تعطیل نه روی تو رو میشه مشاهده کرد نه پناه رو.
روی عزیز را خندان میبوسد.
مولین فاطمیا که کنار آنها قرار گرفته و دارد چای مینوشد، رو ترش می کند:
_ ایـن کار میکنه؟! از زیرکار در میره! میبینه عروسی خواهرش نزدیکه و مادرش دست تنهاس ولی باز خروس خون میزنه بیرون، الان برمیگرده… از فردا میشینم جلو این در، اجازه نمیدم پاتو پذاری بیرون. میمونی کمک میکنی جاهاز خواهرتو جمع کنیم.
سولماز روی مادرش را هم میبوسد، حرفشان طولانی شده، تحمل ندارم که بیش از این منتظر بمانم، میخواهم نزدیک بروم و سلام بدهم که با حرف سولماز سرجایم میمانم:
_ این هفته رو عفو کنین که اصلا تهران نیستم.
و این بار رو به نگاه سوالی آق بابا میگوید:
_ می رم خوزستان… یه سر به کارخونه ها بزنم.
سرجایم میخکوب میشوم. عزیز میپرسد:
_ سلامت بری و بیای؛ ولی چرا انقد دیر میگی؟ اصلاً چرا تو باید بری مادر مگه کسی تو اون شرکت نیست که یه دختر تک و تنها جاده بیوفته تو شهر غریب؟
کف دست و پایش را گم میکند و من به قدری او را میشناسم که این را به خوبی دریابم.
_ یه دفعهای شد دیگه؛ از وقتی محمد زرنگار افتاد زندان، دیگه هیچ کس جرات نمیکنه درست و درمون بره و مستقیم نظارت کنه. خودم برم یه سر و گوشی آب بدم بهتره.
دهانم خشک و تلخ شده؛ معادله پیچیده امیریل برایم مفهوم و مفهوم تر میشود: به او یک ایمیل از جانب شرکت ما که حامل اطلاعات سّریست می آید و او میخواهد به خوزستان برود. در عین حال غیاث خان بر سرش آوار میشود که اجازه نمیدهد آه کشاورز یا کارگری پشت سرش باشد و حالا… سولماز که با او امشامگاه قرار داشته، به ناگهان تصمیم میگیرد مسیری خوزستان شود و پاک دستپاچه هم هست و این یعنی… برای خفه کردن ناله کمجانی که از گلویم خارج شد، محکم دهانم را میچسبم. چقدر احتمال دارد که آن ایمیل کذایی از جانب سولماز بوده باشد؟
خودم را عقب میکشم. دلم گروم گروم میکوبد. ضربانش را توی گوشها و حنجرهام به خوبی حس میکنم.
نفسم هنوز در نیامده که گوشی توی مشتم میلرزد. یلی که روی صفحه نقش بسته بیش از پیش دستپاچهام می کند. با این حال نمیتوانم جوابش را ندهم، آیکون اتصال تماس را می کشم و گوشی را روی گوشم میگذارم.
_ با ملکی حرف زدم؛ از فردا می تونی بری پی کارای کارورزی ات… دیگه نمیخواد مثل امشامگاه این همه وقت بمونی.
سلام نکرد، حتی یک شب بخیر خشک و خالی هم ناضافه کرد. این جور معاشرتها توی خون اوست ولی من… به حدی شوکهام که کلمات را فراموش کردهام. تنها چیزی که میتوانم بگویم همین است:
_ چرا؟
او هم کلمات را گم کرده که اینطور خاموشی می کند؟ بازدمش را توی گوشی فوت می کند. آوایش آرام است:
_ فقط یه وکیل رو قد تو قبول داشتم؛ نمی خوام من مانع مسیرت باشم.
گیج تر از قبل به دیوار تکیه می دهم.
خدایا… میخواهد مرا از شرکت دور کند تا با خیال راحتتری به کارش برسد یا دارد راست میگوید؟
مثل خودش زمزمه میکنم:
_ چی شد اون وکیل؟
ساکت میشود. جوری که فکر میکنم این بار خیال شکستن آن را ندارد؛ ولی او آرامتر از هر وقت دیگری میگوید:
_ کشتنش.
وقتی تماس را قطع میکند که حلقه درشتی از اشک توی نگاهانم جا خوش کرده.
سرم را به سمت سالن پذیرایی میچرخانم و به آق بابا خیره میشوم. نمیدانم چرا قلبم می خواهد هایهای گریه کنم! برای گنگی و ندانمی که دارد مغزم را می جود؟ برای احتمال خیانت سولماز؟ برای آن وکیل مرده ای که این قدر قلب امیریل را سوزانده؟ برای خودم؟ برای خودم که چهار روز متوالی از آق بابا دلگیر بودم و خیال میکردم مرا به تابان ها تقدیم کرده؟ یا شاید برای او…
او که به من خوب فهمانده بود چقدر به من اعتماد دارد ولی نگفته بود من معتمد ترین آدمی هستم که برایش مانده. به همین خاطر مرا نه برای تحقیر که برای نجات همهمان به آن شرکت فرستاده…
توی اتاقم قدم رو میروم. چه باید بکنی پناه فکر کن! چه باید بکنی؟ اصلاً شاید داری اشتباه می کنی ها؟! اشتباه میکنم. حتماً اشتباه میکنم. مگر میشود که سولماز بخواهد به ما پشت کند؟ اصلاً برای چه؟! آن هم وقتی که جانشین مسلم آقباباست و همه میدانند مدیریت این تجارت کذایی قرار است به چه کسی واگذار شود! نه. من حتماً اشتباه برداشت کردهام. باید بروم و به او بگویم خطر نزدیک است.
قدمهایم را به سمت در اتاق کج میکنم و کف دست روی دستگیره میگذارم. ولی اگر اشتباه نکرده باشم چه؟ انگشتانم سر میخورند و کنارم می افتند. نمی توانم بی گدار به آب بزنم. روی زمین می نشینم. پس من چه کنم خدایا… از چه کسی کمک بگیرم؟ من قول داده ام! به علیوردی! به شرکت های تحت نظرش! به چندین و چند خانوار. من قول داده ام به مژگان… مژگان؟ از جا می پرم. آری مژگان! با او می توانم سر از این موضوع در بیاورم. تلفن را از روی میز چنگ می زنم و برایش تایپ می کنم: «باید ببینمت. همین فردا موضوع بسیار مهمیه.»
روی تخت ولو می شوم و باز به سقف خیره می شوم. درد خودم کم بود، هر روزگار درد جمشاهده کرد تری به قبلی اضافه می شود. تبدیل به آدمی شدم که حتی توی منزل خودش هم آرام و قرار ندارد. از صبح تا شامگاه کار می کنم و شب ها از ترس خیره شدن به حلقه ای که توی انگشت مهنوش انداخته اند به اتاقم پناه می آورم و از آن خارج نمی شوم. شب هاهم کار می کنم. تا دیروقت. به قدری که حتی برای یک لحظه به یاد نیاورم مولین فاطیما که دو روزگار پیش داشت از کنارم می گذشت با چه کنایه ای گفت سور و سات عروسی را می چینند و باید این روزها فقط ساز و دهل بزنیم.
به سمت چپم می چرخم و مثل جنین توی خودم جمع می شوم. درد خودم کم نیست که حالا فکر به امیریل و کارهای غیرقابل پیش بینی اش هم به آن اضافه شود. نگاهم به جلد قهوه ای دفتری که کنار بالشم گذاشته ام می افتد. لبخند می زنم. این روزها هیچ چیز به اندازه گوش دادن حرف های مادرم آهستهم نمی کند. دفتر را باز می کنم و شنیدن را از سر می گیرم.
« خواهر و برادر داشتم؛ از مادر جدا بودیم اما باز خواهر و برادر بودیم. ناخواسته به جهان آمده بودم اما باز خواهر و برادر بودیم. مرا نمی تمایل داشتند اما… باز خانواده بودیم. دامن مادرم دشت پر گلی بود که با بوی امنیتش پرورشم می داد. مادرت آن روزگارها بسیار کوچک بود. بسیار. آنقدری که حتی نداند چند ساله است، نداند جهانی واقعی چقدر بزرگتر از شالیزارهای کنار منزل اش است.
فریدون خان، شوهر خاله آذرم را می گویم، حسابی کف دستش به دهانش می رسید، نه که فقط سری داشته باشد بین سر ها! کله گنده تر از این حرف ها بود. مرد با هیبتی که با آن قد بلند و اندام چهار شانه همه را رام خودش می کرد. آن روزگار های خوب که منزل و کاشانه ام توی آستارا بود، گاهی به ما سر می زد. با آن چکمه های تا زیر زانو و سیبیل چخماقی کسی توی دیار ما نبود که از او حساب نبرد. کم کسی نبود، وقتی می رسید به قدری از او حرف می زدند که من هم با آن سن کمم می اطلاع داشتم از جیره خوران شاه است و دستش به بهشدت جاها باز.
نمی دانم چه چیزی درون من متوجه شده بودکه وقتی پدر قماربازم بدهی بالا آورد، زیر پایش نشست و به بهای چند هکتار زمین من را برای خدمت به خاله ام انتخاب کرد. خنده دار است نه؟ دختر بچه ای را که حتی قدش برای سوار شدن به آن کادیلاک های آمریکایی یاری اش نمی کرد، چرا برای شست و راهی شد منزل و کاشانه اش می برد؟
روزگاری را که از دامن مادرم جدایم کرد و تنگ ماشین فرنگی اش انداخت و تا ایلام برد، خوب به خاطر دارم. آخر می دانی جان مادر، بعضی روزگارها چنان اند که حتی بچه هایی که شمردن سال های حیات شان را هنوز یاد نگحرکت کرده اند هم نمی توانند آن را فراموش کنند…
صبح قلبگیری بود. دل آسمان هم گحرکت کرده بود و از شب قبل مدام می بارید. توی ایوان جای گرفته بودم تا خیس نشوم. پیش رویم زمین های شالیز بود و مرغ و خروس هایی که از شر باران توی طویله ماوا گراهی شده بودند. موهای نارنجی و قد بلندم دورم ریخته بود و سرمای هوا عین خیالم نبود و با عروسک از چوبی که مادرم برایم ساخته بود، بازی می کردم. از جهان از حیات از خودم از همه غافل بودم… کسی که حتی از خودش غافل است چطور می خواهد بداند پشت پنجره های پشت سرش چطور قرار گرفته اند و دارند خط باریک سرگذشتش را به ناکجا آباد کج می کنند؟ غافل بودم. از زیستن. از رنج. از خودم درست تا وقتی که زیر بغلم را فریدون خان گراهی شد و قد بلند کرد و عروسک چوبی ام روی زمین افتاد.
گریه می کردم، مادرم را صدا می زدم. با اصواتی که فقط اویی که نمی گوش داد می درک کردشان. جیغ می کشیدم و فریدون خان مرا روی زمین و به دنبال خود می کشید. هیچ کس مرا نمی میل داشت به جز او، او که بی آوا اشک می ریخت و راهی شدنم را نظاره میکرد. او که وعده گرفته بود دخترش توی ثروت و نعمت فریدون خان خوشامگاهخت شود و با وجود بچه هایی که داشت باز بشود دردانه خونه اش.
می توان از آن یک رو
سالهای سال توی آن کادیلاک سیاه و غول پیکر ماند و برایت واژه واژه ی احساسات کودکانه ام را رج زد: ترس، بی خبری، گیجی و پر سوالی؛ یک بار با خودم می بیان کردم حتما من را برای مهمانی می برد و به عزا گرفتن خاتمه می دادم، بعد از چند دقیقه باز با خودم می گفتم وقتی پیش خاله آذرم برسم شکایتش را می کنم و به او کبودی روی شانه ام را که در اثر کشیدن های بی رحمانه اش ایجاد شده بود، نشان می دهم و می گویم من را پیش مادرم برگرداند. یا دست کم مادرم را هم بیاورید. خیالات بی پایانم با رسیدن به شهر ایوان، جایی که فریدون خان آنجا خونه داشت طول کشید.
از قد بلندای گردنه ای که بعد ها فهمیدم نامش قلاجه است تا خود خانه اعیانی فریدون خان نگاهان اشکی ام محو برف های پنبه ایی بود که روی صخره های قهوه ای تیره به قشنگیی خوابیده بودند. از پس مه های زمستانی خانه ی خاله آذر پیدا بود. خانه شان خیلی بزرگ بود؛ یا کف دست کم به عقل کوچک من بهشدت بزرگ می رسید. شب بود و تاریک، مدت زیادی را توی راه بودیم؛ با این حال باز هم خاله آذر بیدار بود و برای خوش وارد شد گویی شوهرش توی آن سرما تک و تنها منتظر توقف کرده بود. تا او را دیدم خودم را به پایش چسباندم و آوایی که تا اینجا از ترس فریدون خان بریده بودمش را آزاد و کشیده قد بلند هق هق کردم. اشک می ریختم و در انتظار نوازش کف دست های او تن کوچکم را به او می مالیدم؛ ولی انتطار بی فایده ای بود او بی توجه به من داشت با شوهرش حرف می زد و تازه تازه متوجه می شد چرا من به آن جا آمده ام. وقتی فهمید که فریدون خان پول کلانی بابتم داده نتوانست خودداری کند. بازویی که شوهرش کبود کرده بود را سفت چسبید و من را بی رحمانه به عقب راند و خودش باقلبخوری وارد خانه اش شد. حتی برنگشت ببیند چطور با بهتی بچگانه روی زمین افتاده تماشایش می کنم. هیچ وقت برنگشت. سالهای سال او مرا زمین زد و برنگشت ببیند من با چه حیرتی تماشایش می کنم و فکر می کنم چطور می شود کسی که از گوشت و خونش هستی با تو چنین راهی شداری داشته باشد.
سالهای کودکی مادرت توی خونه ای سپری شد که از هرچیزی که اطرافش می متوجه شد می ترسید. از دخترخاله ها و پسر خاله هایش! از خاله و اخم های همیشه برای من درهمش. از منزل بزرگی که حرکت کرد و روبش با من بود اما هیچ وقت برای من نبود. خانه من نبود. امن نبود. از هرگوشه اش بیزار بودم؛ خیلی بیشتر از آدم های درون خانه اش! گرچه تمام آزاری که می مشاهده کردم از آن پاره های تن بود. هر کتکی که به ناحق خوردم و هر فحش و ناسزایی که نتوانستم بشنوم اما متوجه اش بودم؛ ولی باز از آن خونه بیش از همه بیزار بودم. نمی دانی… کاش ابداً ندانی بی خان و مانی یعنی چه! اینکه سقفی باشد و تو توی هر لحظه اش احساس کنی به آنجا تعلق نداری یعنی چه. غصه ات شد؟ نشود دخترکم. حیات همواره آمیزه ای از شادی ها و غم هاست. برای من هم بود.
ایوان بهشت بو و بهشت شکل من برایم خانه شد. شهر زیبای من! وقت هایی که تنبیه می شدم و گرسنه بودم بلوط های تازه اش را می چیدم؛ وقت هایی که از جور خاله ام فرار می کردم، توی تپه های زرنه و نرگسش می خوابیدم. فریاد های بی صدایم را به گوش کوه ها و صخره هایش می سپردم و وقت هایی که بی قلبیل سرخوش بودم تپه های ماهوری شکلش را بالا و پایین می دویدم. مادرت فرزند ایوان قشنگ شد و او مادرت را به فرزندی پذیرفت.
نه سالم که بود، در یکی از جذابترین روزهای بهاری ایوان که با خاله و دخترخاله ها به زیارت مقبره حاجی حاضر راهی شده بودیم یکی از بهترین اتفاقات حیات مادرت رقم خورد.
.آن روز خوب توی خاطر مادرت جا خوش کرده: دختر بچه ای که با دخترخالهی هم قد و قوارهاش دعوایش شده، حوصله ندارد و با لجبازی زنبیل ناهار و بقچهی چوننداز را زیر بغل زده و جلو تر از همه راه میرود. مثل همیشه. مثل تمام آن سالها.
دختر سرتقی بودم؛ درست مثل حالای تو. مثل تو که وقتی اخم میکنی تیلههای آبیات مثل آسمان پر رعد و برقی میشوند که زمین و وقت را به مبارزه میطلبند. زنبیل و بقچه را به کناری نهادم و به ضریح سبز رنگی که وسط امامزاده بود نزدیک شدم. محو پارچههای تکهتکه و سبزی که به گوشه و کنار تیغههای آهنی اش بسته بودند، جلو راهی شدم و سلام دادم. آنجا را عاشق شدم. زیادی بیریا بود، دیوارهای آجری و سقف بلندش مانع از گوش دادن بوی علف های کوهی اطراف ولیمزاده نمیشد.
هر وقت که مقابل ضریح میایستادم، نگاهانم را میبستم و نفسم را چاق میکردم و همه چیز را به دست فراموشی میسپردم. قلبم میمیل داشت سالها توی آن حال بمانم و مثل کشتیای که بعد از طوفان کنار ساحل پهلو گراهی شده آنجا بمانم؛ اما چه میشد کرد که بند و بساط خاله آذر نگاه انتظارم بود؛ باید برمیگشتم و محل اقامتشان را جفت و جور میکردم. مثل همیشگی تمایل داشتم برسر کار و بارم بگردم که نگاهم گوشه ولیمزاده گیر افتاد.
خاله آذر کنار پیرمرد عطاری که مثل طبیب برای هر درد اهالی روستا دوا بود، جای گرفته بودو صحبت میکرد. تقریباً میخبر داشتم مشغول چه بحثی هسسریع. شهر ما مکتب نداشت؛ اعیانیها که برایشان سواد مهم بود، کودکانشان را به ده پایین میفرستادند؛ ولی آنجا هم به خاطر سیلی که اخیراً رسیده بود به مخروبهای بیاستفاده مبقلب شده بود.
خاله هم حتما داشت مثل چند خانواده انگشت شمار اعیانی که توی روستایمان بود، با کربلایی قاسم صحبت میکرد و با پیشنهادات رنگارنگ از او میخواست تا به بچههایش خواندن و نوشتن بیاموزد؛ ولی چهره درهم و دژم کربلایی گویای این بود که درمیل داشت خاله را هم مثل الباقی رد خواهد کرد.
بیش از این نایستادم، عزم برگشت کردم که خاله به اشاره کرد چای بیاورم. فوراً کف دست به کار شدم، تا به خودم بجنبم و زیرانداز ها را پهن کنم و چوب خشک برای برپاکردن کتری و چای دست و پا کنم، وقت زیادی گذشت و این باعث شد وقتی که استکانهای چای را مقابلشان میگذارم خاله آذر نیشگون حسابیی از بازویم بگیرد. کربلایی فوراً استکان را روی نعلبکی توی دستش کوبید و جلوی خاله را که یک ریز بد و بیراه میاظهار کرد گحرکت کرد.
کمی متعجبانه منی که از روی غرور سر به زیر انداخته بودم برانداز کرد، در آخر از خاله چیزهایی پرسید که بعدها فهمیدم سؤال کرده که چه نسبتی با او دارم و آیا میخواهد من هم خواندن بیاموزم یا نه.
حتما خاله آذرم نه بیان کرده بود که آنجور رو برگردانده بود و ابرو بالا انداخته بود؛ کربلایی کمی این کف دست و آن کف دست کرد و سرآخر به من خیره شد. من هم به خود جرات دادم و برای اولین بار مستقیما به او زل زدم. سر و لباسش شامگاهیه دراویش بود. با آن موها و محاسن قد بلندی که در هم تنیده اند، با آن کلاه نمدی و بلندی که تمام مردان آن نواحی روی سر داشتند. نی قد بلند و خوش تراشی هم داشت که دمی از خود جدا نمیکرد. من او را با نگاهم میجویدم و او من را. به دیدهانش که رسیدم او هم مستقیما به من زل زد، خیره، متفکر، ملایم. ازاو خوشم رسیده بود، تبسم بیدریغی به نگاه کنکاشگرش پاشیدم و در چشمهای او هم برق تبسم طلوع کرد. رو به خالهام کرد و پیشنهادش را فقط و فقط در ازای اینکه من هم هممسیر خالهزاده هایم برای تحصیل نزدش بروم، پذیرفت.
خاله راضی نمیشد. با وجود سن کمم دست راستش بودم و نصف بیشتر کارهای خانه به پای من بود. اگر من نبودم گردن خودش میماند. از آن گذشته از شوهرش میترسید. همهمان میهراسیدیم. وقتی عصبانی میشد به صغیر و کبیر رحم نمیکرد. از عصبانیتش میوحشت کردیم. خیلی سعی کرد پیرمرد را منصرف کند؛ ولی وقتی دید پیرمرد به هیچ صراطی مستقیم نیست، از آن گذشته فریدون خان هم معمولا تهران بود و فقط چند روزی در ماه توی منزل میماند، در آخر او هم با اکمسیر فراوان موافقتش را اعلام کرد.
راضی شد که من هم همجاده خالهزاده هایم تا حوالی ولیمزاده بیایم و خواندن و نوشتن بیاموزم.
از آن روز به جز تپهها و کوهستانهای ایوان آن کربلایی قاسم هم همدمم شد. پیرمرد گوشه گیر و با صفایی بود؛ مرد یکجانشینی نبود، اغلب توی صحرا میگشت و دوای درد مردم را از قلب صحرا میجست. با بادهای صحرا و علف های آن دوستی دیرینهای داشت. دوای درد مردم را کشف میکرد و هرکجا ناخوشی میمتوجه شد زخم هایش را میبست. اگر بخواهم برایت توی یک کلمه از خوبیهای آن مرد بگویم، میگویم آن پیرمرد آدم بود.
میدانی از چه میگویم؟ همه ما از یک نوعیم؛ ولی همه مان آدم نیستیم. اگر تو فقط متوجه درد خودت باشی و آن جانت را به لب بیاورد، چه فرقی با دیگر موجودات داری؟ آدمیزاد آن است که درد دیگران را حس میکند، کاری میکند، حتی به اندازه یک نوک سوزن، ولی کاری میکند.
بهشدت زود متوجه رفاقت من با درختان وطن کوچکم شد و بعد از دو سه سال به دور از نگاه همه مرا به شاگردی گرفت. بماند که همواره شاگرد سوگولیاش بودم و بیش از همه توجه داشت حتما یاد بگیرم. از بخیه زدن تا پرستاری جزامی ها و پرستاری طاعون همه را یادم داد. هرچند که من هرگز مثل خالهزادههایم دیپلمم نگحرکت کردم؛ اما تا جایی که میتوانستم دانایی را از او وام گراهی شدم.
وقت میگذشت. زندگی مثل رودی خروشان و پر قدرت جاری بود و مادرت روز به روزگار بزرگتر میشد. چهارده ساله که شدم، ارثیهام را به کلی از مادرم گراهی شده بودم: چهرهای که بیکم و کاست از مادرم برایم مانده بود. موهای فر و حنایی رنگم که از زیر روسریهایی که کف دستههایشان از پشت گردن رد شده بود بیرون میزد و تا وسط کمرم میریخت و دیده هر بینندهای را به خود دچار میساخت. پیرهن های آستین کوتاهی که قدش تا زیر زانو میرسید با آن جوراب های کلفت مخصوص زنان ایوانی، مادرت را به یک دختربچه نگاه نواز و زیبا تبدیل کرده بود که نگاهها را روی خود ثابت میکرد. با وجود نقصی که داشتم نصف مردان آن دیار خواستار پیوند با من بودند و اگر از ترس فریدون خان نبود، نامههایشان را به جای مسیر ولیمزاده، توی حیاط خانه میانداخسریع.
من در آن روزگار توی جهانی خودم بودم.
بودم. عاشق شدم مثل استادم کربلایی قاسم همچو باد باشم، آزاد و رها به هرجا که میخواهم سر بزنم و در مواجه با بیماریهای جدید به کشف رازشان در زمین بپردازم و دوایشان را بیابم.
توی تمام این سالها ابداً خانوادهام را نمتوجه شدم. حتی مادرم. انگار مسیر هیچ کدامشان حوالی من نبود. گاهی خاله آذر بچهها را بر میداشت و با شوفر فریدونخان جادهی آستارا میشد؛ اما او هم هیچ وقت نتمایل داشت که مرا با خودشان همجاده کند.
تابستان بود. یکی از همان روزگارها که خاله و خاله زاده هایم به خونه ما سفر کرده بودند؛ فریدون خان هم طبق معمول به تهران حرکت کردهبود و من تک و تنها توی منزل مانده بودم. تمام روز را با کربلایی قاسم توی تپههای زرنه سرگرم پیدا کردن علف کوهی بودیم و از این رو دم دمای غروب به خونه برگشتم. وقتی وارد خونه شدم، کادیلاک فریدونخان را پارک شده زیر سایهبان حیاط یافتم. اصلاً انتظار حضور او را نداشتم. تازه همان روز خاله را مسیری آستارا کرد و خودش هم عازم تهران شد؛ اینکه شامگاه هنگام توی خونه باشد برایم زیادی غریب بود. از آن گذشته از او بسیار می ترسیدم. نه فقط به این خاطر که مرد خشنی بود و بیقلبیل و با دلیل ضرب شستش را چشیده بودم؛ یا حتی نه به این خاطر که همواره اخم داشت و آدم وقتی می خواست نگاهش کند باید صدقه کنار میگذاشت… آن روزگارها جور دیگری از او می ترسیدم. از نگاه او، از نگاهان دریده اش، از نگاه هرزه ای که تا روی برجستگی های بدنم کش می وارد شد و بالا برنمی گشت. من از او و نگاه های چرکینش وحشت داشتم. وارد خانه که شدم نبود؛ غذایی که صبح روی اجاق گذاشته بودم حالا نیم خورده روی زمین رها شده بود و یک شیشه از آن زهرماریهایی که معمولا توی ماشینش نگه داری میشد هم کنارشان افتاده بود.
دلم شروع به شتابزده تپیدن کرد. شهر ما شهر کوچکی بود که خبرهای بد دهان به دهان می گشت و کسی نبود که از بی آبرویی دیگری بیخبر بماند. سن و سالم کم بود ولی توی آن حوالی کسی نبود که ماجرای رسوایی دختر کارگری را که توی ده پایین زیستن میکرد و شامگاهانه از خونه بیرون زده بود و در آخر نامردها سرش بلا آورده بودند؛ نشنیده باشد. حالا بلا یعنی چه؟ نمی دانستم. ولی خوب می دانستم فریدون خان چه جور نامردیست.
با دهانی خشک شده هاج و واج وسط اتاق ایستاده بودم، گاهی به خودم دلداری میدادم و گاهی از وحشت به خود میپیچیدم. نمیخبر داشتم باید چه کنم، تمایل داشتم جاده اتاقم را در پیش بگیرم که دستی بیپروا روی پهلویم و دست دیگری روی سینهام نشست و نفس را توی سینهام حبس کرد.
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن