هرچند چه توقعی داشتم که……این بال بال زدناش همه به یاد مولین بزرگه نه من…..بارها این بهم ثابت شده اما انگار دلم بازم شکسته….
خب دختر عموش نباشم چی میشه مگه؟
حتما باید همیشه اینطور کوچیکم کنه تا بفهمم…..
باید یه فکری به حال خودم بکنم….من کِی انقدر منتظر توجه یه آدم بودم که این بار دومم باشه؟
جمع کن خودتو….
بغضم و قورت دادم و با درموندگی زمزمه کردم
_بیان کردم که ببخشید…دیگه تکرار نمیکنم….دیگه هر چی تو بگی….بی اجازه هم جایی نمیرم
حتی با این حرفا خودمم جاخوردم
ولی نمیدونم دوست نداشتم باهاش دهن به دهن بذارم…..
راستش حقم با اون بود
آخه من و چه به راه افتادن دنبال خرابکار
اما چرا من هر چی میگفتم اون عجیب تر میشد که کوتاه بیا نبود و تشر زد
_ قسم میخورم به جون مادر این دفعه برگردیم عمارت یه کاری میکنم جرات نکنی قدم از قدم برداری با این…..
این ول کن نیست انگار
زل زدم تو دیدهاش
_یه بار اظهار کردی متوجه شدم….کر که نبودم هی….
حرفم هنوز تموم نشده بود که چراغا روشن شد و از شدت نور هردومون دیده بستیم تا نگاهامون که به تاریکی عادت کرده بود درست ببینه
_به به…..مهمونی شروع شد
همونطور که صدای همون آدم ضربان دلمو بالاتر برد و منظورش از مهمونی برام گنگ بود با حرص و ترس رو کردم به محمدطاهایی که داشت سعی میکرد از لابه لای الوار به بیرون از مخفیگاهمون سرک بکشه
تازه یادش افتاده و زرنگ شده؟
با صوتی آروم توپیدم بهش
_بفرما….بهت اضافه کردم یکی اینجاست…..به جای اینکه یه ساعت وایسی و فقط منو بازمیل داشت کنی باید میحرکت کردی…..
#جزرومد
#پارت۲۳۳
محمدطاها یه دستشو گذاشت جلوی دهنمو و کف دست دیگم به نشونه ی سکوت گذاشت جلوی دهن خودش….
ترسیده بود اونم؟؟ نمیدونم….اما بیشتر شبیه کسایی بود که شش دونگ حواسشون و جمع کرده بودن
الان دیگه؟؟؟
حیف….حیف عین چی از اون غریبه هایی که معلوم نیست کی ان میترسم وگرنه جیغ میزدم سرش که…آدم پر ادعا…اگه بازجوییتو میذاشتی برای بیرون….الان از اینجا راهی شده بودیم….
با نفرت بهش نگاه کردم و رفتم عقب
که با تکون پام و خوردنش به تیکه چوب صدای خفیفی قد بلند شد ومحمد طاهایی که یه آن دستشو انداخت دور کمرم و منو چسبوند به خودش و هر دومون و تو گوشه ای ترین جای اون پناهگاه قایم کرد…..
سرم رو سینه ش بود و تو مسخره ترین وضع ضربان قلبم به اوج خودش رسید از این….از اینکه اینطور تو بغلشم
تمام حواسم به این نزدیکی بود اما به خودم که اومدم میل داشتم دهنمو باز کنم بگم اینجا جا برای دوتامون هست که بشینیم و خودمونو استترار کنیم
ولی صدای یکی نزدیکیمون اومد و من ناتمایل داشته و بدون نظر چند لحظه پیشم سرمو محکمتر تو سینه ش قایم و کف دستامو از پهلوش رد کردم
_اینجا نیستن….
_خب برو اونور و بگرد……ده بیست متره مگه یه دور میزنی میگی نیستن….
خدایا غلط کردم….تروخدا نجاتمون بده….
لحظه های پر از وحشتی بود ولی
صوتی اون دونفر که دور شد نفس راحت کشیدم
ولی سکون محمد طاها رو متوجه شدم یه لحظه همونطور که بهش چسبیده بودم سرمو به طرفش بلند کردم….
صورتش داشت اونور میپایید و من که صوتها دور تر شده بودن انگار راه برای پچ پچ کردن پیدا کردم
#جزرومد
#پارت۲۳۴
_مشاهده کردی اظهار کردم داد نزن میان؟تو گوش نکردی الان اومدن….
فکش و بهم چسبوند و مثل خودم زمزمه وار و با حرص بهم گفت
_الان وقت این حرفاس؟؟
_آره….زیرا اگه حرفمو باور میکردی الان از اینجا رفته بودیم محمدطاهای کبیر همه چیز دونِ باهوش…..
اگه کف دست اونا هم نیوفتم این آدم پوست منو میکنه که با حرفم محکمتر تنم و چسبوند به خودش و سرشو تا کنار گوشم پایین آورد
از همون پشت چادر و روسری نفساش اونقدر داغ بود که گوشم و قلقلک داد که گردنم و یکم کج کردم
_همه چیزو باید دقیق بهت بگم خودت که نمیفهمی…..وقتی یکی بهم پیام میده و منو به بهونه ی تو میکشونه اینجا و سرو کله ش یهو از غیب پیدا میشه یعنی از اول برنامشون همین بود
فاصله گراهی شدم
و ناباور تو نگاهاش خیره شدم
_من نمیفهمم اما تو میدونستی و بهم اضافه کردی توهم زدم؟
_اونو اظهار کردم زیرا نمیتمایل داشتم بترسی….
بدتر حرصیم کرد….سرکارم گذاشته تا بگه عقل کلِ؟
_تو که میدونستی پس چرا داد میزدی همش؟
قسم میخورم با اون فشاری که به دندوناش میاورد میتونست زبونم و از حلقومم بکشه بیرون ولی مگه الان مهمِ….
_چون توووو…میتونی به آنی آدم و به جنون برسونی و حواسشو از همه چیز پرت کنی….
صورتمو جمع کردم و با حال نزار از ناباوری چیزی که میگوش دادم
_آهااان یعنی تو میدونستی آدم دورو بر… ولی من دیوونت کردم که عقلت از کار افتاد و داد زدی و ناخواسته بهشون علامت دادی ما هنوز اینجاییم؟؟
ایندفعه دستشو پشت گردنم گذاشت و دهنشو چسبوند به گوشم که شونه هام و تو هم جمع کردم
_وقتی متوجه شدم کسی اطراف نیست خیالم راحت شد گفتم شاید یکی میمیل داشت فقط تهمتوجه شدم کنه و بعدش تو کلا حواسمو پرت کردی……حالا هم اگه دهنتو ببندی خیلی خوب میشه….
#جزرومد
#پارت۲۳۵
فاصله که گحرکت کرد
با نگاهش داشت برام خط و نشون میکشید که لبمو تو دندون کشیدم و نگاهمو به رو به رو دادم
تقصیر من نبود باور بی فکری محمد طاها
که خب……باورمم درست بود و فقط منو بهونه کرد
چند دقیقه ی کوتاه گذشت و دیگه صوتیی از نزدیو نمیومد فقط بیرون از سوله و بهشدت ناواضح
منم تو همون حالی که سرم تقریبا به سینه ش چسبیده بود ضربان شتابزده شده ی قلبشو حس میکردم که مثل خودم بی امان میزد
برای اونکه میدونم حتما از استرسِ…..اما من؟!؟! نمیدونم…..از ترسِ یا…..یا اینکه تو بغلشم…..
کلافه شدم از فکر مسخره م
لعنتی….چرا باید اینطوری بشه؟؟
منکه…..منکه اصلا ازش خوشمم نمیاد که بخوام هیجان زده بشم و ذوق کنم…..
نچ….نه بابا چه ربطی داره؟
اصلا اولین باره یه پسر بغلم کرده…به یادگار اونه و خب ترسم خب دیگه…..
ولی…..اما چرا پس عین آهنربا میخوام بچسبم بهش… سرم رو کامل تکیه بدم به سینه ش دیدهامو ببندم و همونجا بمونم؟؟
_چته؟؟
چشمام و دادم بهش و سوالی نگاهش کردم
_چرا سرتو تکون میدی؟
من؟؟ کی؟؟
با فکر احمقانم محکم پلک بستم
همینم مونده فقط فکر اینکه ازش خوشم میاد و اینطور بی جنبه قلبم میزنه رو بفهمه و بیچارم کنه….
کف دستمو گذاشتم رو سینه ش که خودم از بغلش که چند دقیقه ای بود توش جا خوش کرده بودم
_چیکار میکنی؟ بمون…
بمونم؟؟
آره….الان برای دیده نشدنمون میگه اما همین خودش فردا نمیگه از خداش بود و نمیمیل داشت دل بکنه ازم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن