذاشت روی پای پرنیان: پری بابا ول کن این حرفا رو. اومدیم مسافرت عید.

لیوان دسته دار محتوی چای را داد کف دستش و با کف دست خودش قند توی دهان محمد گذاشت: قلبم میگیره وقتی همه جا جای خالی کیانو میبینم.

محمد خاموشی کرد.

قبل از اینکه پرنیان حرفی بزند، کمری سفید رنگی، ناشیانه و پرشتاب ازشان سبقت گرفت.

پرنیان هینی گفت و همان لحظه ماشین شایان هم با همان سرعت و شتاب از کنارشان رد شد.

بهت زده پلک زد و سپس با دلواپسی اظهار کرد: خدا مرگم بده کورس گذاشتن.

محمد بی خیال گفت: بی خیال پری… چقدر حرص میخوری.

چنگ زد به تشک صنقلبی: مولین دلش ناراحته. این بچه چیکار داره میکنه؟

سرعتش آنقدر زیاد بود که توی کسری از ثانیه، از محدوده ی مشاهده کرد پرنیان محو شده بود.

با استرس صلوات می فرستاد.

کمی جلوتر، دید که ماشین شایان گوشه ی جاده متوقف شده.

به محمد کف دستور ایست داد و سرش را از پنجره بیرون برد: معلوم هست چیکار میکنی؟

شایان خم شده بود و ترلان اب روی دستش می ریخت تا صورتش را بشوید.

به عقب چرخید: چی شده؟

جیغ جیغ کرد: توی جاده هم باید تن مارو بلرزونی؟ نمی گی اتفاقی بیفته؟ بچه کوچیک داری تو ماشینت.

سودی از ماشین پیاده شد: چه خبره؟

و شایان متعجب اضافه کرد: همه ش چند دقیقه بود. پسره بچه بود بابا… طوری نشده که. میخواستم یادش بدم با ماشینی که از از باباش کش حرکت کرده پز نده.

پرنیان با آشفتگی از ماشین پیاده شد: تو وکیل وصی مردمی مگه؟ مولین… بیا بریم تو ماشین ما. به این و رانندگیش اعتمادی نیس… بیا.

شایان به نشانه ی اعتراض دهان باز کرد و با اشاره ی نگاه سودی ساکت شد.

با اصرارهای پرنیان، سودی اینبار توی ماشین محمد جاگیر شد.

ترلان آهسته گفت: پری ببین منم ترسوندی. منم میام با شما.

پرنیان به سرعت موافقت کرد.

ترلان با خنده ای سرکوب شده، رفت سمت ماشین و درحالیکه کوله پشتی و موبایل و هنذفری اش را برمیداشت، نامحسوس نگاهکی به شایان زد.

نیش شایان شل شد.

پرنیان به سارا هم تعارف زد و ترلان توی حرفش پرید: جا نمی شیم همه مون. کجا بیاد سارا؟

ساراناز تبسم زد: من راحتم مرسی.

کش و قوسی به اندامش داد و سوییشرتش را روی صنقلبی انداخت. حالا تونیک کوتاه و نخی خنک نارنجی رنگ و شلوار ورزشی مچی سفید به تن داشت.

آبان با کنجکاوی و دقت به اطرافش نگاه می کرد.

شایان تا کمر توی ماشین فرو حرکت کرد تا صنقلبی آبان را محکم کند.

ساراناز ضد آفتابش را تجمتوجه شد می کرد.

ترلان غر زد: بریم دیگه چقدر لفت میدین.

سودی با ملایمش اظهار کرد: میریم مولین جان. چه عجله ایه؟ مهمونات موندن؟

پوفی کشید و کم کم همگی توی ماشین ها جاگیر شدن.

شایان آینه های بغل و جلو را تنظیم می کرد.

ساراناز کنارش روی صنقلبی جلو قرار گرفت و حینی که کف دسته های شالش را از پشت گردن رد می کرد، به آبان خیره شد: نیفته یه وقت؟

سرش را چرخاند و نگاهش کرد: نه… بریم؟!

سر تکان داد.

ماشین ها با خرت خرت سایش تایر ها روی آسفالت جاده افتادند.

آبان مشتش را تا جایی که میشد توی دهانش فرو برده و آب دهانش راه افتاده بود.

ساراناز نیم تنه اش را از میان دو صنقلبی عقب برد و با کف دستمال کشید روی چانه اش: کف دست نکن تو دهنت مولین. اووووف.

آبان اخم کرد و نق زد. توی صنقلبی اش لم داده بود.

مدتی میشد که بدون کمک میتوانست بنشیند.

سارا چرخید و به صنقلبی تکیه زد: بسیار دیگه مونده؟

شایان یک کف دستش را از فرمان جدا کرد و درحالیکه نگاهش به جاده بود، دنبال کف دست ساراناز گشت.

با حس لمس انگشت هایش، دستش را گرفت و زیر دست خودش روی دنده گذاشت: همینقدر که اومدیم، همینقدر دیگه مونده. خسته شدی؟

_ نه… پس طرفای ظهر میرسیم؟

_ ساعت یازده اینطورا. از الان به بعد ترافیک خیلی سنگین میشه.

آهانی بیان کرد و روی صندلی کامل به سمتش چرخید. کف دستش از زیر کف دست شایان سر خورد پایین.

تی شرت سه دکمه ی آبی روشن پوشیده بود.

دست دراز کرد و انگشت اشاره اش را سراند زیر حلقه ی آستین چسب تی شرتش: پوستت از اینجا دو رنگ شده.

برای لحظه ای نگاهش کرد و باز نگاهش را داد به جاده ی پیش رویش.

_ اون یکی کف دستت هم که رو فرمونه آفتاب سوخته میشه تا برسیم.

لبخند زد: چیکار کنم خب؟

کف دستش را عقب کشید و زمزمه کرد: آستین کشیده می پوشیدی.

_ گرمه هوا.

خمیازه ای کشید و جواب نداد.

_ خوابت میاد؟!

تکان های نرم ماشین و موسیقی بی کلامی که در حال پخش بود، سنگین کرده بودش.

_ هوم؟ نه…

خندید: از نگاههای نیمه بازت معلومه.

_ سعی میکنم توی جاده نخوابم.

کف دست دراز کرد و انگشت کشید به گونه ی نرم و خنکش: چرا؟

زمزمه کرد: با مولینم اینا هم که می حرکت کردیم فقط من بودم که از اول تا آخر مسیر بیدار میموندم. می ترسیدم بخوابم بابام هم خوابش ببره.

_ جدا؟! حالا سنت شکنی کن و بخواب. من خوابم نمی گیره خیالت راحت.

مجدد خمیازه کشید: فک کنم باید همینکارو بکنم. ساعت دوازده خوابیدم سه صبح بیدار شدم.

دقایقی بعد صوتی نفس های آرام و منظمش فضای کوچک ماشین را پر کرده بود.

* * *

با صدای گرومبی هشیار شد و وحشتزده پلک گشود.

آوایی گوشش را پر کرد: بیدار شدی؟

پلک زد و کمی جابجا شد. درد توی گردنش پیچید: آخ.

_ خوبی؟

صدای شایان بود.

با دیدههای نیمه باز نگاهش کرد: اوممممم… رسیدیم؟

اوهومی بیان کرد و کمی بعد دستی را کشید: پیاده شو.

بدنش خشک شده و کمی کوفته بود. تمام مدت مسیر روی پهلوی چپ و روبه شایان خوابیده بود.

چرخید و راست قرار گرفت.

روبرویش ساختمان کوچک سفید و ذوزنقه شکلی بود.

با دقت اطراف را از نظر گذراند و لب زد: چه خوشکله اینجا.

شایان نگوش داد چون از ماشین پیاده شده، جلوی کاپوت ایستاده بود و عضلاتش را می کشید.

چرخید سمت آبان که بی سر و صوت خوابیده بود.

چند کیسه ی خرید کنارش روی صنقلبی بود که قبل از خواب آنجا نمشاهده کرده بودشان.

کف دستگیره را کشید و پاهایش را از ماشین بیرون گذاشت.

ترلان سبد به کف دست از کنارش رد شد: خوب خوابیدی؟

با لبخند اوهومی گفت.

صوتی سودی را می متوجه شد: چه تر و تمیزه اینجا. باغچه ها رو کی هرس کرده؟

شایان تا کمر توی صندوق عقب فرو رفته بود و صدایش بم تر به گوش می رسید: باغبون ویلای بغلی… اظهار کردم در عوض استفاده از میوه ها، هر چند وقت یه بار، یه کف دستی به سر و گوش اینجا بکشه. هم میوه ها خراب نمیشه هم ویلا تمیز میمونه.

پرنیان با تحسین گفت: اووو… چه فکر بکری. ایول.

با تبسم به جو صمیمی خانواده نگاه می کرد.

نگاهش را تا آلاچیق گرد پشت سر سودی با آن سقف نارنجی رنگ بامزه اش امتداد داد.

زمین ویلا پوشیده از شن بود و جای جایش سبزه روییده بود.

روی سکوی صبحانه خوری جلوی ساختمان، یک کف دست میز و صنقلبی با طرح تنه ی درخت ولی از جنس پلاستیک فشرده قرار داشت و سمت راست ساختمان هم می رسید به ساحل اختصاصی ویلا.

بوی دریا را از همان فاصله می توانست حس کند.

پرنیان با تشر به بچه ها میاظهار کرد فعلا حق ندارند سمت دریا بروند.

و انگار توی کنترلشان زیاد موفق نبود که کلافه جیغ زد: محمد ببینشون. اَه…

پیاده شد و عضلاتش را کشید.

ماشین را دور زد و روبه شایان بیان کرد: چمدونم رو میدی؟

با سر اشاره زد به ساختمان: بردم جلوی در. کیفت هم همونجاس. آبانو بیار بیرون از ماشین. عرق کرده.

سر تکان داد و اطاعت کرد.

پا به ساختمان که گذاشت، با متوجه شدن چیدمان و رنگبندی سرخوشش بی اراده لبخند زد.

ست راحتی با روکش چهارخانه ی سبز و قالیچه ای با ترکیب رنگ سبز و نارنجی که نامنظم میان راحتی ها افتاده بود.

ال ای دی ۳۲ اینچ و آشپزخونه ای که بی در و پیکر که به نشیمن متصل بود.

و در نهایت پلکانی که به طبقه ی بالا می رسید.

سودی اضافه کرد: شایان چمدون سارا رو ببر بالا. پری مامان شما هم بمونید توی اتاق خودت.

پشت سر شایان از پله ها بالا رفت.

شایان اامان درب را باز کرد و چمدانش را داخل برد: باید با ترلان اینجا سر کنی.

شالش را شل کرد و روی شانه انداخت: عیب نداره.

شایان به شوخی غر زد: من هیچ وقت نتونستم برا خودم یه اتاق مستقل داشته باشم اینجا. کلا سه تا خواب داره. اون اتاق پایینی که مال مامان بابام بوده کلا حسابش جداس. من و کیان تو یه اتاق میموندیم، پری و ترلان هم توی یه اتاق دیگه. بعد که پرنیان عروس شد، ترلان اتاق ما رو تصاحب کرد ما آواره ی سالن و کاناپه می شدیم. الانم که باید برم تو بغل مولینم بخوابم. برگشتم به بیست سال قبل.

ساراناز لبخند زد: چقدر نق میزنی…

پرده را کشید و اتاق غرق در نور شد. پنجره ی قدی اتاق دقیقا رو به دریا باز میشد.

نفس عمیقی کشید.

ترلان ساک به کف دست به اتاق آمد.

سارا جویا شد: من می تونم دوش بگیرم؟

شایان آره ای اضافه کرد و ترلان توضیح داد: یه سرویس طبقه ی بالاس، یکی هم توی اتاق مولین.

تشکر کرد و شایان از اتاق بیرون حرکت کرد.

نهار را سبک و سر کف دستی خوردند و هر کس برای استراحت به اتاقش رفت.

سارا با کلافگی پهلو به پهلو می شد.

چندین ساعت توی مسیر خوابیده بود و حالا خوابش نمی وارد شد.

نیم خیز شد و نیم نگاهی به ترلان انداخت.

غرق خواب، ملافه ی نارنجی رنگش، دور پاهایش پیچیده بود.

با احتیاط از کنار آبان برخاست و صندل هایش را پا زد.

بی صدا در کشویی تراس را باز کرد و از پله های اضطراری حرکت کرد پایین.

قدم هایش بی اراده کشیده شد سمت ساحل و روی تخته سنگی جای گرفت.

یک ساعت قبل با مادرش حرف زده بود.

از اینکه به نظرش احترام نذاشته و با خانواده ی کیان رفته بود مسافرت عید، قلبخور و غمگین بود.

باد موهایش را بهم می ریخت و گردن و گونه هایش را قلقلک میداد.

همه را یک دستی جمع کرد و ریخت روی شانه ی چپش.

برخورد دستی با بازویش، باعث شد وحشت کرده هینی بکشد و از جا بپرد.

شایان کف دست هایش را بالای سر برد: منم نترس… نترس.

نفس راحتی کشید و شایان توضیح داد: متوجه شدم اومدی اینوری، اظهار کردم…

جمله اش را نیمه تمام گذاشت و کف دست به جیب شانه بالا داد.

ساراناز مجددا روی همان تخته سنگ جای گرفت و اینبار شایان هم کنارش بود.

هر دو دستش را حلقه کرد دور بازوی کلفتش و سرش را چسباند به شانه اش.

بازوی شایان را طوری بغل کرده بود که شامگاه ها موقع خواب بالشش را بغل می گراهی شد.

_ دریا رو دوس دارم. اما جنگلو بیشتر.

شایان گونه اش را سایید به موهای نرم و رهای سارا که با هر وزش باد جابجا می شد.

_ ولی مولینم اینا زیاد ما رو نمی آوردن اینجا. هی شیراز و یزد و اصفهان می راهی شدیم. یه وقتایی هم مشهد.

با کف دست آزاد، موهای ساراناز را که کم کم توی دهانش می حرکت کرد جمع کرد.

_ چرا؟!

_ اینجا کسی رو نداریم. بیشتر می رفتیم جاهایی که فامیلامون بودن.

آهانی گفت.

سارا کمی جابجا شد.

به نرمی صوت زد: سارا؟

هومی گفت و تکان خوردن شایان باعث شد سرش را قد بلند و بازویش را رها کند.

_ بله؟

با ملایمت موهای ساراناز را داد پشت گوشش.

باد زد و باز ریخت روی صورتش.

_ من یه تصمیمی گراهی شدم.

منتظر نگاهش کرد.

شایان برای لحظه ای نگاهش را داد به دریا و کمی بعد، مجددا با عسلی های ساراناز پیوند زد: امشامگاه به مولین میگم.

_…

_ یعنی… اول میخوام بفهمم مزه ی دهنش چیه؟ سر صحبت رو باهاش باز میکنم بعدم بهش میگم که ما… یعنی من و تو…

ساراناز پرید توی حرفش: زود نیس؟

استرس توی آوایش بیداد می کرد.

_ خب آخه… من قلبم میخواد تکلیفمون مشخص بشه. اگه همه چی اونطوری که من برنامه ریزی کردم پیش بره، بعد از تعطیلات که برگشتیم تهران، میتونیم… میتونیم…

ادامه ی جمله به زبانش نمی آمد.

ازدواج… عقد… متاهل شدن… متعهد شدن… همه ی اینها هنوز هم برایش مقوله ای پیچیده و ناشناخته بود.

ولی برای بکف دست آوردن هر چه زودتر ساراناز، حاضر بود زیر بار مسئاماتی برود که تقریبا هیچ شناختی از آن نداشت.

سارا توی سکوت نگاهش می کرد.

بازوهایش را گراهی شد و کمی فشرد: موافقی؟

لب هایش را روی هم فشرد. من من کرد. همه چیز به حرف آسان بود. ولی در عمل…

_ خب… من نمی دونم چی باید بگم.

_ به من اعتماد داری؟

بدون تامل پاسخ داد: آره.

تبسم زد: خوبه. پس… همه چی رو بسپر به من.

با تکان سر موافقت کرد.

شایان رهایش کرد و برخاست.

مغزش فرمان داد و به تبعیت از شایان، روی پاها از حرکت ایستاد.

_ میای بریم داخل؟

_ قلبم میخواد یخرده قدم بزنم. بگردم. میخوام برم جنگل.

نگاهش کرد. باد میزد زیر دامن پیراهنش و سارا چنگ زده بود به دامنش.

پیجادهن آستین کوتاه نخی خنکی به تن داشت با زمینه ی سفید و گل های ریز و درشت آبی.

قد بلندی پیجادهن تا پایین پا و روی صندل انگشتی سفیدش می رسید.

_ از اینجا تا پارک جنگلی سیسنگان پیاده ده دقیقه بیشتر مسیر نیس. یکی دو ساعت دیگه که بقیه بیدار شدن همگی با هم می ریم، خب؟!

سرش را خم کرد روی شانه: خب.

_ بیا بریم داخل پس.

نگاهی به کف دست دراز شده ی شایان انداخت: برو من یه ده دقیقه ی دیگه میام.

کف دستش را پایین انداخت و فرو برد توی شلوار راحتی اش: هر طور راحتی.

عقب حرکت کرد و اظهار کرد: زودی بیا.

و چرخید و مسیر افتاد سمت ویلا.

ساراناز لبخند زد.

نه به آن هر طور راحتی گفتن و نه به این زودی بیای دستوری اش!

***

از پهلوی چپ به راست غلتید.

ثانیه ای بعد از راست به چپ.

ملافه را با پا کنار زد.

چرخید و بالشش را به آغوش گحرکت کرد.

آرام نشد.

غلت زد به سمت مخالف و نگاهش را دوخت به پایه ی تخت سودی.

_ چیه مولین جان؟ چرا انقدر بی قراری؟!

کلافه بلند شد روی رختخوابش نشست.

سودی تیوپ کرم مرطوب کننده را گذاشت روی پاتختی: چی شده؟

_ هوم؟ شام سنگین بود یه جوری ام اصلا…

و به سودی چشم دوخت. زبان کشید روی لبش و با ترمتوجه شد اضافه کرد: البته فکرمم مشغوله.

سودی دراز کشید روی تخت و با نگاهش از شایان خواست تا ادامه بدهد.

تک سرفه ای زد و صدایش را صاف کرد: یکی از رفیقام… یعنی از هم دانشکده ایام منظورمه. میخواد زن بگیره… خانواده ش موافق نیستن.

سودی با دقت گوش میداد: خب؟

_طرف دخترخالَشه… دختر خوبی هم هست. منتها یه بار ازدواج کرده.

ابروهایش را بالا انداخت: جدا شده؟

سرش را به طرفین تکان داد: شوهرش مرده.

_ حق دارن…

از گوش دادن جمله ی سودی جا خورد: حق دارن؟

ملافه را کشید روی پایش و چرخید سمت شایان: پسره همسن توئه؟

_ اوهوم…

_ مجردم هست؟

_ خب… آره…

_ واقعا حق دارن که مخالفت می کنن.

_ آخه… دختره واقعا دختر خوبیه… دخترخالَشه… تاره مولین پسره هم خیلی ادعاش میشه که خواهر زاده م جونمه و عمرمه. ولی بازم مخالفت میکنه زیرا فقط دختره بیوه س و یه بچه هم داره.

_ بچه هم داره؟ دیگه بدتر از بدتر.

_ ولی…

_ ببین مولین جان…. مادر اون پسر… همکلاسیت… هر چقدر هم که خواهرزاده ش رو دلبسته شده باشه، از پسرش… از پاره ی تنش که بیبشتر دوست نداره. کی حاضر میشه پسر مجردش جوونش بره یه زن بیوه رو بگیره با یه بچه؟ میدونی اینا هر چقدرم که همدگیه رو دوس داشته باشن، بعد از ازدواج چه مشکلاتی براشون پیش میاد؟

شانه بالا داد: هیچی…

سودی نرم و آهسته ریز خندید: هیچی؟ فک می کنی… اینا الان داغن… اون تب تند عشقشون که فروکش کنه، تازه مشکلات شروع میشه. پسره باید یادش بمونه که تا اخر عمر، بچه ی همسرش رو از بچه های خودش بیشتر دوس داشته باشه. تا تقی به توقی بخوره و دعواشون بشه، منت بیوه بودن دختره رو سرش میذاره. تازه اینا پیش پا افتاده ترینشونه…

شایان به معنای واقعی کلمه وا راهی شده بود.

اصلا فکر نمی کرد متوجه شدگاه سودی چنین چیزی باشد.

با آنهمه احترام و محبتی که نسبت به سارا داشت.

با انهمه محبتی که به آبان می ورزید.

ممکن بود این دیدگاه را در مواجهه با ساراناز هم حفظ کند؟

با لب های آویزان و صورتی درهم به سودی خیره شد.

سودی چهره اش را جمع کرد و بینی اش را چین داد: تازه زنی که بعد از مرگ شوهرش بتونه عاشق کس دیگه ای بشه، بدون اون زن حیات نمیشه.

و با انزجار اظهار کرد: ازدواج با یه مرد درحالیکه اولین های زندگی زناشویی رو با کس دیگه ای تجربه کرده باشی… اَه… حتی تصورش هم چندش آوره… واقعا بعضیا چطور میتونن؟ خدا یکی، مرد یکی… اوووف… آدم واقعا میمونه که چی باید بگه.

پوفی کشید و سرش را به نشانه ی تاسف تکان داد.

شایان با تنی یخ کرده روی رختخوابش جای گرفته بود.

سودی نفس عمیقی کشید و به‌آرامی اظهار کرد: مولین جان من زیاد نمی تونم به یه پهلو بخوابم… آزرده نمیشی اگه…

پرید توی حرفش و خفه زمزمه کرد: راحت باش…

سودی پشت بهش غلتید.

یک ساعت و بیست دقیقه ی بعد که نفس های سودی آهسته و منظم شده و بی خوابی عمیقی فرو رفته بود، شایان هنوز به همان حالت چهار زانو قرار گرفته بود روی تشک پشم شیشه و به نقطه ی نامعلومی روی دیوار تاریک نگاه می کرد.

ترق…

مفصل انگشت اشاره اش را شکاند.

ترق…

انگشت وسط…

ترق…

به ترتیب مفصل انگشتانش را می فشرد دندان روی هم می سایید.

چه خیال باطلی که فکر می کرد تنها قسمت سخت کارش، راضی کردن خانواده ی ساراناز است.

مادر خودش با آن مشاهده کرد منفی نسبت به این قضیه، اامان مخالف سرسختش به حساب می آمد.

موهایش را سر پنجه کشید و با یک خیز از جا برخاست.

پاورچین پاورچین قدم برداشت و به آهستگی درب اتاق را گشود.

خاموشی و تاریکی مطلق بود.

مسیرش را کج کرد تا ورودی سالن و آوای پچ پچی متوقفش کرد: شایان.

با ترمشاهده کرد برگشت.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ساراناز بالای پله ها از حرکت ایستاده بود و نگاهش می کرد: میری بیرون؟

تنها سر تکان داد.

سارا لبه های روپوش لباس خوابش را به هم رساند و یک پله پایین تر وارد شد: منم میام…

و با تردید اضافه کرد: بیام؟

نگاهش کرد.

تاپ و شلوار ساتن مشکی رنگ به تن داشت که جلوی یقه ی تاپ و پایین پاچه ی شلوار کوتاهش، آلبالویی رنگ بود.

بند روپوش لباسش را هم باز گذاشته بود.

شانه بالا داد و زمزمه کرد: بیا.

و صبر کرد تا ساراناز بهش ملحق شود.

روی نوک انگشتان پایش از پله ها پایین وارد شد و کف دستش را انداخت زیر بازویش.

شایان به خود لرزید.

» زنی که بعد از مرگ شوهرش بتونه عاشق کس دیگه ای بشه، بدون اون زن زیستن نمیشه «

نفسش را حبس کرد و هر دو پا برهنه ساختمان را به مقصد دریا ترک کردند.

برخورد شن های ریز و درشت و نمناک ساحل به کف پایش، وجودش را خنکا می بخشید.

باد زد و روپوشش کنار رفت.

با حس سرمایی که توی وجودش رخنه کرد، بیشتر به شایان چسبید.

_ چه بادیه…

اوهومی اضافه کرد و سرجا ایستاد.

ساراناز از حرکت خالی از احساسش جا خورد.

حلقه ی کف دستش را باز کرد و کمی فاصله گحرکت کرد.

شایان بی توجه به فاصله گرفتن سارا، هر دو کف دستش را توی جیب های شلوار راحتی چهارمنزل اش فرو برد.

با احتیاط جویا شد: مشکلی پیش اومده؟

سرش را چرخاند و تیز نگاهش کرد.

سارا یقه ی روپوشش را توی دست گراهی شد و جلوی سبنه روی هم آورد. مجددا پرسید: خوبی؟

« ازدواج با یه مرد درحالیکه اامان های زیستن زناشویی رو با کس دیگه ای تجربه کرده باشی… اَه… حتی تصورش هم چندش آوره »

پلک زد.

» درحالیکه اامان های زیستن زناشویی رو با کس دیگه ای تجربه کرده باشی «

شقیقه اش نبض گرفت.

« اولین های حیات زناشویی »

مغزش قفل کرده بود. اامان های زیستن زناشویی؟ حیات زناشویی یعنی همانی که حاصلش آبان بود؟.

همانی که سارا برای اامان بار با کیان تجربه کرده بودش.

یکبار که از جلوی در بسته ی اتاقش رد شده بود، متوجه شده بود کیان با حرارت قربان صدقه میرود و پس زمینه اش خنده های ریز و پر عشوه ی زنانه ای بود.

به اینها میگفتند روابط زناشویی؟

مورمورش شد.

شانه هایش را بالا کشید و گردنش را خم کرد.

جسم نرمی روی لختی بازویش قرار گرفت: شایان؟

کف کف دست سارا بود.

_ …

_ چیزی شده؟ با مامان حرف زدی؟

صدایش خش برداشته بود: نه… من… در ذهنش گذراندم بذارم برای وقتی که برگشتیم. به نظرم اینطوری بهتره.

پلک زد: باشه.

و با تاخیری دو ثانیه ای افزود: حالا بگو چی شده.

_چیزی نشده. فقط…

_فقط؟

_بی خوابی زده به سرم.

خیره نگاهش کرد. وقتی شایان چیزی بروزگار نمیداد، یا در واقع نمیتمایل داشت چیزی را بروزگار بدهد، اصرار سارا بی فایده بود.

موج زد و آب تا روی انگشتانش رسید.

سردی آب مچ پای برهنه اش را قلقلک داد.

_ سارا…

_ بله…

نگاه شایان به سیاهی مخوف دریا بود و نگاه ساراناز به نیمرخ سخت و جدی اش.

میخواست بپرسد کیان را چقدر دوست داری؟ من را چطور؟ عاشق شد بداند کیان را بیشتر دلبسته شده یا او را؟

لبش را کشید میان دندان هایش را سر تکان داد: هیچی.

طبق یک قرار نانوشته، نه شایان از کیان می سؤال کرد، نه ساراناز از ندا.

هر دو سعی داشتند گذشته ی طرف مقابلشان را نمشاهده کرد بگیرند که البته چه کار طاقت فرسایی بود.

نفس عمیقی کشید.

ریه هایش پر شد از بوی نم و شوری خاک.

موج بزرگتری نزدیک می شد.

ساراناز بی اراده یک قدم به عقب برداشت: دریا توی شامگاه بسیار ترسناکه.

کوتاه زمزمه کرد: اوهوم.

و سارا اینبار از کوره در راهی شد.

بی طاقت پرسید: چته تو؟ معلوم هست؟

یک قدم به عقب برداشت و شانه به شانه ی ساراناز قرار گراهی شد.

_ من…

اوه کلافه ای بیان کرد و چرخید. مردمک هایش توی عسلی های براق و بی قرار ساراناز گره خورد: سارا…

قلبش میخواست حرف هایی را که چند ساعت پیش از سودی شنیده بود هوار بکشد.

از مشکلاتی که سودی پیش بینی کرده بود بگوید.

یک قدم به جلو برداشت.

ساراناز از سرجایش تکان نخورد و مصمم و منتظر پاسخ، به چشم هایش خیره شد.

کف هر دو کف دستش را چسباند به انحنای گردن ساراناز… چپ… و راست…

_ سارا… تو…

موهایش را که باد آشفته کرده بود، از روی گونه و دیدههایش کنار زد: من چی؟

_ تو با… با کـ…

لعنت به این قانون نانوشته ای که اجازه ی سوال پرسیدن نمیداد.

با پنجه ی پا زد به زمین… روی شن های ساحل.

نگاه ساراناز گیج و گنگ بود.