تلخ گوشه ی لبم بالا راهی شد
_نه….چون فقط با منی که ادعا میکنی دوستم داری یه جوری حرکت کردار میکنی که مجبور بشی بگی ببخشید….
_هیچ کس نمیتونه منو مجبور کنه….خودم میخوام که بفهمی واقعا اذیت میشم از تندی کردم باهات…..
همیشه…..
یه بهونه ای داره برای خودخواهیاش
برای حفظ غرورش
برای اینکه ثابت کنه اشتباه نکرده…
_برام مهم نیست اذیت میشی یا نه….
اشکم و با پشت کف دست پاک کردم و
محکم بهش اشاره کردم
_الانم یا تو برو بیرون یا من میرم…..
نفسام کشیده و پر حرص بود
با نگاهایی که از اون لحن خونسرد و مطمئنش فاصله داشت
کف دستشو آورد سمت صورتم که خودمو عقب کشیدم
_ریحانه باور کنی یا نه….نمیخواستم سرت داد بزنم…..
وسط حرفش اومدم….
_نمیخوای سرم داد بزنی…نمیخوای زن بگیری
…نمیخوای منو اذیت کنی اما همه ی این کارارو باهام میکنی…..پس حقمه باورت نکنم….
پژمرده شد….شامگاهیه آدمای بیچاره….
و من کم نمشاهده کردم تو این چند وقت این روی محمدطاها رو….
اما بدردم میخوره؟!
نه….
اون خودش انتخاب کرد…
پای قول و قرار و آبرو و غرور خودش و خانواده ش موندن و به من ترجیح داد
تازه اگه…..اگه راست بگه و دوستم داشته باشه که…هر بار با کاراش بیشتر به شک می افتم…..و مطمئن تر میشم از اینکه اینا همش توهم خودشه و خوش باوریای من….
_باهام مسیر نمیای….منو نمیفهمی…. نمیبینی….مثل بقیه….
زل زدم تو دیدهای غم بارش….
باورش کنم ؟!
افسوس تو آواش و غم چهره ش….
همینو میبیان کرد….
اینکه این حالشو باور کنم
دلمم براش سوخت….
قلب بی قرار و احمقم بازم آزرده شد براش….
اون تو تنهایی همیشگی باید قوی باشه و الان….جلوی من….ضعیفه….
اما از من انتظار زیادی داشت….
اونم وقتی تصمیم آخر با خودشه….
مثل همیشه….
مثل همه ی زیستنش….
پس جمع کن خودتو ریحانه….
_تو غرور و آبروی خاندانتو انتخاب کردی من باهات مسیر بیام؟!…….
دوباره کف دستشو آورد بالا سمت صورتم که محکم پسش زدم
_تو نمیفهمی تو چه جهنمی ام….تو چه اجباری ام….
برعکس لحن تند و کلافه ش
افسوس نگاهش بیشتر شد…
چیز بیشتری نداشت بگه…
هیچی…
منم از لجم پر بغض و کینه لب زدم
_پس برو تو همون جهنم…..برو به درک….فقط برو و…..دست از سرم بردار….
از اتاق حرکت کردم بیرون و مسیر خونه ی دار وپیش گرفتم
داشتم خفه میشدم
یه بند اشک میریختم
با خودم…با زمین و وقت حتی با خدام دعوا میکردم
ولی نزدیک خونه ی دار تصویرش روی پنجره منعکس شد
لعنت بهش که نمیذاره تنها بمونم….
جریح شدم….
دیگه به اندازه ی کافی از عمارت دور شده بودیم که داد بزنم
دردمو…بغضمو…انزجارمو….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن