* * * *
حرصی به پارلایی که با چشمای درخشانش داشت به اطراف نگاه میکرد ، خیره شدم …
آخ یعنی دلم میخواس بکُشمش ! …
چقدر بهش اضافه کردم من نمیخوام بیام …
عصبی پوفی کشیدم و آروم گفتم :
+ پارلا ، هوی … .
سرشو چرخوند سمتم و اضافه کرد :
_ چیه؟! …
+ بیا بریم … .
ابرویی بالا انداخت و متعجب اظهار کرد :
_ کجا بریم دقیقا؟! …
هنوز یه ساعتم نمیشه جشن شروع شده …!
نفسمو محکم بیرون فرستادم و غریدم :
+ الان که دیگه دکتر تاد هم اومد ، تبرک هم بهش اظهار کردیم …
پس دیگه چرا باشیم؟! … بریم بهتره دیگه ! … .
هوفی کشید و لب باز کرد تا حرفی بزنه که همون لحظه با آوای یه پسر ، سرمونو چرخوندیم طرفش :
_ ببخشید … .
نگاهِ اخمومو به پسره دوختم که پارلا لب زد :
_ بله!؟ …
پسره همونطور که به پارلا خیره شده بود ، با لبخند هیزی اضافه کرد :
_ اجازه ی یه دور رقص ، با خودتون رو بهم میدین بانو؟! …
پارلا تبسم دندون نمایی زد ، از روی صندلی پا شد و گفت :
_ چرا که نه ! …
و بعد هم کف دست تو کف دست هم به سمت پسیت رقص ، حرکت کردن …
با بهت بهشون خیره شده بودم ! …
خدایا منو بکُش راحت کن از دست این پارلااا …
چقدر شلِ این دختر آخه؟! …
کلافه هوفی کشیدم که صندلی رو به روم که از اون موقع پارلا روش جای گرفته بود ، کشیده شد و دکتر تاد روش نشست …
اخم ریزی کردم و رومو برگردوندم طرف مخالفش که لب زد :
_ الان مثلا قهری؟! …
چیزی ناضافه کردم که کف دستامو گرفت توی کف دستاش و اظهار کرد :
_ کلارا ، تو به من تبریک نبیان کردیااا … !
فکر نکنی حواسم نیس … .
پوزخندی زدم و خیره به یه نقطه ی نامعلوم ، اضافه کردم :
+ با سیلی ای که تو دیروزگار بهم زدی ، توقع نداشته باش بهت تبریک بگم ! … .
از گوشه ی چشم بهش خیره شدم …
اخم ریزی کرد و با فشردن دستام ، لب زد :
_ اون چک رو باید میخوردی ، تا یاد بگیری دیگه رو حرف من حرف نزنی ! … .
پوزخند ریزی زدم و همونطور که کف دستامو عقب میکشیدم ، اظهار کردم :
+ چه خودخواه ! … .
کف دستامو ول نکرد و لب زد :
_ اوکی ، تو فکر کن من خودخواهم ! … .
ناراحت بهش خیره شدم که عصبی بیان کرد :
_ اونطوری نگام نکن … .
زبونی روی لبام کشیدم و بیان کردم :
+ چجوری نگات میکنم دقیقا؟! … .
با اخم لب زد :
_ غمگین و دلخور … !
پورخندی زدم که لب زد :
_ اگه بگم ببخشید حل میشه!؟ …
متعجب ابرویی بالا انداختم و بهش خیره شدم که ادامه داد :
_ سابقه نداشتم بخاطر کاری که نکردم ، از کسی عذرخواهی کنم ! … من حتی گاهی اوقات ، بابت کارایی که میکنم هم از طرف مقابلم عذرخواهی نمیکنم ، اما … .
سرمو کمی کج کردم و پرسیدم :
+ اما چی؟! … .
نفس عمیقی کشید …
سرشو خم کرد و با کاشتن یه بوسه روی دستم ، لب زد :
_ ببخشید … .
اول ناباور بهش خیره شدم ولی کم کم تبسمی روی لبام شکل گرفت … .
این ماجرا رو اگه واسه پارلا تعریف میکردم ، باور نمیکرد و میگفت ” دارم هذیون میگم ”
واقعا هم این یه چیز غیرقابل باوره ! …
دکتر تاد ، یه آدمیِ که غرورش یه کوهِ ، یه کوه …
اما برای اامان بار از من عذرخواهی کرد … .
نمیدونم چرا اما با این ببخشیدش ، تمومه آزردهیا از توی قلبم پر کشید و رفت …
در عوض جاشو به یه حس و انرژی عالی و غیر قابل درک داد …
تبسم گشادی زدم که لب زد :
_ آشتی؟! … .
خنده ی کوتاهی کردم و لب زدم :
+ آره ، آشتی … .
لبخند ریزی زد و اضافه کرد :
_ اوکی ، پس حالا که دیگه آشتی هستی …
میخوام یه چیزی بهت بگم … .
چشمامو ریز کردم و بهش زل زدم که بعد از کشیدن یه نفس عمیق ، لب زد :
_ من میدونم تو از کشور دشمن اومدی و یه جاسوسی …
هینی کشیدم و کف دستامو به سرعت از توی کف دستاش کشیدم بیرون …
با نگاهای مضطربم بهش خیره شده بودم که اظهار کرد :
_ هیس ، آروم باش دختر خوب …
با بهت و لکنت لب زدم :
+ ت … تو از کجا ، از کجا از این چیز خبر داری؟! …
خنده ی کوتاهی کرد و گفت :
_ دیگه بهم نگو دکتر تاد ، من ارسلانم …
ارسلان تاد ، از این به بعد اسممو صوت بزن …
من از کشور همسایه اومدم اینجا …
اهل فرانسه نیستم ، اومدم اینجا تا به تو کمک کنم …
کشور های ما ، یعنی من و تو …
با هم پیمان دوستی بستن و …
و خب به من ماموریت دادن بیام اینجا ، مراقبت باشم و باهم پاریس رو به گوه بکِشونیم … .
زبونی روی لبای خشکم کشیدم و بیان کردم :
+ چجوری باید حرفاتو ، بدون هیچ مدرکی باور کنم … .
نفس عمیقی کشید ، یکم ساکت بهم خیره شد و در آخر از توی جیب کُتش یه کارت بیرون آورد و به طرفم گحرکت کرد …
کارت رو ازش گحرکت کردم و شروع به خوندن نوشته های روش کردم …
حرفاش درست بود …
مامور تاد ، مامور ماهر و کار بلد ! …
حتی مُهر و امضای اتحاد هر دو کشور زیرش زده شده بود ! … .
ناباور سرمو بالا گحرکت کردم و بهش خیره شدم …
لبخند ریزی زد و اظهار کرد :
_ مثه یه دوست ، روی من حساب وا کن ! … کلارا آلبرت … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن