هر دویمان ساکت ماندیم. تحلیل چیزی که او میگوید کار سادهای نیست؛ دست کم چند هفته زمان میطلبد.
_یا ابولقاسم فردوسی! عمو مهدی با پدرش طی کرده یارا رو ازش بگیره بده به پناه؟ عمو مهدی خدابیامرز بیخود رفت دنبال پزشکی، یه وکیل بالقوه توی وجودش بوده که رو کف دست حاج یحیی هم قد بلند شده؛ نور به قبرش بباره الهی!
بابا چه کرده؟ میدانم که آبش با آق بابا توی یک جوی نمیراهی شد و تفاوت فکری زیادی داششتابزده اما…
_نور به قبرش بباره که فکر همه جا رو کرده. همه چی رو هم بهشدت خوبه جور کردهها؛ ولی منتهی حکایت الانِ پناه حکایت اون بنده خداییه که رفته بود پروارترین بز دهکده رو بخره، از اولش هم با چوپون طی کرده بود همه شرایطتت رو به جون میخرم ولی من فقط یه مشکل دارم، آخر هم کاشف به عمل اومد مشکلش این بوده که پول نداشته… بابا این بچه گورش کجا بود که شوهرش توش باشه؟
چرا هیچگاه آقبابا چیزی در مورد این مسئله به من ناضافه کرده؟ به خانم خیری خیره میشوم، حتی همواره اصرار داشت نزدِ به قول خودش 《خیریِ خیر ندیده》نیایم!
خانم خیری شانهای بالا میاندازد:
_پناه باید تصمیم بگیره.
_اوا! تصمیم چی رو بگیره؟ چیزی که مشخص نیست آخرش چی میشه؟ یعنی شما میگی این بچه اگه مزدوج بشه همه چی حل میشه؟
به خود میلرزم. من داشتم ازدواج میکردم و آقبابا لام تا کام چیزی راجع به این موضوع به من ناضافه کرد! بلکه اصرار داشت کارآموزی را رها کنم و دیگر سراغی از خانم خیری نگیرم.
دلم توی سینه میدود؛ آق بابا ابداً درست و حسابی اجازه نداد برای من خاستگاری پا به خانهمان بگذارد! فقط بهرام… فقط بهرام بود که آن هم از ابتدا تمایل داشت خودش بود که توی خانوادهمان بماند.
_اون موقع تازه مجادله ما شروع میشه. طبق قول و قراری که مکتوبم هست باید ازش بخوایم به عهدش وفا کنه؛ اما اگه زیربار نرفت و خواست بدعهدی کنه اونوقت میسپریمش به قانون. بهتر از من میدونین که مباحث حقوقی نتیجه قطعی و صد درصدی ندارن؛ ولی برگ برنده دست ماست.
ظرف خیالم از هجوم افکار بیرحمانه خالی میشود و فقط یک سوال درش میماند: از آق بابا شکایت کنم؟ یک شکایت واقعی؟ خیالش هم نفسم را تنگ میکند.
_از اون مسئله هم گذشتیم؛ پناه تو این اوضاع چطور میخواد ازدواج کنه؟ وقتی واسه یه سفر کوچیک خارج از کشور باید اجازه نامه جدپدریاش باشه، شما میخواین بدون حاج یحیی چطور بنشونیمش سر سفره عقد؟
نمیتوانم بیش از این ساکت بمانم و نظاره گر صورت بحثشان بمانم:
_ دیگه کی از این ماجرا خبر داره؟
_مادربزرگت.
عزیز هم میدانست و ناضافه کرد… عزیز هم! ناامیدانه میگویم:
_چرا تاحالا بهم نگفتین؟
وکیل سرپرست و تیزهوشی که میشناسم بیخود درنگ نمیکند، بیدلیل جواب سر بالا نمیدهد.
_این تنها جادهشه دخترم؛ غیر از این نمیتونی از کابوس امروز و دیروزت فرار کنی.
_این همه سال… این همه سال سکوت کردین. من و شما بیشتر از چهار ساله که با هم کار میکنیم و شما هیچی به من نگفتین. نه شما نه عزیز… نه آقبابام.
دلم از تصور تصدیق چیزی که میگویم به تقلا میافتد:
_یه چیزی این وسط هست… یه چیزی از گذشته ها مونده که جا انداختمش و نمیدونم. یه تیکهی مهم گم شده و پازل توی ذهنم رو بیمعنی کرده… چی رو بهم نبیان کردن؟ چی رو ناظهار کردین؟
برمیخیزم و توی اتاق کارش قدم رو میروم:
_چطور ممکنه بابا همچین چیزی رو از آقا باباش بخواد! اصلاً چطور ممکنه آقبابا تن بده به همچین درخواستی؟! چطور ممکنه اون رو امضا کنه؟
رو به رویش میایستم:
_شما رو امین دونستن و چیزی از کیفیت ماجرا بهتون نگفتن؟! مگه میشه؟!
دلواپس و دستپاچه نیست؛ شاید خودش را برای هرچیزی آماده کرده است. او هم برمیخیزد و مقابلم میایستد.
_بهت نبیان کردم، زیرا میشناختمت. میدونستم اگه بگم سوالای شیرین رو نمیپرسی. نمیگی چطور باید انجامش بدم، بهم میگی چرا این کارو کردن.
دوستانه تبسم میزند:
_میدونستم جون به لبم میکنی تا باورم کنی؛ واسه همین نگفتم تا به وقتش، وقتش هم امروزگار بود. همین الان که نمیدونی باید چیکار کنی و اون گارد نفوذ ناپدیر رو نسبت به پدربزرگت نداری… من و مهدی دوستای نزدیکی بودیم اونقدر نزدیک که روزگارای آخر عمرش بگه الّا و للله باید زهره بیاد بنویسه و مدارکش رو نگه داره؛ ولی پناه توی هر رابطهای، حتی توی حیات مشترک آدمها مرزهایی برای خودشون قائل میشن که هیچکس نباید ازشون بگذره و بهش دست درازی کنه. اون حریم فقط برای خودشونه. اگه ازش حرف بزنن احساس متلاشی شدن میکنن، احساس از کف دست دادن… من نمیتونستم از پدرت بخوام چند و چراکه ماجرا رو بهم بگه زیرا باوجود شناختی که ازش داشتم میدونستم گله از پدربزرگت براش مساویه با رو کردن چیزایی که همیشگی پنهونش کرده. این حق مهدی بود که بهم چیزی نگه و ازم بخواد به عنوان یک دوست کنارش باشم.
نمیداند… او از این تکه گم شده هیچ نمیداند و این برآشفتهترم میکند.
_غیر از
اون. بهت نبیان کردم چون بهش نیازی نداشتی؛ کنار یارا بودی و به قول شیرین مجنون پدربزرگت. چی بهت میبیان کردم؟ برای چی باید میبیان کردم؟
حق با اوست. چه توقعی داشتم؟ اینکه بیاید و بگوید 《هروقت تمایل داشتی میتونی یارا رو از آقبابا بگیری》؟
روی مبل پشت سرم ولو میشوم و پیشانیام را سفت میچسبم. امروزگار چه؟ امروز برای خبر داشتن این واقعیت آمادهام؟
شیرین از پشت سر شانهام را میمالد:
_کلی مانع مقابلت هست اما منم با خانم خیری موافقم، همه چی به تصمیم تو بستگی داره؛ میخوای چیکار کنی پناه؟
میخواهم چه کنم. به خدا که اگر بدانم! تنها چیزی که میدانم این است که من جرات ستاندن یارا از آق بابا را ندارم. من جرات طرح ریختن برای امور وحشتناکی مثل ازدواج از روی نیازِ شخصی و علیه آقبابا اقدام کردن، نیستم.
قلبش را ندارم. جسارتش را ندارم؛ اما کلام بابا از گوشم خارج نمیشود وقتی که اضافه کرد یارا را تحت هیچ شرایطی تنها نگذارم. حالا هم که سر و کله این توافق پیدا شده؛ نکند که بابا احساس خطر کرده باشد؟ نکند که نتیجهی این تکه گم شده یارای من را توی دردسر بیاندازد؟
خدایا من چه کنم؟
* * *
سارا در را به رویم میگشاید و با تعجب کنار میرود:
_پس یل کجاست؟ واسه پیدا کردن تو از خونه زد بیرون هنوز نیومده!
امیریل به دنبال من میگردد؟ به یاد حرف خانم خیری میافتم《کجایی تو دختر؟ از صبح کسی نمونده که به هوای پیدا کردن تو به اینجا سر نزده باشه》.
تلفنم را چک نکرده میدانم خاموش است؛ صبح بعد از حرف مسئول آموزش به خاطر تماس های پی در پی شیرین خاموشش کرده بودم و تا همین حالا سراغی از آن نگراهی شدهام.
روشنش میکنم. نواری روی اسکرین صفحه میافتد که روی آن نوشته “۱۰۴ تماس بیپاسخ از یل”
.
صد و چهار بار تماس گحرکت کرده! نوار روی صفحهی نمایشگر قابلیت این را دارد که از آن عکس بگیرم تا هر وقت مجدداً به پیامکهایم پاسخی داد، تماشایش کنم و از حرصم کم کنم. تلفن برای صد و پنجمین بار زنگ میخورد و نام “یل” روی صفحه میافتد. این اسم را خودش توی تلفنم ثبت کرده، اما کیست که این را به نیش باز سارا حالی کند؟ فوراً جواب میدهم:
_سلام.
_ خدایا شکرت… تو سالمی؟ بلایی که سرت نیاوردن؟ خوبی، کجایی پناه؟ بگو میام دنبالت!
از حجم احساسات قوی و متفاوتی که داشت، کلمات را گم میکنم. هم هیجان زده است، هم نگران و هم…
_الو پناه آوام رو میشنوی؟
_من خونه دایهام.
او هم مکث میکند:
_باشه الان میآم. تو گوشی رو بده به دایه.
توی اتاق دیده میگردانم، نزدیک راهروی اتاقش توقف کرده و ما را تماشا میکند. همزمان که سلام میکنم گوشی را به کف دستش میدهم.
شنه پیش میآید:
_تو نمردی پناه! عمویل در ذهنش گذراند مردی، اندیشید دیگه نمیآیی!
آوای دایه حواسم را پرت میکند:
_حالش خوبه گیانم. سر و سالم جلوی روم وایساده، دایه را باور نمیکنی؟
چقدر بیفکرم من!
_چرا عمویل رو اذیت کردی؟ مولینت بهت نگفته نباید بدون اینکه بگی بری بیرون؟
دست روی گندمزار موهایش میکشم و او ادامه میدهد:
_خانمجون هم یادش حرکت کرده بود به عمو مجتبی بگه، اونم رفت. تو نرو، عمویل غصه میخوره.
بغضی که توی نگاهانش لانه کرده شرمندهترم میکند؛ عمو مجتبی کیست که مفهوم حرکت کردن را تا مغز استخوان به این دخترکوچولو فهمانده؟
دایه تماس را که قطع میکند یک بار با دقت سر تا پایم را زیر نظر میگیرد و میگوید:
_ تو کجا ماندی دختر؟ این چه وضع سر و صورته؛ چرا به این حال افتادی؟
چقدر من بیفکرم! چطور حتی به ذهنم نرسید ممکن است دلواپسم بشوند؟
_معذرت میخوام.
نگاهش مهربان تر میشود اما سختی صدایش همچنان پابرجاست:
_از من نخواه. از اویی که حیران خیابانش کردی بخواه دُیَتگم.
ماسک اکسیژنی که وصل به ویلچرش شده را میکشد و روی صورتش میگذارد و مسیری اتاقش میشود. سارا با تبسمی موزیانه میگوید:
_بهشدت زود داره《دخترم》صدات میکنه، کم پیش میاد خانمجون از این دست و دلبازیها کنه. بعد از این همه سال هنوز به من از این چیزا نگفته.
شنه شیرین زبانی میکند:
_خانمجونم دلبازترین دلبازه. به منم میگه دُدَگم، به عمویل هم میگه گیانم. فقط به شما نمیگه.
سارا نگاه چپی نثار دخترش میکند.
خندهام میگیرد، عجب ورپریدهی حقگویی است این نیم وجبی!
ساعت از نیمه شامگاه هم گذشته؛ ولی امیریل نیامده.
توی این مدت دوبار با خونه تماس گرفتم اما هردوبار نتوانستم با یارا صحبت کنم و بار دوم مامان فاطیما با بد و بیراه تلفن را رویم قطع کرد.
خوابم میآید؛ اما مغز آشفتهام درهای عالم آسودگی را به رویم بسته. فکر توافقی که بابا نوشته دست از سرم برنمیدارد. چرا بابا باد چنین چیزی بخواهد؟ از آن مهمتر چرا آقبابا باید چنین چیزی را بپذیرد؟ از چه چیزی بیخبرم؟ یعنی حالا یارا خوابیده؟ شامش را خورده؟ قلبم پر میزند برای در آغوش کشیدنش.
در حیاط باز میشود و من از جا میپرم، اندام امیریل را میشناسم که وارد خونه شد. آمد! انقدر دیر که خیالش هم به سرم نمیزد دیگر بیاید.
برمیخیزم، شالی میپوشم و منتظر آمدنش میشوم.
در اتاقم را به خاطرش باز میکنم؛ اما در لحظه آخر میبینم که به سوی دیگری از خونه روانه است و وارد اتاق دایهاش میشود.
پنچر میشوم. در را باز میگذارم و روی تخت مینشینم. نه به آن همه هیجانی که پشت تلفن، نسبت به متوجه شدن آوایم داشت، نه به حالا.
آوای قدمهایش را میشنوم که به سمت جادهروی اتاقهای ما میآید؛ ولی این بار هم دری که میکوبد، در اتاق من نیست.
خندههای شنه و زمزمههای او در هم ادغام شده و از اتاق کناری به گوش میرسد.
چه انتظاری دارم؟ اینکه رسیدنش فقط به خاطر من بوده باشد و اامان کسی که میخواهد ببیند، من باشم؟ نمیآید دیگر…
ولی نه. صدای پاشنههایش میآید، خودش میآید. توی درگاه در میایستد و سرش را به در تکیه میدهد. خسته است، حتی شاید بیشتر از من.
برمیخیزم و سلامش میدهم. سر تا پایم را برانداز میکند. روی بینی باد کرده و دیدهان گود افتادهام مکث میکند و به ملایمی پاسخم را میدهد.
خاموشیش مثل همواره آزار دهنده است؛ یعنی قصد ندارد حالم را بپرسد؟
_نمیمیل داشتم مضطربتون کنم.
تماشایم میکند، بی حرف. پس به هیچ طریقی قصد باز کردن گاردی را که گحرکت کرده، ندارد.
_نمیدونستم انقدر نگرانم میشین.
باز هم چیزی نمیگوید؛ گویی هیچکدام از چیزهایی که پشت سر گذاشتهام، برایش کوچکترین اهمیتی ندارد. ولی اشتباه میکنم! این مردی که مثل آدم برفی مقابلم از حرکت ایستاده، همان مرد پشت تلفن است! باید چیزی بگویم که دم به تله بدهد، اینطور سرد بودنش آزار دهنده است. پس با سیاست کلمات را کنار هم میچینم:
_معذرت میخوام. امروزگار چیزایی رو پشت سر گذاشتم که فرصت در ذهنش گذراندن رو ازم گراهی شده بود. نمیدونستم ممکنه انقدر بترسین.
_بگیر بخواب. بیخوابی علاوه بر اینکه از ریخت و قیافه انداختت، روی مغزتم تاثیر منفی گذاشته.
با یک نشانه گیری دقیق، دقیقا توی برجکم زد! به او برخورده بود، او امیریل است؛ همان موذی زرنگی که آقای هوش آوایش میزدم. چه انتظاری دارم؟ اینکه توی اینجور تلهها بیوفتد؟
_یالا.
ولی اگر او امیریل است، من هم پناه هستم. اجازه نمیدهم مثل آدمهای دو قطبی رفتار کند.
_نترسیدین؟
آرامتر میگویم:
_یعنی فرق نمیکنه، هربلایی که سرم بیاد براتون اهمیتی نداره؟
_بگیر بخواب دیروقته.
پشت میکند تا برود و من کم میآورم:
_یعنی یه رابطه یک طرفه بینمونه که من تحمل کوچیکترین آسیبی رو که بهتون برسه ندارم؛ ولی حتی قد دایهای که دو سه روزه منو میشناسه برام مضطرب نمیشین؟
میایستد. واقعاً دو قطبی است؟ این آدم دیوانهام میکند! آخر چرا باید فرار کند؟ من کدام چهرهاش را باید باور کنم؟
_پس اصلا چرا اینا رو میگم؟ واسه چی درد دل میکنم؟ واسه کسی که مرده و زنده من براش یکیه…
در اتاق را میبندد و باز میگردد. نگاهم روی در میماسد، با در چه کار دارد؟!
خشونت از لحنش میبارد:
_کجا بودی؟
نفسم بالاخره بالا میآید، انگار که آهسته گراهی شده باشم، خونسردانه میگویم:
_راهی شدم یارا رو ببینم.
نزدیکتر میآید: با همان خشونت.
_دیدی؟
_نذاشتن.
_تا ساعت نه و چهل و هفت دقیقه شامگاه کجا بودی؟ چرا تلفنت خاموش بود؟ چرا هیچ جا نبودی؟! چرا هیچکس ازت خبر نداشت؟
با لذت میگویم:
_مجبور نیستین سوالایی رو بپرسین که اولویت آخرتونه.
آوایش کمی بالا میرود:
_پناه!
نگاهم به پارگی گوشهی لبش میافتد. ضرب کف دست بهرام است و این زخم به خاطر من آنجا جای گرفته.
_یه جوری حرف نزن که انگار نمیدونی.
_چی رو؟
تند و تیز میگوید:
_که تمام زورم رو زدم تا اامان دری که امشامگاه باز میکنم در اتاق تو نباشه!
قلبم میلرزد. خفیف؛ ولی با تمام اعضا و جوارح. بیربط میگویم:
_داد نزن، زخمت سر باز میکنه…
وا میرود؛ درست مثل یک آدم برفی استوار که رویش آب ریخته باشند.
توی این فاصله، توی این آشوب پر آرامش چقدر راحت فعل های جمعم تبدیل به دوم شخص مفرد میشوند.
آدم برفی به خودش میآید؛ عقب گرد میکند. نه با همان جدیتی که رسیده بود؛ اما با همان شانههای استوار.
_استراحت کن؛ واسه مشاهده کردن یارا هم یه فکری میکنم، دیگه سر خود کاری نکن.
میرود، من میمانم و تبسم ضعیفی که از حضورش الهام گراهی شده.
من میمانم و اعتراف قشنگی که به دلم نشسته؛ چنین جملهای در حالت عادی سخت ساده به نظر میآید؛ ولی وقتی گویندهاش موذی زرنگ آقای هوش لقب گراهی شدهی آدم برفی باشد… فقط خدا میداند که چقدر قلب فریب است.
من میمانم و خیالی که دیگر مطمئن است یارایش را میبیند. اگر امیریل قول بدهد، پناه حتماً یارایش را میبیند.
*
همه جا تاریک است؛ توی آن ظلمات کسی را میبینم که از مقابل در حیاط رد شد. به دنبالش میروم، آوای نالههای کسی باعث میشود قدمهایم را بلند تر بردارم و به سویش پرواز کنم.
توی سیاهی است ولی من از کیلومترها دورتر هم میتوانم صوتی یارا را بشنام.
قدم برمیدارم و خاری به پایم میخلد. نگاه میکنم، زمین پر است از سیمهای خاردار. تند به جانب او مینگرم، کسی توی تاریکی بازویش را چسبیده و میکشد؛ اما او با اصرار بدن ناسالمش را عقب میکشد و با آن محدودیتهایی بدنی باعث میشود بیشتر خارها به بدنش نفوذ کنند.
به سمتشان میروم. میدوم. روی سیمها قدم برمیدارم و یارا یارا میکنم. همانطور که او من را صدا میزند.
میدوم اما به او نمیرسم؛ این مسیر لعنتی پایان ندارد. رو به سیاهی که میدانم فاطیماست میغرم:
_ولــش کن! نکن ولش کن!
میدوم، با هقهق به دنبالشان میدوم و نمیرسم؛ ولی سیاهی به سویم میچرخد و من صورت آقبابا را میشناسم.
زیرپایم خالی میشود و با هول و ولا از جا میپرم.
صورتم از عرق خیس شده.
برمیخیزم؛ تمام تنم از مشتاق دیداری نبض میزند. کف دست و پایم را گم کردهام، خودم را گم کردهام، مسخره است؛ اما از گیجی من حتی خدا را هم گم کردهام.
به معنای واقعی کلمه دارم برای بوی تن یارا له له میزنم! مثل زن آبستنی که با چیزی ویار کند، مثل یعقوبی که یوسفش را از او گراهی شده باشند، دارم برای یک لحظه دیدن یارا لهله میزنم. از کلافگی توی اتاق قدمرو میروم؛ توی این لحظه فقط باید سفت و سخت در آغوشش بگیرم و صورتم را به پوست نرم و لطیف صورتش بچسبانم تا کمی آرام شوم. او را من بزرگ کردم، من راه رفتن و حرف زدن آموختمش… آقبابا چطور میتوانی در حق من چنین کنی؟ آب دهانم را سخت میبلعم تا بغض بند و بساطش را جمع کند و از این گلوی لعنتی کوچ کند.
مستاصل به دیوار تکیه میزنم. من به کدام در بکوبم تا بتوانم یک کلمه آوای او را بشنوم؟ چه کنم تا کمی از بار تنهایی که این روزگارها گریبان گیر یارا شده را کم کنم؟
بازوانم را می چسبم و مثل معتادی که روزگارهاست مخدر به وجودش نرسیده از درد به خود می پیچم. آخ یارا… آخ…
توی باتلاق کف دست و پا می زنم؛ اما قبل از اینکه جهان تاریکتر از هر وقت دیگری شود، گریه های ریز و کودکانه کسی باعث میشود قدم تا نشود. در را که به هوای یافتن منبع صوت باز می کنم، کودک خردسالی را میبینم که با لباس خواب گلبهی و خرسی، به فاصله میان اتاق من و خودش تکیه داده و زارتر از من زانوان کوچکش را چسبیده و در خود فرو رفته. زار می زند، آهسته اما عمیق.
رو به رویش زانو میزنم؛ صوتیش که میکنم پشت دستهای توپر و سفیدش را روی پلک های مرطوبش میکشد و با آن مردمکهای رنگی و براق تماشایم میکند.
_ چی شده خانم کوچولو؟
صدای غصه دارش دلم را ریش میکند:
_ مولینم نیست… بازم حرکت کرده… هرشامگاه منو ول می کنه می ره.
نگاهی اجمالی به داخل اتاق میاندازم، چند کف دست لباس روی تخت افتاده و در کمد باز است و این یعنی سارا هر جا که رفته باز میگردد.
شنه را تماشا می کنم. موهای طلا رنگش باز و ژاماده دورش ریخته و چهرهاش را هپلی و تمایل داشتنی کرده. آخر من میان این همه مشکلی که دارم تو را کجا جا بدهم شیرینزبان! انگشتهای کوچک پایش را نوازش می کنم، بغض خودم را پنهان میکنم و با آوایی دو رگه میگویم:
_ مولین منم نیست. اما قرار نیست گریه کنم؛ مگه نه شنه خانم؟
بی اهمیت به چیزی که گفتم بیوقفه اشک می ریزد. حسابی زیرک است، خودش را گول نمی زند. خلاف خیلی از ما آدم بزرگها خوب فهمیده که اگر تمام جهان هم رنجی مشابه او را داشته باشند، این همدردیِ عمومی چیزی از درد او کم نمی کند.
عقل و آموختههای منطقیاش را کنار میگذارم و آنچه را که دلم میگوید انجام میدهم: آغوش به رویش باز می کنم و او با گریه خودش را توی بغلم پرت می کند. بگذار این بچه هم بفهمد زیستن کردن فقط شادی نیست، کشف و هیجان نیست. درد هم هست و این درد ها ابداً ساده نیسسریع. موهایش را نوازش میکنم و با او شانهام را تر میکند، صدایش حسابی بالا راهی شده:
_ همه اش میره… گفته اگه به عمویْل و دایه بگم من رو ول میکنه و واسه همیشه می ره… من نمیخوام مولین مثل بابا بره… من از تنهایی بسیار میترسم… اصلاً من بابامو میخوام! بابامو میخوام…
هرچقدر سعی می کنم مغزم را مجاب کنم در مورد سارا فکر ناجور نکند، نمی شود. لعنت خدا بر شیطان!
_ هیس… مامان برمی گرده… نگاه کن منم اینجام، پیشت می مونم تا مامان سارا برگرده.
حلقه دستانش را دور گردنم تنگ تر می کند. چه باید بگویم تا این بچه آهسته بگیرد؟ وقتی خودم بیشتر از او محتاج نوازش شدنم چه باید بگویم؟ قلبم میخواهد من هم مثل او بغض باز کنم، مثل او قد بلند بگویم پدرم رفته… مادرم راهی شده… یارا را از من گرفته اند، من میترسم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن