به حالت طلبکارانه به مادر خیره شدم.
و آیکون سبز را لمس کردم و صوت را در قد بلندگو گذاشتم.
_سلام دختر گلم؛خوبی؟
نفسم را فوت کردم.با صدای پدر متوجه شدم که چقدر بیقرارش هستم.
_سلام باباجون.خوبم مرسی….میگم نمیخوای برگردی تهران؟بیقرارت شدیماا
پدر قهقهه ای زد و اضافه کرد:_دخترم فقط سه ماه گذشته؛تو بیقرار شدی؟چشم حتما میام.دیگه چه خبرا
_قول دادی حتما زود بیای.هیچی قراره فردا دایی ابجادهیم بیاد خونمون
مادر برگشت و نگاهی به من کرد.مطمئن هستم او کامل به حرف هایم گوش میدهد.
چینی به بینی اش داد و به حالت خشمگین اظهار کرد:
_همه چیز و برو به بابات بگو.
و از مشاهده کرد من خارج شد.
با تعجب به مادر که در حال رفتن به اتاق بود نگاه کردم.
من که چیزی نگفتم که خشمگین شد.
با صدای پدر تلفن را به گوش هایم نزدیک کردم.
_چرا مولینت خشمگینه؟
_نمیدونم چرا اینطوری شده.از اول که اومده خونه پاچه ی من و میگیره.
پدر غر زنان بیان کرد:
_عفت کلام داشته باش!
دختر تو دیگه داره ۱۸ سالت میشه.کی قراره بفهمی که باید درست با مادرت صحبت کنی؟
آه کشیدهی کشیدم.
_دیده ببخشید.
_تازه داییت هم صبح بهم زنگ زد ؛گفت منم مرخصی بگیرم بیام.بیان کردم کار دارم.
_اه چقدر اینا سیریشن !!
پدر نفس عمیق کشید و گفت:
_بهت هشدار دادم.که درست حرف بزن…!من کار دارم ترنم بهت زنگ میزنم
با خدافظی که گفتم تلفن را قطع کردم.خدا به دادم برسد که قراره فردا برایمان مهمان بیاید.
* * * *
با زنگی که به خانه آمد هوش از سرم پرید.
مادر با آوایی که متوجه شدم مضطرب هست و قلبهره دارد اظهار کرد:
_برو در و باز کن ترنم منتظر چی هستی؟
باشه ای گفتم و وارد حیاط شدم.
اصلا راضی به رسیدن دایی به منزل نبودم.بدترین شانسم این بود.که هم پدر ماموریت بود. و دایی هم دو تا پسر داشت!
به سمت در رفتم و در را باز کردم.
با متوجه شدن قیافه ی دایی که پیراهن سرمه ای به رنگ دارد و زن دایی که مانتو خردلی و روسری پوشیده ای دارد تبسم زدم.
ولی با مشاهده کردن فرید تبسم در دهنم ماسید.
سعی کردم تبسمی بزنم . تا چیزی تابلو نباشد.
مجدداً ترس کودکی به سراغم وارد شده بود.آن ترسی که از آن وحشت داشتم.
با صدایی که سعی کردم جلوی لرزش آن را بگیرم اضافه کردم:
_سلام،خوش اومدین.
زن دایی شروع کرد به بغل کردن من و مرا به آغوش کشیدن.دایی هم جعبه ی شیرینی در کف دستش بود.
_وای ترنم جان.چقدر بزرگ شدی! واسه خودت خانمی شدی.
سعی کرد تبسمی بزنم آن هم از جنس درد .
دردی که فقط خودم توانستم حسش کنم.
_ممنونم ،زندایی..جان بیاین تو مولینم منتظره.
دایی هم کف دستش را به سمت من بلند کرد و به من کف دست داد.و همانطور اول فرید آمد بعد فرنود.
به آنها هم سلام کردم ولی سنگینی نگاه فرید مرا آزار میداد.سعی کردم به او توجه نکنم.تا همین نگاه های او مرا به خطر نیندازد.
فرید دو سال از فرنود بزرگتر بود.ولی میتوانم قاطعانه جواب بدم که فرنود بسیار بهتر و مردمی تر از فرید است.
وارد خونه شدیم.
مادر با آنها سلام و علیک کرد و مرا به آشپزخونه برد
.
_ترنم،من کنار مهمونا می شینم ،تو چایی میاری باشه؟
با باشه ای که زیر لب اظهار کردم. مادر از آشپزخانه خارج شد.من هم چایی ها را آماده کردم.
سعی کردم همه ی کار ها را تمیز انجام دهم.بدون هیچ کم و کاستی!
وقتی مشغول پر کردن چایی در لیوان بودم که احساس کردم کسی وارد آشپزخونه شد.
با فکر اینکه مادر هست.بی خیال مشغول کارم شدم.
_خب،خانم داره چیکار می کنه؟
با هینی که کشیدم بهسرعت برگشتم. درست یک قدمی ام ایستاده بود و داشت به من نگاه می کرد .
_تو اینجا چیکار می کنی؟
_اومدم پیشت،مسرور شدی؟
آب دهانم را قورت دادم و ادامه دادم:_برو بیرون مگرنه داد میزنم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن