سولماز مثل کسانی که جاده نفسشان را بریده اند و بادهانی نیمه باز به جهانبین زل زده. همه خاموشی کردهاند؛ گویی که جهانبین تیر خلاص را خوب زده و چیزی که او میخواسته را به سولماز خوب القا کرده.
دستان سولماز میلرزند، با کمک میز از جایش برمیخیزد و در همان حال میگوید:
_ من… این حرفا زیادی برام سنگینن… یه کم نفس بگیرم…
و با قدمهایی ناخوش و لرزان به سمت ضلع دیگر رستورانِ سر بازی که روی بلندی قرار گرفته، می رود.
نوشیدنیاش را تا انتها سر میکشد، طبیعتاً حالا و توی این لحظه باید حالش حسابی کوک باشد؛ ولی نیست. پلکی هم میگذارد و سری به معنای قدردانی تکان میدهد و بی اظهار کردگو به دنبال سولماز میرود.
خودش هم به هوای تازه نیاز دارد؛ ولی نه کنار این زن. باقدم هایی محکم و سینهای ستبر کنارش میایستد جوری که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده. اگر نفسهاس سریع و یکی درمیان سولماز را فاکتور بگیرد، آوای جیرجیرکها تنها آواییست که شنیده میشود.
تا میایستد دم عمیقی از تاریکی هوا میگیرد. به این تاریکی نیاز دارد.
سولماز با حالی مشوش و عصبی به سمتش میچرخد:
_ حرف نزن! هیچی نگو! نمی خوام در مورد هیچی بشنوم هیچی هیچی هیچی! واسه امشامگاه بسه.
او هم دلاً نمیخواهد حرف بزند. با او که هیچ!
_ اصلاً… اصلاً اینا کیاند که راجعبه ما اینجوری حرف میزنن؟ یه سری تاجر خرده پا و بدبخت که اگه آق بابام نباشه نمیتونن تنبونشون رو بکشن بالا، حالا واسه من هار شدن! زیرآب پدر بزرگ منو میزنن! پدر بزرگ منو!
دستهایش را توی جیبهایش میفرستد و به عمق تاریکی خیره میماند. صوتی سولماز ناگهان تغییر میکند، ساکت میشود، کمی مرموز و کمی مشکوک.
_ میدونی دارم به چی فکر میکنم؟ چرا باید یهو به سرت بزنه و برام بلیط بگیری و بگی دوتایی بیایم تو این خراب شده؟
نگاهش به رو به رو ثابت میماند و او به آتش زیرخاکسترش پف میکند.
_ما واسه چی اومدیم اینجا؟ در ذهنش گذراندی عین خیالمه که چه بلایی سر اون زرنگار بیهمهچیز میاد؟ تو….
کنترلش را از کف دست میدهد و در یک حرکت غافلگیرانه با قدرت به شانه سولماز میکوبد و صوتی منفورش را لال میکند.
.
با ضربهاش سولماز به عقب پرت میشود؛ ضربهی دوم را جوری میزند که این بار با آخ ریزی پشت ستون، توی قسمت تاریکتری از فضا پرت میشود.
_ چته تو افسار پاره کردی؟
سولماز شوکه شده شانهاش را چسبیده و با بغضی جان دار به او زل زده.
_به جای این همه آسمون ریسمون بافتن، تو یه کلام بگو چه مرگت شده؟ چی شده از وقتی اومدیم مثل مجسمه ابولهول جای گرفتی وسط لابی صوتت درنمیاد، حالام که درمیاد به شر و ور در میاد؟ من تو رو کشوندم آوردم اینجا؟
چشمانش تا حد سیاهی تیره شده و برق میزنند.
_ د می گم بگو چه مرگته؟
صوتی نسبتاً کشیده و خشنش سولماز را تکان میدهد، بیربط و لرزان زمزمه میکند:
_ پیشنهادت…
_پیشنهادم چی؟
_فکرش داره دیوونه ام میکنه.
پیشنهادش! او که پیشنهادی نداده! فقط گفته اگر اوضاع جوری مهیا شود که بتوان از سهام اصلی خدابندهها استفاده کرد، نان همه به روغن آغشته میشود.
با خیال اینکه نقشهاش دارد خوب پیش میرود کمی، فقط و فقط کمی آهسته میگیرد. کف دست از خیره خیره شدن توی چشمهای سولماز برنمیدارد، سولماز هم مسخ او شده:
_ من پیشنهادی ندادم! یادت راهی شده؟ به قول خودت هربار پناه یه جنجالی به پا کرد و نشد پیشنهادم رو بدم!
ترس، تردید و دو قلبی که از صبح توی نگاه سولماز لانه کرده کمکم رخت میبنند و جای خود را به اطمینان میدهد:
_ آره ندادی. خب حالا بده!
کنج لبش از پوزخند کج می شود:
_ پس چی شد اون فلسفه منطقِ رهبری که رو اراضیاش حساسیت داشت؟ به همین راحتیها منطق آق بابات پوچ میشه میره هوا؟
_ بدون اینکه کسی بفهمه، فقط به من پیشنهاد کارت رو بده.
عصبانیتش ته میکشد. جا میخورد. چیزی این وسط جور در نمیآید؛ این سولماز نمیتواند آن سولماز سفت و سختی باشد که تنها برای نرم کردنش برای گراهی شدن سهام او را تا اینجا آورده بود، چه برسد به گرفتن آن!
_ حالت خوب نیست حالیت نیست چی داری میگی. بپوش میریم هتل.
این وسطها یک اتفاقی دور از چشم او افتاده، اتفاقی که سولماز را تا این حد دیوانه کرده و کاری کرده چنین پیشنهادی بدهد! پشتش را به او میکند ولی هیچ قصدی برای رفتن ندارد:
_ چرا فکر میکنی نمیدونم دارم چی میگم؟ فکر میکنی دلم میخواد تا آخر عمرم آدم پدر بزرگم باشم؟
خب حالا شد، کف دست کم موضوع را به یک جا بند زد!
_ ببین! اضافه کردم شاید یه سر برم خوزستان گفتی واسه منم بلیط بگیر! بیان کردم میخوام برم با یه سری تاجر خاک خورده جای گرفت و برخاست کنم، بیان کردی منم میام، امروز نباشه فردا جانشین آق بابام میشم نباید چیزی از داخل گود بمونه که ندونم؛ ولی دیگه تو خفا سهام شریک شدنت چیه؟ هیچ میفهمی اگه یکی بفهمه چقدر موقعیتت به خطر میافته؟
یک بار لای یکی از جزوات اقتصادی اش خوانده بود ” با کسی که اعتماد به نفس زیادی دارد و چیزی را انتخاب کرده مخالفت کنید، آنگاه خواهید متوجه شد که انتخاب اول و آخرش همانی میشود که خواسته بود!” خوب میداند که چه میکند!
_ هشت سال تو اون شرکت کار کردم، هشت سال از عمرم رو شامگاه و روزگار کار کردم چراکه اونجا رو مثل یه نردبوم، مثل یه راه پله بلند میدونستم که یه سرش می خوره به آسمون. دویدم تا همیشه روی پله اول وایسیم. هم شرکت، هم خودم… حالا میبینم اون شرکت مثل یه گودال عمیق و تاریک بود نه راه پله. یه گودال که اگه کف دست نجنبونم ممکنه منم تو خودش دفن کنه…
حال بد سولماز واضح است، کف دستانش عملا میلرزند. رو به جمعی که دور میز مشغول اند میکند و ادامه میدهد:
_ من زبون اینا رو نمی فهمم. یاد نگراهی شدمش. من هشت سال عین یه حیوون کار کردن و سواری دادن رو یاد گرفتم… می دونی چرا وقتی اومدی بیشتر از همه به من نزدیک شدی؟
سوالی تماشایش میکند:
_ زیرا توام عین منی. زیاده خواه! تمامیت خواه! یا همه چیز… یا هیچ چیز! توام انحصارطلبی. از همون روزگار اولی که اومدی و اضافه کردی از پروپاگاندا استفاده کنیم اینو میدونستم.
سولماز بدون پلک زدن خیره در نگاههای او میشود و به سمتش دست دراز میکند:
_ پس عقب نکش. همون امیری باش که روزگار اول جلوم وایساد و گفت نیومده تا ببازه.
نگاهش را بین کف دست دراز شدهی او و صورت مطمئن و جدیاش جا به جا میکند. احساس یک دونده ماراتن را دارد که با تمام قوا دویده، تمام جانش درد است؛ اما شوق پیروزگار شدن مجالی برای در ذهنش گذراندن به این چیزها نمیدهد. تعلل را کنار میگذارد. کف دست ظریف و لرزان سولماز را میگیرد و… یک هیچ خدابندهی اعظم!
پناه
نوک انگشتانم را به شقیقه هایم تکیه داده و سخت میفشارم. کاش میشد آنها را توی گوشهایم فرو کنم تا از شر وز وز شیرین و مژگان خلاص شوم. یک ساعت تمام است که مدام از امیریل حرف میزنند و سعی میکنند حدس بزنند چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
_اه! بسه دیگه! یه ساعته اون جمجمه بی مغزو چسبیدی. توام یه چیزی بگو لااقل بدونیم داریم جاز میزنیم یا نه!
به سوال عصبی شیرین جواب نمیدهم و فشار انگشتانم را بیشتر میکنم. مژگان کلافه و مستاصل به صنقلبیاش تکیه میزند:
_ دیگه هیچی به ذهنم نمی رسه. تو چی فکر می کنی پناه؟
بی اینکه نگاهانم را باز کنم زمزمه میکنم:
_ هیچ حدسی ندارم.
گوشی تلفنم زنگ میخورد و تصویر روی صفحه عصبیترم میکند: بهرامی که با ژستی جدی دست دور گردنم انداخته و من با خنده تماشایش میکنم. فشار خونم بالا می رود، این هزارمین بار است که از صبح تماس میگیرد. همزمان که من تمام حرصم را با کشیدن آیکون قرمز خالی میکنم، شیرین سیگارش را روشن و فندک را روی میز پرت میکند و تمام حرصش را سر من خالی میکند:
_ این همه باهاش حشر و نشر داشتی! داری براش کار می کنی! تو نتونی پس کدوم کی میخواد سر از کار اون خرس گریزلی در بیاره؟
موتور توی مغزم جوش میآورد و نمیفهمم چه میکنم:
_ نه نمیتونم! متوجه شدین؟ نمیتونم! من یه احمق بی دست و پام که نمیتونه حدس بزنه امیریل تابان داره چه غلطی میکنه! اگه خیالت از این بابت راحت شده دیگه کف دست از سرم بردار.
صدای بلندم توجه آدمهای توی تریا را به سمتمان جلب میکند. لعنت به من. هر دو کف دستم را روی مغز داغ کردهام میگذارم مینالم:
_ منو عاجز میکنه… عاجزم از متوجه شدن این آدم… وقتی کنارشم انگار تو یه خلاء تاریک بسیار بزرگم. هیچ جا رو نمی بینم. چشمامو مینندم. گوشامو باز میکنم، از همه وجودم استفاده میکنم تا بفهمم چه اتفاقی داره میافته… اما باز نمیدونم داره چیکار میکنه!
شیرین آتش سیگار نیم سوختهاش را میان پودر قهوهی زیر سیگاری فرو میکند و ساعدم را برای قلبجویی نوازش میدهد. مژگان با لحن ساکتتری میگوید:
_ اینکه یکی از طرف تیم شما داره به تابان اطلاعات ما رو میده مشخصه؛ اما کی؟
از شیشه های سرتاسری تریا به فوارهی بزرگ آب زل میزنم. چطور میتوانم بگویم مظنون شماره یک این ماجرا خواهرم سولماز است؟ اما مظنون دوم چه؟
بحثی که مژگان تازه شروع کرده باعث میشود شیرین موضوع جمشاهده کردی برای گفتن پیدا کند و من مجال بیشتری برای در ذهنش گذراندن داشته باشم. اتفاقات امروزگار صبح، تمام طول روزگار توی ذهنم مرور میشد؛ اما به قدری آشفتهام که هنوز جمع بندیشان نکردهام. سرم را به مبل قد بلند تکیه میدهم و بار دیگر از نو مرورشان میکنم:
حرکت کرده بودم تا غیاث خان را ببینم. او به امیریل گفته بود نمیگذارد آه کشاورزها و کارگران پشت سرش باشد، پس همسنگر یک جبهه محسوب میشدیم. تا پشت در اتاق راهی شدم و نمیخبر داشتم چه میخواهم بگویم. نبود. وقتی برگشتم ملکی، منشی امیریل و غیاث خان را درست پشت سر خود دیدم. با لحن زننده ای اضافه کرد:
_ بدون هماهنگی با من هیچکس نمیتونه وارد این اتاق بشه خانم خدابنده! اگه دوست ندارین تو موضع اتهام به جاسوسی قرار بگیرین، این آخرین بار باشه!
به من برخورد. به قدری زیاد که حتی نمیدانستم در جوابش چه باید بگویم. ترجیح دادم سکوت کنم و از کنارش بگذرم؛ ولی انگار او نمی تمایل داشت به این بازی پایان دهد:
_ ازت هیچ خوشم نمیاد، قلبیلش رو نپرس!
از من خوشش نمیرسید. اتفاق تازهای نبود. به دیگر عادت کرده بودم. چه به آنهایی که از وقتی مدرسه میحرکت کردم، به خاطر چهره سیاسی و سرشناس پدر بزرگم از ما متنفر بودند، چه به آنهایی که از سر تملق و منفعتطلبی نزدیکمان میشدند. عادت داشتم. به دشمن زیاد داشتن و دوستِ کم داشتن. شاید همین طرد شدن و تنهایی اجباری بود که من را باشیرین و طاها همراه کرد و توی مسیری قرار داد که با همه رفاقت کنم.
توی چشمان آرایش شده اش نفرت را به وضوح میمشاهده کردم هرچند که لحنش عاری از آن بود.
_ اما بیشتر از او از اون منشی سطح پایینتون بدم میاد که فکر میکنه اگه با چاپلوسی و بی چشم و رویی واسه امیریل دُم تکون بده، کاراش چیزی بیشتر از دریوزگی عاشقی به چشم میاد.
به قدری جملاتش در هم و سنگین بود که بیشتر از چند ثانیه ذهنم را درگیر نکرد. حتی نمیخبر داشتم دقیقاً از چه کسی حرف میزند. نمیاطلاع داشتم چه اتفاقی دارد میافتد و این حسابی دست و پایم را بسته بود. به همین خاطر به این تریا آمدم و تماس گحرکت کردم تا مژگان و شیرین هم بیایند. از وقتی که رسیدهایم آنها مدام حدس زدند و من به جملهی کوتاه ملکی اندیشیدهام. دهها بار بالا و پایینش کردم و احتمالاتش را محاسبه کردهام. مسیر دیگری نیست، این احتمال بیشتر از آنچه در ابتدا به نظر میآمد قوی است!
نگاه باز میکنم و وسط صحبت گل انداخته شان میروم:
_ فکر کنم سرنخ رو پیدا کردم.
هر دو به من خیره میشوند و من شروع به تعریف اتفاقات امروزگار میکنم. وقتی حرفهایم تمام میشود آنها هم مثل امروزگار صبح من بیاینکه چیزی از ماجرا فهمیده باشند خاموشی میکنند و شاید به محاسبه میپردازند.
به میز کنار پنجرهای که یک زن و مرد جوان پشتش جای گرفتهاند، همان میزی که یک بار من و امیریل پشتش نشسته بودیم، خیره میشوم.
_هر شرکتی یه سری اطلاعات سِری داره که فقط معتمدینش ازش باخبرن. نمی دونم محتوای ایمیلی که به امیریل ارسال شد چی بود ولی اون تیتری که من روصفحه مشاهده کردم… هیچ کدوم از پرسنل عادی ازش باخبر نیستن هیچکدوم! به جز افراد خونوادمون…
_ یعنی می گی اونی که به تابان کمک میکنه از خودتونه؟
شنیدنش هم میتواند مو بر اندامم راست کند. نفس عمیقی میکشم و ادامه میدهم:
_ و چند نفر از معتمدین رئسا که فقط یکی شون منشی شرکته…
شیرین ناباورانه زمزمه می کند:
_ یعنی…
_ یعنی من به ابطحی شک دارم!
بهت و حیرت حاکم بر فضا را آوای زنگ تلفنم می شکند. برای هزارو یکمین بار تماسش را رد می کنم و با خودم فکر می کنم توی اامان فرصت تصویرش را حذف کنم.
مژگان نفسی از سر آسودگی میکشد و میگوید:
_ اگه کار ابطحی باشه یعنی خودخواسته واسه تابان اطلاعات فرستاده تا به فکر خودش دلبری کنه. این یعنی خطری متوجه ما نیست.
شیرین لیوان چایاش را بر میدارد و با شمّ حقوقیاش میگوید:
_منطقاً باید زیر نظر بگیریمش؛ بهترین گزینه هم خودتی. به اسم رابط برو شرکت خدابنده و از نزدیک ابطحی رو بذار لای میکروسکوپ.
خاموشی به وجود آمده نشان دهنده تصدیق مژگان است. فکر بدی نیست. هر عقل سلیمی در اولین رای به تصمیم شیرین حکم میکند؛ اما بزرگترین مشکلی که وجود دارد وقت است.
_ نمیشه. نمیتونیم انقدر صبر کنیم.
شیرین رو به من میگوید:
_کار دیگه ای نمیتونیم کنیم.
مجدداً به پلانی که چیدهام فکر میکنم، شاید مسیر فرعی دیگری وجود داشته باشد!
_تو امروزگار بد مشکوک می زنی پناه! زیبا معلومه فکرت رو یه نقشه شیرین بدبختکن درگیر کرده که اگه بگی کرک و پر همه مون میریزه؛ ولی بروزگار نمی دی. بریز بیرون خواهر بریز ببینم چی تو مغزته.
برای بار آخر به چیزی که میخواهم می اندیشم. مسیر بهتری وجود ندارد. خداجان تو ببخش!
* * *
ملکی درِ اتاق غیاث خان را باز میکند و منتظر میماند داخل شوم. باز هم غیاث خان نیست؛ منتهی چراکه این دفعه امیریل نمیل داشته ارئه را به او تحویل دهم، ملکی مجوز ورود به اتاق غیاث خان را صادر کرده.
یک هفته از زمانی که به تهران وارد شده میگذرد؛ یک هفتهی طولانی و پر فراز و نشیب که تکتک روزگارهایش خالی از او بود.
روی یکی از صنقلبیهای مقابل میز ریاست مینشینم و زونکن گزارشات و تلفن همجادهم را روی میز رها میکنم. فکر میکردم کف دست کم امروز امیریل را میبینم و فرصت آنالیز رفتارش را برای یک سرنخ جمشاهده کرد دارم. چرا باید فاصله بگیرد؟ آخرین باری که مشاهده کردمش، پشتم توقف کرد و حمایتم کرد، بعد هم تماس گحرکت کرد و گفت بروم کاروزگاری. پس این دوری کردن و شانه خالی کردن از تمام ملاقاتهای کاری برای چیست؟
یک ربع ساعت از زمانی که منتظر ماندهام گذشته و غیاث خان نیامده. از وارد شدنش مایوس شدهام. از کف دست امیریل که تمام این هفته علیرغم حضور خودش مرا اسیر دیگران کرده قلبگیرتر میشوم. عزم حرکت کردن میکنم. بر میخیزم؛ اما یک قدم هم برنداشتهام که در باز میشود و قامت امیریل توی در نقش می بندد.
یکّه میخورم. او هم جا خورده. نه داخل میآید و نه قدمی برای عقب نشینی برمیدارد. توی درگاه در مکث کرده و تماشایم میکند. پوست سبزهاش را آفتاب جنوب سوزانده و پیرهن سورمهای که پوشیده، این را به خوبی نشان میدهد.
به احترامش از صنقلبی فاصله میگیرم و سلام میدهم؛ ارتباط نگاهیمان را قطع نمیکند ولی جوابم را هم درست و درمان نمیدهد و به تکان دادن سر اکتفا میکند و بالاخره داخل میآید.
همین؟ بعد از یک هفته بیخبری میخواهد با سر تکان دادن جوابم را بدهد؟ بین رفتن و ماندن مرددم. نمیخواهم فکر کند چراکه او رسیده میروم پس رو به روی هم پشت یک میز می نشینیم.
_ خوبین؟
خاموشیش را نمیشکند. نگاه خیره و بی واکنشش را بر نمی دارد اما… حالش خوب نیست. دیدهان گیرایی دارد، مردمک های عسلی رنگش هر چه به نقطه مرکزی نزدیک تر میشوند تیره و تیره تر و هر چه دور تر می شوند روشن تر است. وقت هایی که عصبی و مضطرب است رگ روی گردنش حسابی برجسته می شود و دورترین حلقهی دور مرکز مردمکش به سیاهی می زند. و حالا یک حالی دارد میان همه این ها!
زونکن روی میز را به سمت خود میکشد و مکث طولانیاش را زمانی میشکند که هیچ انتظارش را ندارم.
_خوبم. اینا چیه؟
_ گزارش اقلامی که کسری دارین. خواستم به شما نشون بدم تا اگه مشکلی نداره برای شرکت خودمون فکس کنم که منشی تون بیان کرد وقت ندارین! غیاث خان هم واسه سرکشی رفتن و هنوز نیومدن.
_ خیلی خب. ارائه بده.
به صندلی تکیه میزند و منتظر به من خیره میماند.
از برخوردش دلگیر میشوم. با وجود این همه علامت سوالی که توی سرم کاشته باز هم دوستانه مضطربش میشوم و حالش را می پرسم ولی او احوال پرسی که پیش کش، حتی جوابم را به درستی نمی دهد. کلاسور را بر می دارم و کاغذها را از لا به لایش بیرون می کشم. قلبم می خواهد کاغذها را روی میز بکوبم و از آن جا بروم. این همه سردی، هوای اتاق را هم مثل دشت های یخ زده سیبری سرد کرده.
میایستم، کاغذها را رو به رویم میگذارم و اوضاع کاری مان را تشریح میکنم. تمام مدت با همان اخم کهنهی روی پیشانیاش به برگه ها خیره است و گاهی چیزی را یادداشت می کند.
بی هیچ حرف اضافه ای سخت درگیر بررسی کسری ها هستیم که تلفن هممسیرم زنگ می خورد. نگاهم از روی کاغذ توی دستم سُر می خورد و تا روی اسکرین صفحه پایین می آید. با مشاهده کردن تصویر خودم و بهرام تپش دلم شتابزده می شود و با دیدن نگاه خیره امیریل روی نمایشگر تلفنم، خون توی عروقم به غلیان می افتد.
توی این مدت هر بار که بهرام تماس گرفته استرس گراهی شده ام. به قدری زیاد که حتی سراغ شماره اش نرفتم تا اطلاعات و تصویرش را ویرایش کنم؛ ولی حالا جنس اضطرابم فرق می کند. بیشتر از هر چیزی، واکنش امیریل نگرانم کرده. مضطرب کنایه هایی که مثل شلاق پوسته ذهنم را زخمی میکند. نگاهم روی او می چرخد. آرنجش را روی میز تکیه داده و چانه اش را توی مشت گرفته و به من زل زده. نافذ و خیره! کف دستپاچگیام طول میکشد. تا به خودم بجنبم تماس قطع و نفس من آزاد شده. برای کنترل کردن اوضاع بار دیگر شروع به اضافه کردن میکنم:
_ با توجه به لیستی که… دیروزگار…
هول کرده ام، آوایم میلرزد. او هم دیگر نه کاغذ ها را میپاید و نه یادداشت برمیدارد؛ مستیقم به من زل زده. تا میخواهم بار دیگر شروع به تشریح کنم صدای زنگ تلفنم قد بلند میشود و نگاه هردیمان را روی اسکرین گوشی متوقف میکند. رسماً کم آوردهام. کاش میشد از زیر بار نگاه سنگین او شانه خالی کرد و به گوشهای پناه برد. تحکم به آوایش برمی گردد:
_ جواب بده!
_ نه. نیازی نیست.
کف دست میبرم تا گوشی را بردارم؛ ولی او فرز تر است، زود تر تلفن را بر می دارد و شتابزده و تیز میگوید:
_ چرا نیازی نباشه؟ نیازه! بالاخره فردا روزگار محبته، یعنی میخوای بگی قلبت نمیخواد آواشو بشنوی؟ شاید بخواد برات یه شامگاه ولنتاین داغ و جنجالی بسازه.
قلب ضعیفم از حرکت می ایستد. حتی در بیحوصلهترین حالتش هم بُرندهترین کنایهها را نثارم میکند.
تلفن لعنتی
ام بالاخره قطع می شود؛ ولی کوبش چکشی چشمان او هرگز! ظرفیتم پر شده. گنجایشم تمام شده. برگهها را روی میز رها میکنم و به سمت در میروم. به جهنم که فکر میکند مثل بچه ها قهر کردهام. مگر یک آدم چقدر تحمل دارد؟
به در نرسیده ام که با اندامش مقابلم سد میکشد. بغض کردهام، اما اشکی نمیریزم. طبق یک قانون نانوشته با خودم عهد بستهام که دیگر برای آن بی لیاقت اشک نریزم؛ اما آیا واقعاً به خاطر او بغضم گرفته؟ یا به خاطر این یلِ منجمد شده ای که گحرکت کردار بی مرزی است؟ یک روزگار دوست است و روزگار دیگر ضربههایش از دشمن خونی هم کاری ترند؟
_ چی شد؟ به پر قبات برخورد؟ یا واسه ساختن فردا شامگاه هول کردی؟
خونسردانه آتشم میزند! دلم می خواهد بگویم لعنت به تو که مثل گیاه گوشت خوار دهان باز می کنی و بدون ذره ای هیجان طعمه ات را نابود می کنی!
_ آره برخورده! بهم برخورده! از اینکه یهو وسط زندگی احساسیام سبز شدین و از همه چی باخبر شدین، از اینکه زیر و بمم رو مشاهده کردین و اینقدر کف دستم براتون رو شده ، از اینکه هر دفعه به یه بهونه ای اونچیزی که فهمیدین رو به بدترین شکل ممکن به روم میارید و تیکهای نیست که بارم نکنین بهم برخورده!
مثل خودش رک میشوم:
_ از اینکه بهتون گفته بودم دختر راحتی نیستم که بشه باهام بیملاحظه معاشرت کرد و شما باز هرکاری دلتون میل داشت کردین، بهم برخورده.
صورتم گر گراهی شده و به نفس نفس افتاده ام. بیش از اندازه به هم نزدیک شده ایم. فاصله مان به قدر یک وجب شده ولی هیچ کدام تلاشی در جهت دور شدن نداریم.
از این فاصله آرام به نظر نمیآید، رگ گردنش حسابی متورم است و خالکوبی سکهای روی آن بزرگتر از هر وقتی شده؛ ولی صدایش… لعنت به صدایش که در بم ترین و ساکت حالت ممکن باقی مانده:
_ چرا داد میزنی؟ نگام کن! فقط یه وجب باهام فاصله داری.
به خودم میآیم. یک قدم به عقب برمیدارم؛ اما همان یک قدم را کامل برنداشتهام که ساعدم را میچسبد و وادارم میکند نزدیکش بمانم:
_ گفتی به جای ضجه زدن با داد و هوار خودتو خالی می کنی اما نگفتی تا کی!
نگاهم روی ساعد درگیر شده ام، بود که با جمله اش همان جا خشک می شود. یادش مانده بود که من بغضم را داد می زنم…
انکار می کنم:
_اشکی در کار نیست!
گوشه لب هایش کمی رو به بالا کج می شوند.
_ چشات آبی تر از همیشگی شده. نوک دماغت قرمزه. هی نگاتو به سقف می چسبونی و جوری می شی که انگار نبض نداری… من یه بار این حالتو دیدم.
شوکه میشوم. چقدر خوب من را از بر کرده! آوای منحوس تلفنم باز قد بلند میشود. این بار خلاف تمام این مدت، چهار ستون تنم نمیلرزد.
نگاهم روی اوست. او که انگار عبوس به این دنیا دعوت شده، با یک اخم ریز و پر جذبه بین ابروهای پر و خوش فرمش. نگاهم پی رگ گردنش می دود، کمی ور وارد شده. مثل همه وقت هایی که عصبی می شود.
حواسم به اوست و وقتی به خودم میآیم که آیکون سبز کشیده شده و تلفن روی اسپیکر قرار گحرکت کرده و آوای عصبی امیریل قد بلند میشود:
_ بنال!
صوتی موتور، ماشین، بوق اتومبیلها و خلاصه هر چیزی از پشت تلفن گوش داده میشود الا بهرام. تعجب کرده و دیر خودش را پیدا میکند:
_ پناه خدابنده رو گحرکت کردم… گوشیاش رو جایی جا گذاشته یا …
مجالش نمیدهد:
_ دوتا غلط داشتی. اول اینکه پناه خدابنده رو نه؛ خواهرش رو گحرکت کردی! نشون به اون نشون که کارت جشنتون دیروز به دستم رسید.
شوکه او را تماشا میکنم. هنوز نتوانستهام جواب تلفنم را دادنش هضم کنم که خبر پخش شدن کارتها را میدهد.
بهرام که انگار حالا خوب دوهزاریاش افتاده و او را شناخته، خشم جای حیرت ااماهاش را گرفته و با تمسخر میپرسد:
_ دومیاش؟
_دومی اش رو پناه میگه.
رو به من با قیافهای برزخی و جدی به تلفن توی کف دستش اشاره میدهد:
_ بگو! بگو غلط کردی بهم زنگ زدی! غلط کردی هنوز شماره و اسم و نشونیام رو واسه خودت نگه داشتی! غلط کردی وقتی جوابت رو ندادم باز تلفنم رو گرفتی!
خیره به او ماندهام. بهرام از شوک در رسیده؛ ولی من نه. گویی قصد کرده با هرجملهاش من را بیش از پیش توی وادی حیرت و سرگردانی بیاندازد. با ابرو به گوشی اشاره میکند و می غرد:
_ یالا!
تحمل جو ایجاد شده سخت شده. عملاً من را توی یک کار انجام شده قرار داده و میخواهد بیزیرا و چرا اطاعت کنم.
بهرام فرصت حرف زدن به من نمیدهد:
_ صوتمو داری پناه؟ کف دست خوش! یه هفتهست دارم میگیرمت جواب نمیدی آخرش گوشی رو میدی به این بچه فرنگی تا منو دک کنه؟ زن و شوهریمون به کنار؛ نون و نمکی که با هم خوردیمم هیچ؛ لامصب من و تو دوست بچگی همیم. همه چی رو دود کردی رفت هوا؟
صوتیش پر از قلبخوریست، قلبخوری کردنش هم مغرورانه است. چقدر رو داشت… من را چه فرض کرده؟ دختر بیکف دست و پایی که هر وقت اراده کند، برای او آماده است؟
_ دوست بچگی؟
صدایم را که میشنود جسور تر میشود:
_ نیستیم؟
مکث میکنم. تمام این مدت از مقابل دیدهم میگذرد.
_ بودیم… حتی وقتی متوجه شدم تو و مهنوش بهم خیانت میکنین… حتی وقتی از آق بابا سیلی خوردم و تو پررو تر از همیشگی اومدی جلوم وایسادی و حساب نوشتههای روزگارنامههایی که خودنم میدونستی دارن بهم بهتون میزنن، پس خواستی… حتی بعد مهمونی تو خونه غیاث خان… هنوز دوست بچگی بودیم. ولی از روزگاری که منو احمق فرض کردی و سعی کردی با دغل بهم بفهمونی هیچی بین تو و مهنوش نبوده و مهنوش تهدیدت کرده، نیستی.
تنفسم سریع شده. چطور از زیر این همه بار کمر خم نکردم؟
_از این به بعد تو فقط شوهر خواهرمی… شوهر خواهری که آق بابام سپرده اگه تو شرق بود من برم غرب… بهم زنگ نزن. سراغمو نگیر. بهونههات رو با دُمت، بذار رو کولت و برو. به هیچ کدومشون احتیاجی ندارم.
تلفن از روی قد بلندگو خارج میشود و دیگر هیچ صدایی نمیشنوم. اشک نریختن برای آن بی لیاقت سخت تر از همواره میشود؛ کاش روزگاری که با خودم قول و قرار میگذاشتم لااقل یک آوانس برای این روزگارها قائل میشدم.
_ به نظر من که خیلی خوب اظهار کرد. حیوونم باشی منظورش رو میتونی بفهمی؛ اما اگه باز احیاناً مشکلی داشتی و به شرح و تفصیل نیاز بود، دیگه سراغ پناه نرو. بلد نیست بهتر از این بهت بفهمونه. شرح و توضیحش باشه با من. بیا سراغ خودم جوری حالیات میکنم که خوب بفهمی.
روی صنقلبی مینشینم. بدنم نمیداند فشار روانی روی شانههایم را چطور باید تخلیه کند. به کف دستهایم زده که این طور میلرزند، که اینطور از سرما سوزن سوزن میشوند.
_ من جواب دادم؟ خوب میکنم خب!رئیسشم. اینجا ما تلفن همه رو جواب میدیم. زورته؟ برو وایسا تو روی حاج یحیی. اینجا واسه من شاخ و شونه الکی نکش. برو به سلامت.
به برگههای رها شده روی میز خیره میشوم. تعدادیشان از زونکن بیرون ریخته و بخش دیگری پخش و پلا رها شده. امیریل گوشی را قطع میکند و تلفنم را روی میز پرت میکند.
_ چیکارت داره زنگ میزنه؟
به قدری عصبی است که نتوانم به جنبه قلدر منشانه حرف هایش وقعی بنهم. بغض را پس میزنم و بهآرامی زمزمه میکنم:
_ نمی دونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن