نفسم بند رفت. گوش داده بود .
_کم مونده بود تصادف کنیم .
_من…
تقریبا زبانم بند رفته بود. کف دستش را از روی چانه ام برداشت و شالم را از سرم کشید و
روی شانه هایم انداخت. چند ثانیه دیدهانش میان موها و صورتم چرخید .
_هیچ مرد دیگه ایی نیست.
چشمانش را تنگ کرد و دوباره چند ثانیه براندازم کرد .
_یه بار اضافه کردی خیال ازدواج نداری
باز هم نفسم بند رفت .
_ندارم.
نه پوزخند زد و نه نیشخند. خونسرد، مثل اینکه یک حقیقت مسلم را بیان می کند، بیان کرد:
_پس مردهای دیگه هم هستن.
چانه ام لرزید. اب دهانم را به زحمت فرو دادم. بغض در گلویم، مثل یک گره جاده گلویم را
بسته بود. ترجیح دادم که حرف نزنم. کف دستم بسته بود. زبانم هم همجاده با کف دستم. حس می کردم
که تمام اوقات خوشی که داشتیم، ته کشیده بود و به اخرش رسیده بود. حالا که او مصر، به
مشخص شدن به قول خودش، خط قرمزهای رابطه مان بود؛ پس این جا، اخر کار بود.
اخری که دیگه هیچ مقلبی پای رابطه ما جلو نمی راهی شد .
شالم را از روی شانه ام برداشتم و روی سرم انداختم و قبل از انکه بتواند جلویم را بگیرد،
چرخی زدم و از در اشپزمنزل و بعد هم هال بیرون زدم. چند ثانیه طول کشید که احتمالا
بهت و حیرت ناشی از کار من از بین برود و او عکس العمل نشان دهد .
مدتی که زیپ چکمه ام را بستم، در را باز کرد .
_فرین…
آوایش کاملا شوکه بود. سرم را بلند کردم و از میان موهایم که رها و پریشان بود،
نگاهش کردم .
_اره مردهای دیگه هم هستن …
بهت و حیرت از تمام صورتش مشخص بود. طول حیاط را دویدم و از در بیرون زدم. بعد
شروع به دویدن کردم. تازه سرشامگاه بود و خیابان شلوغ بود. اشک هایم روان بود. موهایم
پریشان بود و باد، در گوشم می پیچید و سرم را از سرما منفجر کرده بود. ماشین ها از
کنارم رد می شدند و احتمالا به خاطر طرز دویدن بی ثبات و پر خطرم، برایم بوق می
زدند. تمام دو خیابان را دویدم .
وقتی که به خانه رسیدم، می لرزیدم. نه فقط از سرما. از ترس و درد و بیچارگی. پالتوی
قد بلندم را در اوردم و روی مبل پرت کردم. شالم دور گردنم پیچیده بود. کشیدم. گره محکم تر
شد و چیزی نمانده بود، خفه شوم. جیغ خشمگین کشیدم و انقدر محکم کشیدم که گلویم درد
گرفت و بالاخره باز شد. لباسهایم را در اوردم و همه را روی مبل تلنبار کردم. پتوی ضخیم
اوردم و کنار شوفاژ نشستم و کمرم را به بدنه شوفاژ چسباندم و پتو را دور خودم پیچیدم.
لحظاتی بعد صدای زنگ در کشیده شد. می خبر داشتم که خودش است .
خود مغرور و به قول خودش سرد. حتی کشیده نشدم تا ایفون را نگاه کنم. موبایلم زنگ
خورد. گوشی را نگاه کردم. خودش بود. تماس را برقرار کردم، اما حرف نزدم .
_کجایی؟
_خونه…
_پس چرا در رو باز نمی کنی…
مکث کرد و اظهار کرد:
_کسی که زنگ می زنه، من نیستم. یه مرده که قیافه اش هم بهشدت اشناست برام. حداقل در
رو روی اون باز کن .
این بار واقعا نفسم بند راهی شد. از جا پریدم و ایفون را خیره شدم. بهروز پشت در بود. با
اینکه می دانستم با باز کردن در، رابطه ما احتمالا دیگر تمام خواهد شد، ولی در باز کردم.
به محض اینکه در باز شد، او هم تماس را قطع کرد .
این بار واقعا نفسم بند راهی شد. از جا پریدم و ایفون را خیره شدم. بهروز پشت در بود. با
اینکه می خبر داشتم با باز کردن در، رابطه ما احتمالا دیگر تمام خواهد شد، ولی در باز کردم.
به محض اینکه در باز شد، او هم تماس را قطع کرد .
بهروزگار برعکس من، سرخوش و شنگول بود. ولی با دیدن من وا راهی شد و با مضطربی پرسید که چه
شده است. خیلی بیشتر از حد و توانم به خودم فشار اوردم که اوضاع را نرمال و حال
پریشانم را، ناشی از خستگی نشان دهم. شاید نه متقاعد، اما تا حدودی ارام شد و ان
مضطربی از بین حرکت کرد .
شام نخورده بود و من با وجود اینکه خودم هیچ اشتهایی نداشتم، برایش تخم مرغ نیمرو
کردم و بیان کردم که من شام خورده ام. از سر قرار با هنگامه می امد و اضافه کرد که مهیار با هنگامه
تماس گحرکت کرده و هنگامه به سرعت حرکت کرده است و انها به قرار شامشان نرسیده اند. من هم از
دعوای ان روزگار گفتم. البته منهای یاری .
_راجع به یاور تحقیق کردم. هر کی هست، که من واقعا نتونستم چیز زیادی ازش دربیارم،
یه ادم مرموزه و متنفذه. چیزی که اظهار کردی احتمالا درسته. یاور پشت همه این قضایاست. اگر
تهامی ها گیری هم تو کارشون باشه، یاور یه پای ثابت قضایائه .
_اوهوم…
با تعجب نگاهم کرد .
_خوبی فرین؟
_اوهوم!
متقاعد نشد و امد و کنارم روی زمین و کنار شوفاژ جای گرفت.
_چته؟
سرم را روی زانویم گذاشتم و نگاهش کردم .
_هیچی
چند لحظه نگاهم کرد .
_بچه که بودی، بهشدت شیطون بودی. اونقدر که بارمان رو عاجز می کردی. بهش می گفتی
باهات بازی کنه. بعد کتکش می زدی، گازش می گراهی شدی، جز زنی می کردی. اخرم یه
جوری مظلوم نمایی می کردی، که بابا بارمان رو دعوا می کرد. بابا و مولین که دختر
نمشاهده کرده بودن، قلبشون برای شیطونی های دخترونه تو می حرکت کرد و دعواش نصیب بارمان می
شد…
خندید. من هم تبسم زد .
_ولی همواره با من خوب بودی. اعتراف به شیطنت هات همواره به من بود. وقتی چیزی رو
می شکستی و خراب می کردی، فقط به من می اضافه کردی. نمی دونم… شاید چون بسیار ازت
بزرگتر بودم. شاید هم زیرا واقعا عاشق شدم…
کف دستش را پدرانه روی موهایم گذاشت .
_چته؟
باز هم سعی کردم تا اوضاع را نرمال نشان دهم. چیزی نمانده بود که دلم از شدت ناراحتی
متوقف شود، ولی باز هم خودداری می کردم .
_یکم خسته ام .
نگاهانش را تنگ کرد و نگاهم کرد .
_مطمئنی؟
_اره
نگاهش نامطمئن بود، ولی برای اینکه بحث را عوض کند گفت:
_پگاه چطوره؟ کی برمی گرده؟
_فعلا که داره کیش افتاب می گیره .
بهروزگار مطمئن بود که چیزی شده است. اما به همان میزان هم مطمئن بود که من اگر
نخواهم چیزی بگویم، به هیچ وجه نمی شود از من حرفی بیرون کشید .
کمی دیگر هم ماند و از هنگامه و قرارهایشان و حرفهایی که ردوبدل شده بود، گفت. با
صحبت هایش این حس را در من ایجاد کرد که رابطه اش با هنگامه تا هر کجا که پیش
راهی شده بود، باعث قلببستگی هنگامه شده بود. بهروز هم از این نکته بی خبر نبود، ولی نمی
خواست خودش را درگیر کند .
حس می کردم که بهروزگار هم در دومسیری بدی گیر کرده است. حسش به فرح همان که بود،
مانده بود. اما بهروزگار اهل نارو زدن نبود. همین که حس می کرد قلببستگی ایجاد شده و از
طرفی پایان کار را هم می اطلاع داشت، او را سردرگم کرده بود. حس می کردم که چیزی
سردلش است که جرات بیان ان و یا شاید هم، موقعیت بیان ان را، هنوز پیدا نکرده بود .
بالاخره ساعت یازده خداحافظی کرد و حرکت کرد. به اتاق خوابم نراهی شدم. همان جا کنار شوفاژ
کوسنی از کوسن های مبل را زیر سرم گذاشتم و به خوابی اشفته و پر از کابوس راهی شدم. تمام
مدت حس میکردم که زنگ در را می زنند. ولی وقتی از خواب می پریدم، متوجه می شدم
که خواب مشاهده کرده ام .
فصل پانزدهم
دستانم را در جیب سویشرتم کردم و بیشتر در خودم فرو حرکت کردم. سرد بود و یکی از ان
بارانهای با موقع و بی موقع شمال شروع شده بود. چکمه های لاستیکی و سیاهم مناسب این
گل و باران بود. راحت در میان چاله های اب می حرکت کردم و مکثی نداشتم که خیس شوم. هر
چند که سرتاپایم خیس شده بود. موهایم، خیس و چسبناک، روی پیشانی ام افتاده بود و اب
بینی ام در حال ریختن بود. جیب هایم را در جستجوی کف دستمال گشتم، اما چیزی پیدا
نکردم. سرعت قدم هایم را بیشتر کردم .
سرپیچ، بتول خانم هممسیر با پسرکوچکش، با تراکتور پیدایشان شد. پاهایم از سرما بیحس
شده بود. صدایشان کردم تا مرا هم ببرند. سه ساعت قبل که از منزل بیرون زده بودم. هوا
نیمه ابری بود و حالا مثل اینکه سقف اسمان سوراخ شده بود. باز هم در دام بارانهای سیل
اسا و بیخبر شمال، گحرکت کردار شده بودم .
بتول خانم کف دستم را گرفت و تقریبا مرا به بالای تراکتور پرتاب کرد. نگاهی به صورت من
که مثل موش اب کشیده شده بودم، کرد با خنده کتش را در اورد و روی شانه ی من
انداخت. هر چه اصرار کردم که خوب هستم، توجهی نکرد. گفت که ما عادت داریم و این
من هستم که در ان لحظه، به ان کت بیشتر از او نیاز دارم .
فین فین کنان کف دستانم را زیر بغلم زدم و قوز کردم تا گرمانی اندکی که در زیر لباس ذخیره
شده بود، فرار نکند. وقتی که رسیدم متوجه ماشینی شدم که مقابل در خانه، زیر درخت
خشک و خالی سیب، پارک شده بود. باورم نمی شد. دلم در دهانم امده بود. از تراکتور
پایین پریدم و به حرف بتول خانم که اضافه کرد مثل اینکه مهمان دارم، تنها سری تکان دادم.
خم شدم و نگاهی به داخل ماشین کردم. کسی داخل ماشین نبود. در خونه بتول خانم باز شد
و کاظم اقا با او بیرون امد. گرم صحبت با هم بودند. کاظم اقا با دیدن من اضافه کرد:
_مهمون داری فرین خانم. خبر ندادی چرا عمو جان. هراسیدی شیرینی ازت بخوایم؟
زبانم بند حرکت کرده بود و تنها نگاهم از یاری، به کاظم اقا می چرخید. بعد از تقریبا ده روز که
بی خبر گذاشته و به این جا امده بودم، او امده و جوری مثل همیشه ارام و خونسرد، مقابلم
ایستاده بود، مثل اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده است. تبسمی به کاظم اقا زد و با هم کف دست دادند و
امد و مقابلم توقف کرد. سرم را کشیده کردم و نگاهش کردم. صورتم پر از اب باران شد .
همانطور گیج و منگ در را باز کردم و تعارفش کردم ولی کف دستش را روی کمرم گذاشت و
مرا به داخل حیاط راهنمایی کرد. در سکوت مرغ ها را که بیشترشان زیر سقف بالکن به
صف شده بودند را جا کردم و در را باز کردم. خم شدم و به سختی چکمه های زشت و
بدترکیب، اما مناسبم را در اوردم. او هم چکمه پوشیده بود. یک جفت چکمه چرمی شیک،
که به جین تنگش می امد. خم شد و زیپ کنار چکمه اش را باز کرد و بی تعارف داخل
رفت.
شعله بخاری را زیاد کردم و شالم را از سرم باز کردم. مانتو و سویشرتم را دراوردم و به
رخت اویز حقیر و ساده کنار در، اویختم. او هم پالتویش را در اورد و کنار سویشرت من
اویزان کرد. به اشپزمنزل حرکت کردم و چای دم کردم. قبل از راهی شدم اب جوش را سر بخاری گذاشته
بودم و حالا اب کتری، باز هم مناسب دم کردن چای بود .
در استکان های قدیمی و نعلبکی های چینی گلسرخی مادربزرگم، برایش چای ریختم و
بردم. مقابل بخاری از حرکت ایستاده بود و کف دستانش را روی بخاری گحرکت کرده بود. با اینکه مطمئن بودم
که پگاه ادرس مرا به او داده است، باز هم پرسیدم:
_این جا رو از کجا پیدا کردین؟
بدون انکه نگام کند، بیان کرد:
_خانم شاهپوری
مثل خودش به کنار بخاری حرکت کردم و برعکس او، پشت به بخاری ایستادم. صورتهایمان کنار
هم قرار گراهی شده بود. حالت چهره اش سخت و جدی و محکم بود. نیم نگاهی کوتاه به من کرد
و بعد نگاهش را به دیوار گچی و چرک، پشت بخاری داد .
_از کسایی که با هر مشکلی جا می زنن و قهر می کنن، اصلا خوشم نمیاد.
سرم را پایین انداختم و به گلهای قالی نگاه کردم. زمزمه کنان بیان کردم:
_من قهر نکردم.
یک ابرویش را بالا داد و پوزخندی زد .
_نه؟ نکردی؟ پس برای چی با اون وضع از خونه ام زدی بیرون و بعد هم فرداش گم
شدی…
دیدهانش را برای چند ثانیه کوتاه روی هم فشرد.
_می تونی درک کنی که چقدر مضطربت شدم؟
سرم را بلند کردم و نگاهش کردم.
_مضطرب؟
اخم کرد .
_تو فکر کردی من چی هستم فرین؟
زمزمه کردم.
_من هیچ فکری درباره شما نمی کنم .
بازوی مرا گرفت و کمی به طرف خودش متمایل کرد .
_مضطربت شدم…
مکث کرد. کف دستش را بالا اورد و گونه ام را نوازش کرد .
_اون کی بود که اون شب اومد خونه ات؟
_پسرعموم
اخم کوتاهی کرد .
_میل داشتگارت؟
_نه. برادرش
چند لحظه عمیق و دقیق، فقط نگاهم کرد. دستش را از روی گونه ام به پشت گردنم رساند.
میان موهای نم دار و درهم گره خورده ام. نفس عمیقی کشید .
_چرا گذاشتی رفتی؟
_زمزمه وار گفتم:
_آزرده شدم.
تمام صورتم را برانداز کرد.
_آزرده؟
سرش را کج کرد و باز هم نگاهم کرد .
_من نباید آزرده باشم؟ من رو پا در هوا نگه داشتی. گذاشتی قهر کردی اومدی این جا…
نفسش را ارام و ممتد بیرون داد .
_من چی به تو بگم؟
لبم را گزیدم. سرش را خم کرد و پیشانی اش را به پیشانی ام چسباند. متوجه شده بودم که
از این حرکت خوشش میاید .
_هیچ مرد دیگه ایی نیست…
پیشانی ام را بوسید. هر دو کف دستش را روی صورتم و در طرفین فکم گذاشت. اه عمیقی
کشید و اظهار کرد:
_باشه… من عذر می خوام. ولی واقعا من رو روشن کن فرین… ته این رابطه رو تو چی
می دونی؟
باز هم زمزمه وار اظهار کردم:
_نمی دونم…
با انگشتان شصت اش، فکم را نوازش کرد.
_یه رابطه ی کوتاه مدت، برات مشکلی نداره؟ مگه نمیگی بهم علاقه داری؟ دلبسته تر
نمیشی؟
تنها نگاهش کردم. واقعا نمی خبر داشتم چه باید به او بگویم. من واقعا از همه چیز فرار کرده
بودم. از جواب دادن به او که میل داشتار جواب بود و از خودم و دلدادگی او.
باز هم زمزمه کردم.
_نمی دونم…
نفسش را ارام بیرون داد. چند لحظه خاموشی کرد و گفت:
_دانشگاه رو چی کار کردی؟
شانه ام را بالا بردم .
_احتمالا حذف می شم .
هر دو ابرویش بالا رفت .
_چرا این جوری شدی تو؟ چرا این قدر بی تفاوت؟
نگاهش نکردم و نگاهم را به ته ریش اش دوختم. متوجه شد و با انگشت اشاره اش چانه ام
را بالا داد .
_ببین منو…
نگاهش کردم .
_چی شده؟
سرم را تکان تکان دادم .
_فرین…
باز هم تنها نگاهش کردم. اشک تا پشت پلکم امده بود. اگر هر حرف دیگری می زد،
سرازیر می شد .
_چته؟
نفس عمیق کشیدم تا بغضم را به عقب برانم .
_شما چرا اومدی این جا؟
دیدهانش گسرخوش و با تعجب نگاهم کرد. بعد اخم، جای خود را به تعجب داد .
_اومدم که تکلیف رابطه امون مشخص بشه .
کف دست به سینه شدم و کمی از او فاصله گراهی شدم و کمرم را به بخاری چسابدم .
_می تونی فکر کنی که درگیر یه رابطه اشتباه شدی.
اخم اش غلیظ تر شد و نگاهانش را تنگ کرد و مرا چپ چپ خیره شد .
_رابطه اشتباه؟
چانه اش را بالا داد .
_نزدیک دو ماهه که با هم اشنا شدیم و همه جا راهی شدیم و همه کار کردیم. قد بلند شدی با من
اومدی لواسان…
عصبی دیدهانش را برای لحظه ایی روی هم فشرد .
_بعد الان میگی که فکر کنم که درگیر یه رابطه اشتباه شدم؟
عصبی دیدهانش را برای لحظه ایی روی هم فشرد .
_بعد الان میگی که فکر کنم که درگیر یه رابطه اشتباه شدم؟
من هم لحظه ایی نگاهانم را روی هم فشردم. واقعا چیزی نمانده بود که اشکم در بیاید .
_من چی کار باید بکنم؟ چی باید بگم؟
تقریبا با پرخاش و حالتی عصبی گفت:
_دختری که من شناختم، این نبود…
عصبی و ناراحت، کمی از من فاصله گحرکت کرد و چند قدم در اتاق یک وجبی مادربزرگم زد.
دیگر آوای باران نمی امد و به نظر می رسید که باران قطع شده است .
بهیکباره به طرف در راهی شد و از رخت اویز، پالتویش را برداشت و پوشید و از در بیرون زد.
با راهی شدنش، اخرین مقاومتم در هم شکست و اشکم پایین امد. در را باز کردم و صدایش کردم.
_یاری …
چرخید و نگاهم کرد. با دیدن اشکهایم که روان بود، مجدداً از وسط حیاط برگشت. حیرت
زده کف دستش را روی شانه ام گذاشت.
_چته؟
_نرو…
انچنان متعجب شده بود که چند لحظه هیچ حرفی نزد. بعد حلقه دستش را دور شانه ام محکم
تر کرد و مرا در اغوش کشید .
_داشتم می رفتم ساک و وسایلم رو بیارم…
کمی فاصله گراهی شد و با دقت نگاهم کرد .
_این جوری میگی برم و فکر کنم که درگیر یه رابطه اشتباه بودم؟
حالا دیگر اشک هایم به هیچ وجه بند نمی امدند. اهی کشید و بار دیگر با من به اتاق برگشت.
با همان پالتو کنار بخاری و روی صنقلبی زهوار دررفته مادربزرگم نشست و مرا هم روی
پاهایش نشاند. سرم را خم کردم و کنار گردنش گذاشتم. اشکهایم گردنش را خیس کرده بود،
اما به نظر می رسید که اهمیتی نمی دهد .
وقت از کف دستم خارج شده بود. فکر می کنم انقدر روی پاهایش قرار گرفته بودم که پاهایش خواب
حرکت کرده بود. کمی که تکان خورد، سرم را از روی شانه اش برداشتم و کشیده شدم. بالا راهی شدم و
لباس عوض کردم. موهایم را شانه و گیس کردم. وقتی که پایین برگشتم. او رفته و ساک و
لوازمش را اورده بود. سینی چای را برداشتم و به اشپزخانه راهی شدم و بار دیگر چای ریختم و
چیزی هم برای شام ردیف کردم. مدتی بعد، صدای پاهایش امد و بعد هم سایه اش که جلوی
در اشپزخونه را گرفت. سراغ سرویس بهداشتی را گرفت. با انگشتم به ته حیاط اشاره کردم
و خجولانه اضافه کردم که این جا مثل خانه اش در لواسان، شیک و راحت نیست. تبسمی زد و
اضافه کرد که اتفاقا بکر و کاملا روستایی است .
برنج خیس کردم و از فریز مرغ در اوردم. به حیاط رفتم و از باغچه، شاهی و تره و
جعفری چیدم. تربچه ها هم نقلی و خوب شده بودند. هوا صاف نشده بود، اما باران هم نمی
بارید. از کف دستشویی بیرون امد و گشتی در حیاط زد و به اطراف چشم دوخت .
به اشپزمنزل برگشتم و سبزی را در تشت پر از اب ریختم. میوه درون سبد چیدم و به اتاق
بردم. لباسش را با لباس راحتی خانه عوض کرده بود و کنار بخاری، چهارزانو قرار گرفته بود
و لپ تاپش را روی پاهایش گذاشته بود .
امدم و کنارش قرار گرفتم .
_شما هم دانشگاه نرفتی؟
بدون انکه نگاه کند، اظهار کرد:
_روزهای هفته رو گم کردی؟ پنج شنبه است .
برایش میوه پوست گحرکت کردم و در پیش کف دستی گذاشتم. کارش با لپ تاپش تمام شد و ان را بست
و کنار گذاشت. نگاهی به میوه های درون بشقاب کرد و ان را هم برداشت و کنار گذاشت.
اشاره کرد که نزدیک تر شوم. بعد هم مچم را گحرکت کرد و کشید. جیغ خفه ایی کشیدم و در
بغلش افتادم. خندید .
_به من بگو چته؟
چند لحظه، فقط نگاهش کردم. موهایش حلقه حلقه و مجعد، روی پیشانی اش ریخته بود. بی
اراده دست دراز کردم و موهایش را لمس کردم. همانطور که فکر می کردم، بود. نرم و
لطیف. چهره اش پر از شاظهار کردی شد. خجولانه کف دستم را کشیدم. در هوا گحرکت کرد و به دهانش برد
و کف کف دستم را بوسید. قلقلکم امد و خنده ام گراهی شد. لبخند زد و گونه ام را اهسته نیشگان
گراهی شد .
_شما…
صورتش جدی شد. اهی کشیدم و ادامه دادم .
_شما چی از این رابطه می خوای؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن