💜 رمان : #جمعه_سی_ام_اسفند
💜 نویسنده : #بهاره_حسنی
💜 ژانر : #عاشقانه
💜 خلاصه :
فرین دختری که مادر و خواهرش را از دست داده و با ازدواج مجدد پدرش به نوعی پدر را هم از کف دست داده است. زندگی تنها و پر از خلا فرین با پیشنهاد بهروزگار نامزد سابق خواهرش وارد فصل تازه ایی از حوادث و اتفاقات می شود….
به نام ایزد دانا
جمعه، سی ام اسفند
فصل اول
صورتم را رو به باد گرفتم و نگاهانم را بستم. به جز روشنایی پشت پلک هایم که به
صورت نقطه های طلایی در امده بود، صوت بود که متوجه شده می شد و بوی دریا و عطر
گلهای شامگاه بو و چمن. دلبسته شدم که گاهی چشمانم را ببندم و از حواس دیگرم استفاده
کنم. گاهی با فرح این کار را می کردیم. مدتهای قبل… به عنوان یک بازی. هر کسی که
می توانست درست حدس بزند که بویی که بویده یا آوایی که متوجه شده از چه منبعی است، از
شستن ظرفهای ناهار معاف می شد. حالا دیگر نه ظرف ناهاری بود و نه فرح .
تمرکزم را روی آواها گذاشتم. صوتی تراکتور اقا کاظم، که با صوتی کشیده کشیده صحبت
کردن بتول خانم قاطی شده بود. طبق معمول از زمین صحبت می کردند. تمام عاشقی این
مردم زمین بود و اب .
سر جایم بیشتر لم دادم و سرم را بالا گحرکت کردم. باد موهایم را روی صورتم ریخت و باعث شد
که قلقلکم بگیرد. دست بردم و تمام گیسوانم را روی صورتم ریختم. فرح همیشه می اضافه کرد
که مثل آل موهایم را در صورتم می ریزم. دقیق تر گوش دادم. آوای خواندن هم می امد.
پگاه زیر اواز زده بود .
حالا بوی نان تازه هم، به بوی دریا و چمن و گلهای شب بو اضافه شده بود .
_این جایی؟
موهایم را کنار زدم و سیخ قرار گرفتم .
_اوهوم!
تیرکهای چوبی بالکن، زیر پاها و هیکل درشت بهروزگار به لرزه افتاد. امد و کنار کف دستم
قرار گرفت و یک دستش را از ارنج زیر تنه اش ستون کرد .
_چه سلطنتی برای خودت علم کردی این جا!
ریز خندیدم .
_اوهوم!
به پشت سرش نگاه کرد و با خنده اضافه کرد:
_چه حلقی پاره می کنه این پگاه!
از فلاسک کنار دستم برایش چای ریختم. با هل و بهار نارنج. همان طور که فرح برایش
می ریخت .
_تو کی اومدی؟
قندی گوشه لپش انداخت و جرعه ای چای نوشید.
_یه پنج دقیقه ایی میشه…
مکث کرد و جابه جا شد و صاف نشست .
_باید برگردی…
باز هم مکث کرد. نگاهش را به کوه روبه روی بالکن داد. تا نگاه کار می کرد جنگل بود و
سبزی. ویلاهایی که ان طرف تر ساخته شده بود، با ان بام های سرخ سفالین شان، مثل یک
مشت وصله ناجور بودند در این سبزی طبیعی .
_عمو یکم اب روغن قاطی کرده…
این بار من سیخ قرار گرفتم .
_چی شده؟ من اومدم که مشکلی نداشت.
نفسش را محکم بیرون داد.
_یه سرما خورد و بعدش کله پا شد. من اومدم بهتر شده بود، اما اون جا باشی قلبگرمی
هستی براش!
_چرا یه زنگ نزدی؟
انگشت اشاره اش را به حالتی ضربه گونه به لپم زد .
_چیزی نیست عزیزم. اظهار کردم که سرما خوردگی کوچیکه…
بساط چای را جمع کردم. برخاستم و اظهار کردم:
_همیشه از همین سرما خوردگی های کوچیک شروع میشه
از روی نرده به قول پگاه، نا اطمینان بالکن، به پایین خم شدم. پگاه لب باغچه جای گرفته بود و
سبزی خوردن می چید. شیر اب باز بود و سبد چوبی کنار دستش هم پر از گوجه فرنگی و
خیارهای کج و کوله محصول حیاط بود .
_پِپِه شام چی داریم؟
سرش را بلند کرد و از میان انبوه موهای سیاهش، بالا را خیره شد .
_تموم شد این مدیتیشن و مراقبه سرکار؟ حالا شکم مبارک شروع کرد؟
خندیدم و بیان کردم:
_کارد بخوره به این شکم!
ریز خندید و بیان کرد:
_بشمار!
بهروز هم همجاده ما شروع به خنده کرد. از پله های چوبی بالکن پایین امدم و درهمان حال
مرغ و جوجه های سر راهم را با نوک پا کیش کردم. در پایین عطر برنج تازه پخته شده با
بوی روغن مخلوط شده بود و بوی دریا و شب بوها و نان تازه را از بین برده بود .
به دخمه ایی که ما اسم اشپزخونه را روی ان گذاشته بودیم، رفتم و نگاهی به کتلت هایی که
برای خودشان در تابه جلز و ولز می کردند، انداختم. در قابلمه برنج را برداشتم و دمکنی
را دورش پیچیدم و بار دیگر روی قابلمه کیپ کردم .
پگاه با سبد گوجه و خیار و سبزی تازه اش به داخل اشپزمنزل امد. دامن چین دار بلند سفید
و مشکی پوشیده بود و با یک پیراهن استین حلقه ایی سفید. روی پیراهن به انگلیسی نوشته
بود “کیس می” خم شدم و بوسیدمش و به نوشته پیجادهنش اشاره کردم. چشمانش را چرخاند
و نیشخند زد .
_چه دختری چه چیزی! کف دست می کنه تو دیزی…
خندیدم و با او شروع کردم به خواندن.
_گوشتها رو در میاره، نخودهاش رو جاش می ذاره
به سنگ کنار اجاق گاز فکسنی تکیه دادم. سنگی بزرگ و عظیمی که احتمالا از ان در
قدیم، به عنوان اسیاب استفاده می شده است .
_یادش بخیر…
اهی کشید و سرش را تکان داد .
_چه روزگارگاری بود!
سبد سبزی را به کف دستم داد تا درون سبدهای کوچک را پر کنم .
_چیزی شده؟
با چنگال کتلت ها را زیر و رو کرد .
_بابا حالش خوب نیست .
کمی ابروانش در هم رفت .
_دوباره چی شده؟
شانه بالا انداختم.
_بری میگه سرما خورده…
مکث کردم و کمی سبزی در دو سبد کوچک چوبی ریختم.
_میگه بهتره. ولی بعضی از بدترین حالهاش، با همین سرما خوردگی های کوچیک شروع
شدن.
با حالتی پر از همدردی بازویم را لمس کرد .
_باید بیشتر پیشش بمونی…
نفس عمیقی کشیدم .
_اگر ژاله بذاره…
کمی خم شد و بغلم کرد .
_تو چی کار ژاله داری؟ تو فکر بابات باش. اون مهمه…
کمی فاصله گرفت و با دقت نگاهم کرد.
_یه چیزی میگم اما تو رو خدا بهت برنخوره. اگر ژاله نفوذی هم روی بابات داشته باشه،
تقصیره خودته. خود تو راه رو برای ژاله باز کردی. گذاشتی قهر کردی و در و بهم
کوبیدی اومدی بیرون، که چی؟ وقتی جا زدی، یکی دیگه بود که جای تو رو بگیره.
سرم را تکان دادم. پگاه تا به حال دخالتی نکرده بود، ولی می اطلاع داشتم که حالا هم حق با او
بود .
_بابا خودش ژاله رو به من ترجیح داد .
_عزیز قلبم زنشه… می گی چی کار کنه؟ اون بنده خدا هم گیر کرده بین شما دو نفر…
_خب من هم از زندگیشون اومدم بیرون که دیگه گیر نکنه…
اهی کشید و اضافه کرد:
_فرین به خدا ژاله اونجورها هم ادم بدی نیست…
نگاه مرا که مشاهده کرد دیگر ادامه نداد و حرفی نزد. اما می خبر داشتم که تنها قلبیل سکوتش این بود
که نمی تمایل داشت من را آزرده کند. پگاه خاله اش را از کف دست داده بود و دیگر وابستگی به
پدر من نداشت که بخواهد حساسیتی بر سر بودن یا نبودن ژاله نشان دهد. اما ژاله به جای
مادر من امده بود. پذیحرکت کردن این موضوع برای من اسان نبود. با اینکه شاید در نهان هم می
دانستم که حق با پگاه است. اما از اعتراف به ان، حتی نزد خودم هم اکجاده داشتم .
بهروزگار پایین امد و جلوی در اشپزخانه امد و تقریبا با هیکلش، تمام نور اندک نزدیک
غروب را کور کرد .
_چطوری پگاه؟
پگاه به سر سرخ کردن کتلت هایش برگشت .
_ممنون. چه عجب از این ورها؟
بهروز به داخل اشپزخانه که به زور برای دو نفر ما جا داشت امد و از درون سبد چوبی،
یک تربچه نقلی برداشت و بالا انداخت.
_عمو یکم ناخوشه. گفتم بیام حضوری خبر بدم و فرین رو با خودم ببرم.
_اره گفت فرین. ایشالا که بلا دوره…
رو به من کرد و گفت:
_کی مسیر می افتین؟ شامگاه؟
به جای من بهروز اظهار کرد:
_نه ماشین تو مسیر که می اومدم تسمه دینام اش مشکل پیدا کرد. امداد خودرو اومد درست
کرد، اما روزگار جاده بیفتیم بهتره.
_خوب می کنید. اره خطر داره. ممکنه بار دیگر مشکل پیدا کنه .
در همان حال کتلت های سرخ شده را در دیس گذاشت و به کف دست من داد. سفره قلمکار را
از درون صندق چوبی در اوردم و از کنار دست بهروز از اشپزمنزل بیرون امدم .
سفره را در اتاق پایین انداختم. هوا گرگ میش شده بود. به قول اقا کاظم وقت شامگاهنم زدن،
بود. وقتی که بهروزگار با سبد سبزی خوردن و دیس لعابی برنج به داخل اتاق امد، بیرون
حرکت کردم و مرغ ها را در لانه جا کردم .
پگاه سر شیر اب دستانش را می شست. او هم احتمالا فردا یا پس فردا به تهران برمی
گشت. به اتاق برگشتم. بهروزگار بی تعارف مشغول شده بود .
کنارش قرار گرفتم. برایم یک کفگیر برنج کشید. پگاه هم امد و کنار من نشست. سینی کتلت را
کف دست به کف دست کردم و به پگاه و بعد بهروزگار دادم .
_یادتونه خانم جان یه سال نذری کتلت درست کرد؟
بهروز ریز خندید .
_تا یه سال خونه بوی روغن سرخ کرده می داد .
پگاه غش غش خندید.
_تا یه سال من کتلت می متوجه شدم می اوردم بالا! بس که کتلت سرخ کرده بودم. فرح…
یکباره خاموشی کرد. زیر نگاهی به بهروزگار چشم دوختم. عضله ایی در فکش می جنبید.
نگاهش را به بشقاب غذایش داده بود. پگاه لبش را گزید و تقریبا اشک در چشمانش جمع
شد. کف دستم را روی کف دستش گذاشتم تا کمی ارامش کنم. برای عوض شدن حال بهروزگار پرسیدم:
_عمو جان و زن عمو جان چطورن؟
پگاه در اوج آزردهی، تقریبا خنده اش گحرکت کرد. خودم هم خنده ام گرفت. تازه بعد از یک
ساعت یادم افتاده بود که حال عمو و زن عمو را بپرسم. حتی خود بهروزگار هم خنده اش
گرفته بود .
_خوب بودن. داشتم راه می افتادم بابا کف دستور داد که یه شب شام بیای اون جا.
پگاه نگاه معنی داری کرد. خنده ام را خوردم. در حال حاضر هر بحثی، بهتر از پیش
کشیدن اسم فرح بود .
بعد از شام بساط چای رو به بالکن منتقل کردیم. پگاه و بهروز از قدیم صحبت می کردند و
من هم در سکوت، به نور ویلاهای مقابل خیره شده بودم. این خونه بسیار قدیمی دو طبقه
کاملا روستایی که متعلق به مادر بزرگ مان بود، سالها بود که مامن من و پگاه بود. ارزش
این خانه روستایی برایم بیشتر از تمام ویلاهای لوکس ان سوی کوه بود .
خونه ایی با اشپزخونه دخمه مانند و اتاق های گچی و با سقف کوتاه و پیش بخاری های
قدیمی. لحاف های دست دوز که کنار هم چیده شده بود و بالکن چوبی قلبباز و روستایی،
حیاط بزرگ، با درخت سیب و گیلاسش. همه و همه هزاران یاد از کودکی من در خود
داشت .
اخر شب تشک بهروز را در بالکن انداختیم و من پگاه در اتاق طبقه پایین خوابیدم. ولی من
تا دیر وقت خوابم نبرد. صبح با سرو آوای بهروزگار و حرف زدنش با پگاه از خواب بیدار
شدم. کش و قوسی به خودم دادم و برخاستم. پگاه با پیژامه گل باقالی اش با دمپایی های
حوله ایی عروسکی، روی اولین پله طبقه بالا جای گرفته بود و در حالیکه خمیازه می کشید به
صحبت های بهروزگار گوش می داد.
سریع ولیده شدم و وقتی که پگاه مشغول هدایت مرغ و جوجه ها به بیرون حیاط بود، من
هم یک لیوان شیر خوردم و به بهروز گفتم که ماشین را روشن کند. پگاه مرغ ها را برای
وقتیکه نبودیم به کف دست بتول خانم به ولینت می داد و نکته شیرین و جالب جریان این بود
که هر بار که بر می گشتیم چند عضو جمشاهده کرد به خانواده ماکیان مان اضافه میشد. از همان
مقابل در با بتول خانم خداحافظی کردم و پگاه را بغل کردم .
_مواظب خودت باش !
_تو هم.
گونه هایم را بوسید .
_رسیدی زنگ بزن…
مکث کرد و با حالتی با مزه گفت:
_تو رو خدا با ژاله هم یکه به دو نکن. یه دفعه هم همه چی رو ول نکن بزن بیرون .
ریز خندیدم. تا مقابل ماشین با من امد. خم شد و از شیشه با بهروزگار خداحافظی کرد .
_اروم برون بهروز…
نگاهی به هر دو نفرمان کرد.
_مواظب خودتون باشید.
_باشه تو هم رسیدی تهران زنگ بزن.
ریز خندید.
_حالا کو تا من مسیر بیفتم.
یکبار دیگر او را بوسیدم و سوار شدم و درحالیکه پگاه هم چنان جدی نگاهم می کرد، راه
افتادیم. هوا خوب بود و جاده هم خلوت بود. بهروزگار هم در خاموشی می راند. به نظر نه بی
حوصله، بلکه بیشتر در فکر می امد. صحبتهایی که بینمان ردوبقلب میشد، همه به نظر
مصنوعی و فقط برای شکستن سکوت بود .
مرا به خانه بابا رساند. مقابل در ایستاد و در حالیکه دیدهانش را می مالید، گفت:
_برو به سلامت. سلام عمو و ژاله خانم را هم برسون .
_مرسی بری جان! زحمتت شد .
تبسم بی حوصله ایی زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن