_به هوشه؟
_اره، ولی یکم گیج می زنه.
به اتاقی که در ان بود، حرکت کردیم. لباس بیمارستان به تنش کرده بودند و رنگش مثل گچ دیوار
شده بود. انقدر سفید که موهای سیاه اش، سیاه تر از همیشگی متوجه شده می شد. روی کتفش، یک
باند قلنبه متوجه شده می شد و سرم در یک کف دستش و کیسه خون به کف دست دیگرش وصل بود .
چشمانش نیمه باز بود و با دهان باز، هنوز هم تنفسی سریعتر از همیشه داشت. کف دستش را
اهسته در کف دستم گرفتم. سرد بود. به بازویش دستگاه فشار سنج و ضربان دل هم وصل بود .
چشمان نیمه بازش، باز تر شد .
_خوبی؟
با بستن نگاهانش جوابم را داد. سعی کردم تا جلوی ریختن اشکهایم را بگیرم. دکتر زیانی
امد و بالای سر من ایستاد. دوباره چشمانش را بست. احتمالا تحت تاثیر مسکنی که تزریق
شده بود، گیج و منگ تر هم شده بود .
کمی بعد پلیس پیدایش شد. با من صحبت کردند. بیان کردم که استاد کامکاران را از دفتر نشر و
مغازه و دانشگاه می شناسم و در ضمن شرکت دختر خاله ام، همسایه شرکت برادر ایشان
است. هیچ دروغی نگفتم. شاید تنها چیزی که نگفتم و کتمان کردم عاشق و معشوق بودنمان
بود .
بعد هم تمام جریان را بی کم و کاست، توضیح دادم. جویا شد که می دانم از طرف چه کسی
بوده است من هم اضافه کردم بی خبر هستم. و ایا کسی با استاد کامکاران دشمنی داشته است؟ دکتر
زیانی هم به شوخی گفت که احتمالا دانشجوهایش! از من کارت شناسایی تمایل داشتند که هیچ
چیزی همراهم نبود و باز هم تاکید کردم که هیچ نسبتی با اقای کامکاران ندارم. سراغ خود
یاری هم رفتند و یاری با اینکه کمی گیج و منگ بود، اما همان جوابهای مرا داد. گفت که با
من از دفتر نشر و قراری که با نویسنده اش داشته می امده که این اتفاق افتاده است. او هم
اظهار بی اطلاعی کرد که ممکن است کار چه کسی باشد. بعد هم صورت جلسه ایی
سرسری کردند و دکتر زیانی و من هم امضایی پای صورت جلسه انداختیم و رفتند. اصلا
ان چیزی که فکر می کردم، نبود .
کاملا مشخص بود که بیمارستان تماس گراهی شده است و پلیس هم فقط امده که یک کار روتین و
یک کاغذ بازی اداری دیگر را انجام بدهد و برود. ماموری که امده بود خسته و بی حوصله
بود و به نظر می رسید که دوست دارد کار را زودتر تمام کند و برود. برای او، این هم
یکی از بیشمار زورگیریهایی بود که در طول روز انجام می شد. کاملا مشخص بود که
نباید انتظار دستگیری کسی را می داشتیم .
کمی بعد از حرکت کردن پلیس، مهیار رسید. مشخص بود که راه زیادی را دویده است. اظهار کرد که
مقابل بیمارستان جای پارک نبوده است و مجبور شده که چند خیابان بالاتر ماشین را
بگذارد .
با دکتر زیانی روی صنقلبی های بخش اتفاقات جای گرفتیم. سرم را خم کردم و روی شانه اش
گذاشتم .
_اول که زنگ زدی، اندیشیدم بابات حالش بد شده. بعد یادم افتاد که بابات، اصلا ایران
نیست .
_خیلی ترسیده بودم .
میل داشت تا چیزی بگوید که مهیار از اتاق بیرون امد. از من تشکر کرد و من هم دکتر زیانی
را تحت عنوان دوست خانوادگی معرفی کردم و مهیار از او هم تشکر کرد .
دکتر زیانی از ما جدا شد و با یکی از دوستان قدیم اش که ظاهرا چندین سال بود که او را
نمشاهده کرده بود، برخورد کرد و مشغول چاق سلامتی با او شد .
مهیار کنار کف دستم قرار گرفت و اظهار کرد:
_کیا بودن؟
شانه ام را بالا بردم.
_نمی دونم. اسمش رو آوا کردن. اسم کامل. یاری کامکاران. بعد هم همه چی اینقدر بهسرعت
اتفاق افتاد و پارکینگ هم لامپش سوخته بود و تاریک بود که اصلا هیچی متوجه شده نمیشد .
_قبلش کجا بودین؟
_مغازه. حرکت کرد که کف دسته چک و پول برداره .
_قبل از مغازه کجا بودین؟
_دفتر نشر. با یه نویسنده قرار داشت، من هم دلبسته شدم ببینمش، من رو هم برد با
خودش .
چانه اش را بالا داد و سرش را هوم هوم کنان چند بار تکان تکان داد .
_شما چی فکر می کنید؟
نفسش را محکم بیرون داد و به صنقلبی تکیه داد و کف دست به سینه شد. اخم هایش کاملا درهم
بود و تا به حال او را اینقدر جدی و مضطرب نمتوجه شده بودم. کاملا مشخص بود که علاقه زیادی
به یاری دارد .
_نمی دونم.
_به حاج محراب خبر دادین؟
_حاجی تهران نیست .
برخاستم و از پرستار پرسیدم که می توانم مریضمان را ببینم؟ جواب مثبت داد. دکتر زیانی
هنوز هم با دوستش گرم صحبت بود .
به اتاق یاری رفتم. چشمانش بسته بود و رنگش نسبت به دو سه ساعت قبل، بهشدت بهتر شده
بود. کف دستش را در کف دستم گرفتم. گرم تر شده بود. چشمانش را باز کرد و سرش را چرخاند و
نگاهم کرد .
_خوبی؟
_اره…
صوتیش ضعیف بود، ولی بسیار بهتر شده بود. حتی بهتر از مدتی که با ان مامور صحبت
کرده بود. صورتم را خم کردم و کف دستش را به گونه ام فشردم و بوسیدم.
صوتی پایی امد و من هم سرم را از روی کف دستش بلند کردم. مهیار بود که با حالتی ارام امد
و کنار من توقف کرد .
_بهتری؟
با حرکت چشمش جواب داد. بعد دهانش را باز کرد و چیزی گفت. مهیار خم شد و بیان کرد:
_جانم؟ چی میگی؟
سرفه ایی ارام کرد تا صوتیش را صاف کند، ولی صورتش از درد جمع شد .
_فرین رو ببر خونه…
_باشه. شما مضطرب نباش!
دستش را فشردم.
_من هستم.
_برو…
با خواهش اظهار کردم:
_می مونم .
نگاهش را از من گرفت و به مهیار نگاه کرد. مهیار هم سرش را تکان مختصری داد. بعد
هم بالای سر من امد و اظهار کرد:
_بریم فرین خانم. من شما رو می رسونم خونه.
یاری تبسم ارامی زد تا تشویقم کند که با مهیار بروم. برخاستم. ولی در اخرین لحظه به
خاطر اوردم که کلید منزل و سوییچ ماشین و همه چیزم را در کیفم، در خونه یاری جا
گذاشته بودم. چراکه فکر میکردم که شب را قرار است که به انجا برگردم، بنابراین ظهر که
با هم از خونه بیرون امدیم، من اصلا کیفی با خودم نیاوردم. فقط موبایل وعینک افتابی در
جیبم گذاشته و اورده بودم .
خجولانه خم شدم و اهسته مقابل صورتش اظهار کردم:
_کیف و وسایلم خونه شما جا مونده .
تبسمش پر رنگ تر شد و رو به مهیار گفت:
_فرین رو ببر خونه من. اونجا می مونه!
تا بناگوش سرخ شدم. اما مهیار نه چیزی اضافه کرد و حتی نگاهم کرد. بعد هم اظهار کرد که دست
کلیدش را از داخل کیف دستی اش بردارم. خم شدم و کیف کف دستی اش را برداشتم و در جیب
کوچک کنارش، کلید را پیدا کردم .
ملتمسانه بیان کردم:
_میشه بمونم؟
_برو من این جوری دلخورم…
_باشه باشه… شما اروم باش. من می رم .
نگاهی به مهیار کردم. سرش را پایین انداخت. از فرصت استفاده کردم و خم شدم و گونه
اش را بوسیدم. مهیار از اتاق بیرون راهی شد. من هم پشت سرش رفتم. توقع داشتم که چیزی
بپرسد ولی باز هم سکوت کرده بود.
_شما برمی گردین پیشش می مونین؟
سرش را به نشانه مثبت تکان داد. دکتر زیانی اماده حرکت کردن بود. گفت که مرا می رساند اما
مهیار تشکر کرد و اضافه کرد که تا همین جا هم زحمت زیادی را کشیده است. دکتر زیانی باز هم
تعارف کرد، اما خودم اظهار کردم که با مهیار می روم. اگر می خواستم با دکتر زیانی بروم،
مستقیم می راهی شد و مرا مقابل خونه پیاده می کرد!
با هم از در بیمارستان بیرون زدیم و تا جایی که ماشین را پارک کرده بود، پیاده رفتیم. در
ماشین و هم چنان که در خاموشی می راند، سؤال کردم.
_شما فکر می کنید که کار کیه؟
اخم اش که در هم بود، درهم در راهی شد .
_نمی دونم…
با دقت نگاهش کردم. ولی چیزی نگفتم. انها مشکوک بودند. ولی حس میکردم اتفاقی که امشب
افتاده بود، مهیار را تکان داده بود .
مرا مقابل خونه یاری پیاده کرد و بیان کرد که مطمئن هستم که مشکلی ندارم؟ گفتم که من حالم
خوب است و خواهش کردم که حواسش به یاری باشد .
چراغ های خونه کاملا خاموش بود. چراغ را روشن کردم و به ساعت چشم دوختم. از دوی
شامگاه گذشته بود. خسته بودم و حس می کردم که تنم بوی خون می دهد. به حمام رفتم و
دوش گراهی شدم. برای پگاه که چند پیامک گذاشته بود، پیامک گذاشتم که خوب هستم و می
خواهم بخوابم و فردا اول وقت با او تماس می گیرم.
به تخت یاری حرکت کردم. اهی کشیدم و زیر لحاف حرکت کردم. لحاف کاملا بوی عطر او را می داد.
بوی خوش صابون و بوی تن خودش. غلت زدم و بالشت اش را بغل کردم و از شدت
خستگی بی هوش شدم. صبح با صدای زنگ در، بیدار شدم. غلتی در تخت زدم و متوجه
شدم که ساعت از ده گذشته است. از جا پریدم و پایین حرکت کردم و ایفون را نگاه کردم. مهیار
بود. شامگاه قبل بعد از حمامی که کرده بودم، یکی از تیشرتهای یاری را پوشیده بودم. حالا با
پاهای لخت در سالن پذیرایی دور خودم می چرخیدم. جین خودم کثیف بود و لاجرم باز هم
بالا دویدم و یکی از شلوارکهای یاری را پوشیدم و در را زدم .
در حالیکه کف دست یاری را گحرکت کرده بود، اهسته به داخل حیاط امدند. با دیدن یاری، به بیرون
پرواز کردم. مهم نبود که با ان تیشرت و شلوراک، چقدر قیافه احمقانه ایی پیدا کرده بودم.
مهم این بود که او برگشته بود و حالش هم خوب بود. راه می راهی شد و رنگ و رویش بسیار
بهتر شده بود .
_یاری…
لبخندی صورتش را پوشاند. نتوانستم و اهسته بغلش کردم. مهیار به نرمی ریز خندید و اضافه کرد که
می رود در ماشین را قفل کند .
_خوبی؟
سرش را خم کرد. در ذهنش گذراندم که می خواهد مرا ببوسد. روی پنجه پایم قد بلند شدم، اما سرش
را به طرف مخالف چرخاند و اظهار کرد:
_نه… کثیفم .
به داخل راهی شدیم. مهیار هم امد اما بیان کرد که عجله دارد و باید جایی برود. کمک کرد که یاری
لباس عوض کرد و کمی نظافت کرد و در تخت خوابید. خجولانه لباسهایم را که کف زمین
ریخته بود، جمع کردم اما به نظر می رسید که مهیار اهمیتی نمی دهد .
حتی نماند که چیزی بخورد. خداحافظی کرد و حرکت کرد. بعد از حرکت کردنش به اشپزخونه حرکت کردم و
برای یاری صبحانه مقوی حاضر کردم. روی تخت قرار گرفته بود. برهنه و تنها با یک
شلوارک. پانسمانش به قلنبگی شامگاه قبل بود .
سینی صبحانه را روی پاتختی گذاشتم .
_می تونی چیزی بخوری؟
صورتش را جمع کرد.
_اشتها ندارم.
دستش را به طرفم گرفت. گرفتم و در اغوشش خزیدم .
_بسیار ترسیده بودم…
موهایم را نوازش کرد و بوسید .
_می دونم…
سرم را بلند کردم و نگاهش کردم. زیر چشمانش گود افتاده بود .
_کیا بودن؟
چانه اش را بالا داد .
_نمی دونم!
_به دانشگاه خبر دادی؟
_اره مهیار زنگ زده گفته .
روی تخت جای گرفتم و برایش لقمه گحرکت کردم و شیرش را با عسل شیرین کردم .
_اون کی بود که باهات بود دیشامگاه؟
_دکتر زیانی. دوست قدیم بابام .
_دکتر زیانی. دوست قدیم بابام .
سرش را تکان داد .
_چی اظهار کردی درباره خودمون بهش؟
_هیچی! گفتم که تو دفتر نشر و مغازه با هم اشنا شدیم .
باز هم سرش را تکان داد .
_یاری من بسیار خجالت کشیدم. اینکه مهیار می دونست که ما با هم هستیم، یه چیز بود و
اینکه دیشامگاه درک کرد که با هم رابطه هم داریم، یه چیز دیگه .
بی تفاوت گفت:
_به اون ربطی نداره.
لبخند زدم.
_می دونم ربط نداره. من خجالت کشیدم .
چانه ام را در کف دست گحرکت کرد اما چیزی نبیان کرد. بعد از صبحانه او مسکنها و انتی بیوتیک
هایش را خورد و به سرعت خوابش برد. من هم لباسهای کثیف و خون الود شامگاه قبل را
پوشیدم و به خانه راهی شدم. سرهنگ منزل نبود. لباس عوض کردم و چند کف دست لباس زیر و رو
برداشتم و برای سرهنگ هم پیامک گذاشتم که حالم خوب است و چند روزگاری را با پگاه
هستم. بار دیگر به خانه یاری برگشتم و سر جاده، خرید هم کردم. با پگاه هم تماس گرفتم و
تمام جریان را تعریف کردم. پگاه باز هم در مطب دندان پزشکی بود و نمی توانست درست
و بلند صحبت کند، ولی چیزی اضافه کرد که فکر مرا به شدت به خودش مشغول کرد. اینکه ایا به
نظرم امکان دارد که این افراد از طرف یاور بوده باشند؟ گفتم احتمال اینکه ان دو نفر از
طرف یاور باشند، بسیار زیاد است. یاور قلب خوشی از یاری نداشت. هیچ مقلبی. و احتمالا
اصلا بدش نمی امد که او را از صفحه روزگارگار محو کند .
وقتی که به خانه برگشتم، هنوز خواب بود. لحاف را کاملا کنار زده بود و روی کف دست
سالمش خوابیده بود و صورتش ناراحت بود. ان حالت ارامش در خواب را نداشت. نمی دانم
درد داشت یا انکه خواب و کابوس بدی می مشاهده کرد. کف دستم را روی بدنش گذاشتم. کمی داغ بود.
درجه بخاری را کم کردم و رویش را پوشاندم. لباس عوض کردم و چیزی برای ناهار ولیده
کردم. در اشپزخونه بودم که صدایم کرد .
دوان دوان بالا رفتم. روی تخت نشسته بود و پاهایش اویزان شده بود .
_چیزی می خواستی؟
_دستشویی! سرم گیج حرکت کرد، نتونستم کشیده بشم .
دستم را زیر بغلش گذاشتم و کمک کردم. وقتی بیرون امد، نگاهی به لباسهای من کرد و
اظهار کرد:
_راهی شدی خونه؟
_اره… راهی شدم و یه مقدار چیز میز اوردم .
روی تخت قرار گرفت و دستش را روی کتف مصدومش گذاشت.
_لباسهای من بیشتر بهت می اومد!
ریز خندیدم. سرش را بالا اورد و نگاهم کرد .
_این مدل لبخند زدن، باید برای تو یکی حداقل ممنوع بشه !
بیشتر لبخند زدم. تبسم زد و اشاره کرد که کنارش بنیشنم. بعد هم سرم را در کف دست گراهی شد و
گرم و طولانی و با احساس مرا بوسید .
فصل هجدهم
بهروزگار از سفر برگشت و ناهار روزگار پنج شنبه را با هم خوردیم. از اتفاقات روزگارهای اخیر
برایش حرف زدم. منهای اتفاقی که برای یاری افتاده بود. علاوه بر اینکه نمی توانستم به او
چیزی بگویم، اگر هم می بیان کردم تنها او را دلواپس می کردم. بیشتر صحبت ما حول محور
یاور می چرخید .
به همان غذاخوری همیشگی رفتیم. همان که با فرح هم گاهی به انجا می حرکت کردیم .
_باریکاندام شدی!
نگاهش مو شکافانه و دقیق روی من بود. نگاهی به خودم کردم و گفتم:
_واقعا؟
سرش را به نشانه مثبت تکان داد .
_نه خوبم .
کمی از سالادم خوردم و بیان کردم:
_کیش چطور بود؟
_سفر کاری بود دیگه .
_بابا و ژاله هم امروزگار می رسن. فردا می رم متوجه شدنشون…
بعد هم با قلبخوری اضافه کردم:
_پرسیدم که می خواین بیام فرودگاه سراغتون؟ ژاله خانم فرمودن، خیر. برادرش میاد
دنبالشون.
تبسمی روی لبان بهروز امد .
_از بچگی حسود بودی!
_نخیر نبودم!
لبخند زد .
_چرا بودی!
خندیدم. حق داشت من کمی حسود بودم. مخصوصا درباره بابا و ژاله .
_پگاه چطوره؟
_اونم خوبه .
_از شرکت چه خبر؟
_تو از هنگامه چه خبر؟
فندکش را از جیبش در اورد و شروع به بازی کرد .
_هنگامه هم از یاور خوشش نمیاد. نمی دونم چه جریانیه .
اهی کشیدم و اظهار کردم:
_تو از نزدیک نمتوجه شدیش بری… یه جوریه .
_ترسناکه؟
سرم را به نشانه نفی تکان دادم .
_ترسناک نه. جذبه خاصی داره. کلا…
مکث کردم. گارسون غذایمان را اورد و روی میز گذاشت و رفت .
_کلا این خانواده، یه چیزی تو سرشون هست .
سری تکان داد و اظهار کرد:
_با یاور قراداد بستین؟
_اره. بعد از جریان اون روز که تو دفترش پیش اومد، من هم مجبور شدم که از شرکت
بیام بیرون که پگاه بتونه باهاش قرارداد ببنده. چون ظاهرا گیرش من بودم .
چانه اش را بالا داد و سرش را تکان داد .
_ادم مرموزیه. هیچی نتونستم ازش در بیارم. فقط اینکه مثل ریگ بیابون پول تو کف دست و
بالشه و ادم و قدرت داره .
ناظهار کردم که من هم دقیقا به همین فکر میکنم که او ادمهایش را سروقت یاری فرستاده است.
همانطور که با فندکش بازی می کرد، گفت:
_محراب چی؟
کمی نوشابه درون لیوان ریختم و اظهار کردم:
_قطعا گاندی نیست! اظهار کردم که محراب احتمالا از طریق رانت همین جناب یاور خان، تونسته
خودش رو بالا بکشه.
_فکر می کنی فرح چیزی متوجه شده بوده؟
اهی کشیدم و اضافه کردم:
_نمی دونم بهروزگار. امکانش زیاده. فرح حسابدارشون بود. می بینی که بعد از فرح هم، از
خیر حسابدار گذشتن. اما واقعا نمی تونم با قطعیت چیزی رو بگم. مهیار همیشه رفتار
درستی داشته و به جاش محراب، همواره کاری کرده که من باور کنم که اصلا خودش
قرص ریخته تو حلق فرح، گفته بخور .
نفس عمیقی کشید و کف دست از خوردن کشید.
_هنوز هم معتقدم که مهیار یه چیزی داره. هنگامه خیلی براش دل می سوزونه. مثل اینکه
چیزی می دونه که احتمالا هیچ کس نمی دونه .
عصبی و خسته دستش را روی دهانش کشید و اضافه کرد:
_حس می کنم که تو یه باتلاق افتادم فرین. هر چی دست و پا می زنم، پایین تر می رم .
دستش را از روی میز در دستم گرفت .
_چرا؟
دیدهانش را لحظه ایی روی هم فشرد و بیان کرد:
_من همه اش دنبال هنگامه ام که یه چیزی از دهنش بیرون بکشم. اما الان می بینم که
هنگامه یه حساب دیگه روی من کرده…
دیگر ادامه نداد. متوجه شدم حدسی که چند مدت قبل زده بودم، درست درامده بود. اینکه
هنگامه به بهروزگار قلببستگی پیدا کرده بود .
_چه حسابی؟
بشقابش را علی رقم اینکه چیز زیادی نخورده بود، کنار زد و گفت:
_فکر میکنه که رابطه اش با من موندگاره…
نگاهم کرد و با دلخوری ادامه داد .
_حس می کنم که من براش از یه رابطه الکی و سطحی بالاتر رفتم. دیگه حتی از اون
برادر کوچیکه تهامی ها هم حرف نمی زنه. قبلا جاده به راه اسم اون رو می اورد. اینها
برای من یه زنگ خطره فرین. اینکه می بینیم دیگه سرو گوشش نمی جنبه و حرفهاش و
کارهاش یه جور دیگه شده، برای من یه هشداره.
اصلا نمی دانستم چه باید بگویم. کاملا حق داشت که آزرده باشد .
_به بن بست رسیدم فرین. بعضی وقتها از خودم بدم میاد. میگم اخه من چه جور ادمی هستم
که برای منافع و مقاصد خودم این غلط اضافه رو کردم…
یک دستش را درون موهایش کشید .
_حس کثافت بودن دارم .
من هم اشتهایم را از کف دست داده بودم و تنها با غذا بازی می کردم .
_چی کار می خوای بکنی؟
_نمی دونم. مثل خر گیر کردم تو گِل!
ریز خندیدم. لبخند بی حوصله ایی زد .
_نمی دونم. مثل خر گیر کردم تو گِل!
خندیدم. تبسم بی حوصله ایی زد .
_اگر اخرش بفهمی که فرح واقعا خودکشی کرده و اینها حالا هر کاره ایی هم هستن و اصلا
کامیون کامیون هروئین هم وارد مملکت می کنن، اما تو مرگ فرح دخالتی نداشتن، چی
کار می کنی بهروز؟
نفسش را محکم بیرون داد .
_نیست فرین. یه چیزی این وسط هست. فرح خودش رو نکشته. من مطمئنم .
_از کجا؟
_گزارش پزشک قانونی برای چی باید غیب بشه. چی بوده که اون گزارش غیبش زده؟
دهانم بسته شد. با آزردهی ادامه داد.
_نتمایل داشتم تا حالا این رو عنوان کنم، چراکه یه چیز کاملا خصوصیه…
ارنج هایش را روی میز گذاشت و سرش را برای لحظه ایی در کف دستش گراهی شد .
_روزگار قبلش فرح به من زنگ زد تا برم دیدنش. که با هم باشیم. به نظرت زنی که به
نامزدش پیشنهاد سکس می ده، میاد بعدش خودش رو بکشه؟
دهانم باز ماند. هیچ حرفی نداشتم که در برابر حرفش که کاملا بی جواب بود بزنم. حق
داشت. از جا برخاست و به سرویس بهداشتی حرکت کرد. من هم مثل بادکنکی که بادش رها شده
است، روی صنقلبی ولو شدم .
بعد از اینکه از سرویس بهداشتی امد، زیرا هیچ کداممان دیگر میلی به غذا نداشتیم. حساب
کردیم و از رستوران بیرون زدیم. قدم زنان تا جایی که او ماشین را پارک کرده بود رفتم.
دستم را زیر بازویش حلقه کردم و اضافه کردم:
_می خوام برم دیدن فتاح. شاید بشه از اون چیزی در اورد .
سرش را تکان داد .
_اره به نظرم برو. مخصوصا که ادم درستیه و خب میگی که با دخترش هم یه اشنایی
مختصری پیدا کردی .
_تو با هنگامه چی کار می خوای بکنی؟
شانه اش را بالا برد.
_واقعا نمی دونم. هر بار که به برای متوجه شدن و جویا شدن یه چیزی بهش نزدیک میشم، بعدش
خودم حالم از خودم بهم می خوره .
بازویش را فشرد. من او را درک می کردم .
_ازش خوشت اومده؟
سرش را به نشانه نفی تکان داد .
_نه…
مکثی کرد و کف دست در جیبش کرد و سیگاری اتش زد و ادمه داد.
_هنگامه جدای از این جریانات، اصلا اون چیزی نیست که من بپسندم .
_خوشگله!
خندید.
_اره اما باز هم جوابت نه هست .
به کنار ماشین رسیدیم .
_رفتی مشاهده کردن فتاح من رو هم در جریان بذار. یه سری هم بیا اون ور مامان سراغت رو می
گرفت .
_باشه. حتما. سلام من رو بهشون برسون .
سوار ماشین شد و حرکت کرد. من هم سوار ماشین ام شدم و به طرف خونه رفتم. دلم برای
یاری تنگ شده بود اما چند شامگاهی بود که مهیار امده و پیشش مانده بود و من هم به منزل
برگشته بودم. فقط روزگارانه می حرکت کردم و حالش را می سؤال کردم. روزگار قبل رسما به دانشگاه راهی شد
و اظهار کرد که دانشجویانش برایش حسابی سنگ تمام گذاشته بودند. بعد از ان شامگاه، مهیار به
پارکینگ حرکت کرده بود و تمایل داشته بود که فیلم دوربین مدار بسته را نشانش بدهند، اما فیلم هم
چیز زیادی را نشان نمی داد. انقدر پارکینگ تاریک بوده که واقعا در فیلم چیزی دیده نمی
شده. چند باری را هم به کلانتری سر زد، ولی چیزی کف دستش را نگرفت و مشخصا گفته
بودند که هیچ مدرکی نیست که بتوانند با ان دنبال کسی بیفتاند. در عجب بودم که چرا مرا
برای هیچ سوال و جوابی به کلانتری نمیل داشتند. هر بارکه با یاری تماس می گرفتم توقع
داشتم که بگوید کلانتری مرا هم خواسته است اما این اتفاق نیفتاد.
وقتی که به خانه رسیدم سرهنگ هم با چرخ خریدش رسید. اضافه کرد که لبو گرفته است و باقالی
پخته. ماشین را پارک کنم و شام را با هم باشیم و فیلم ببینیم. اخر هم با چشمک اضافه کرد
که فصل جمشاهده کرد خانه پوشالی را دانلود کرده است .
ماشین را پارک کردم و به منزل سرهنگ رفتم. تا اخر شامگاه لبو و باقالی پخته و تخمه
خوردیم و سریال تماشا کردیم و برای شام هم زنگ زدیم و از رستوران جوجه کباب سفارش
دادیم .
اخر شامگاه وقتی که به منزل برگشتم برای لحظه ایی دعا کردم که جناب سرهنگ همواره سالم
باشد. حتی فکر کردن به اینکه روزگاری اون نباشد و من دیگر نتوانم این لحظات را تجربه کنم
مرا از درون ویران می کرد .
صبح روز جمعه به متوجه شدن بابا و ژاله حرکت کردم. بعد از اینکه نشستیم و بابا از ان جا و جاهای
مشاهده کردنی اش و غذاها و خلاصه از هر دری حرف زد و عکس ها را دیدم اظهار کرد که روی این
موضوع که مدتی را در جایی غیر از تهران بگذراند در ذهنش گذرانده است. اضافه کرد که با ژاله بر
سر شهر زنجان به تفاهم رسیده اند. انقدر عصبی شدم که همان لحظه از دهانم در حرکت کرد و
اظهار کردم :
_پس بفرمایید که ژاله جان برای اینکه قراره پیش خانواده اش بره، راضی شده .
بابا با حیرت نگاهم کرد و ژاله با کف دست به لپش چنگ زد.
_ای وای فرین جان. نه به خدا…
از جا پریدم و یک ساعت تمام داد و فریاد کردم که زنجان سرد است ممکن است این
سرما، بلای جان شما بشود به جای اینکه درمانی باشد. بدون خداحافظی از خانه بیرون
زدم .
انقدر عصبی شده بودم که می لرزیدم. با پگاه تماس گحرکت کردم. اضافه کرد که قرار است با طاهر به
تولد یکی از دوستان مشترکشان بروند. اظهار کردم که خوش بگذرد و چیزی ناظهار کردم. همانطور کنار
خیابان نگه داشتم و چند نفس عمیق کشیدم تا ارام شوم. روز جمعه بود و پرنده در خیابان
پر نمی زد .
به طرف خونه یاری راندم. اهمیتی نمی دادم که مهیار ان جا باشد یا نه. دلم برایش تنگ شده
بود و فقط او می توانست مرا کمی ارام کند .
ماشین را پارک کردم و زنگ در را زدم. بعد از زنگ سوم و در حالیکه ناامید شده بودم که
او هم نیست در را باز کرد. لای در هال باز بود اما مثل همیشگی برای استقبالم نیامده بود.
چکمه هایم را در اوردم و داخل راهی شدم. در هال نبود. سرکی به اشپزخونه کشیدم که صدایش
امد:
_فرین بیا بالا…
پله ها را بالا دویدم .
در اتاقش و مقابل اینه ایستاده بود و به جای زخمش نگاه می کرد. احتمالا تازه از حمام امده
بود. موهایش هنوز خیس بود و حوله ایی به دور کمرش پیچیده بود .
_سلام…
از ایینه نگاهم کرد .
_کم پیدا؟
لحنش دلخور بود. جلو حرکت کردم و به زخمش چشم دوختم. ناجور و بد فرم بخیه خورده بود .
_حمام رفتی؟
سرش را تکان داد .
_جوابم رو ندادی
_مهیار این جا بود اخه .
_چه ربطی داره؟ زیستن خصوصی من به هیچ کس ربطی نداره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن