چه اسمش آشنا بود … این اسمو یه جایی گوش داده بودم … پدر جون نذاشت زیاد به مغزم فشار بیارم و اظهار کرد:
– درسته که آرشاویر توی ایران با هیچ دختری دوست نشد ولی توی ایتالیا با بهشدت از دخترا طرح رفاقت ریخت به قول خودش می خواست یه کم تمرین کنه که بلد باشه با یه خانوم باید چه طوری حرکت کردار کنه … ولی حدسش هم در مورد خودش درست بود و وابسته یکی از دوستاش شد … وابسته همین گراتزیا … یه دختر ایتالیایی … اینقدر از خوبیاش تعریف می کرد که ما هم شیفته اش شدیم … غافل از اینکه گراتزیا بیماره …
پریدم وسط حرفش و گفتم:
– بیمار؟ فوت شده؟
آهی کشید و بیان کرد:
– بیماری گراتزیا یه بیماری روحی بود دخترم … مازوخیسم ….
با وحشت جلوی دهنم رو گرفتم و پدر جون بدون اینکه توی نگاهام نگاه کنه بیان کرد:
آرشاویر بسیار کارا برای درمانش کرد اما فایده ای نداشت و گراتزیا روزگار به روز بدتر شد …. آرشین تعریف می کرد که آرشاویر چندین و چند بار جسم نیمه جون گراتزیا رو از خونه های فساد کشیده بیرون … خیلی سخت بود … آرشاویر داغون شد … فشار بدی روش بود … برای آرشین قسم خورده بود که فقط به خاطر معصومیت نگاهای گراتزیا هر کاری که بتونه و از دستش بر بیاد براش انجام می ده … آرشین ازش جویا شده بود بسیار دوسش داری؟ و آرشاویر فقط بیان کرده بود دیدهاش خاکسترم می کنه … اما … نشد … آرشاویر نتونست کاری برای گراتزیا بکنه و بالاخره اون دختر بیچاره از دست راهی شد.
جلوی صورتمو گرفتم و از ته دل نالیدم:
– خدای من!
پدر جون هم اه عمیقی از اعماق سینه کشید و گفت:
– آرشاویر داغون شد … حالا خدا رو شکر زیادم از لحاظ عاطفی به اون دختر وابسته نبود ولی نسبت بهش احساس مسئولیت داشت … عذاب وجدان گحرکت کرده بود … فکر می کرد مقصر اونه …
به اینجا که رسید خاموشی کرد … تا اینجا که چیز بدی وجود نداشت … آرشاویر که معماما بود و به نظر زیاد هم غصه دار نمی یومد … پدر جون بازم آهی کشید و اضافه کرد:
– ولی ما هیچ کدوم نمی دونستیم که این عذاب وجدان و ناراحتی یه مشکل بسیار کوچیکه و مشکل بزرگ تر توی مسیره …. آرشاویر بزرگترین ضربه رو مدتی خورده بود که برای اامان بار گراتزیا رو تو خونه فساد می بینه… اونم با چه وضعی … اینا چیزائیه که خودش بعدها توی هیپنوتیزم درمانی بیان کرد … اون لحظه چنان شوکی بهش وارد شده بود که روانشو به هم ریخته بود … و بعد … مرگ گراتزیا ضربه دوم رو بهش زد و باعث به وجود اومدن بیماری پارانوئید توی اون شد …
آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم:
– یعنی چی؟
– یعنی شک و بدبینی … اونقدر زیاد که زندگی فرد رو مختل می کنه … آرشین رو دیوونه کرد توی اون مدت … به همه حرکت کرد و وارد شداش شک داشت … همه کاراش رو کنترل می کرد … هیچ کدوم از حرفاش رو قبول نمی کرد … آرشین زنگ می زد به ما و از کف دستش گریه می کرد … من خودمو رسوندم اونجا … بالاخره پسرم ضربه ای که نباید می خورد رو خورده بود و روح معصومش طاقت نیاورده بود … همون موقع بردمش زیر نظر بهترین روانشناسا و روانپزشکای رم …. شش ماه تحت درمان و روانکاوی شمشاهده کرد بود … تا اینکه بهتر شد … اما به خاطر شدید بودن بیماری دکترا تایید کردن که اگه روزگاری به دختری وابسته بشه شاید دوباره این بیماری عود کنه … ولی نه به شدت سابق … به صورت یه شک و بدبینی ساده که باید حتما کنترل بشه و اعتمادش جلب بشه … اگه اعتمادش جلب بشه دیگه هیچ مشکلی به وجود نمی یاد …
با ترس اظهار کردم:
– اما … اما چطور؟!
– ببین دخترم … نیازی نیست بترسی … آرشاویر هنوز هم همون پسر معصومه … همون پسری که وقتی یه بچه فقیر می بینه اشک تو دیدهاش جمع می شه و تا ته کیفشو در می یاره می ده به اون بچه … همون پسریه که تا ته دلشو می تونی ببینی … بیماری ترسناکی نداره اما اگه یه کم فقط یه کم باهاش مدارا کنی خود به خود بار دیگر طبیعی می شه … اینا رو بهت گفتم که اگه حرفی بهت زد جلوش گارد نگیری زیرا باعث می شه حالش بدتر بشه … درمانش فقط جلب اعتمادشه …
– من … من حسابی گیج شدم پدرجون … آرشاویر منو به خاطر دختر دیگه ای می خواد؟
– فکر نمی کنم اینطور باشه … زیرا جز دیدهات هیچ کدوم از اجزای صورتت و هیچ کدوم ار اخلاقیاتت شبیه گراتزیا نیست … ببین آرشاویر بعد از برگشت و درمانش با مشاهده کردن نمایشگاه نقاشی دوستش دیوونه چهره های شرقی شد … شاید زیرا دیدهای گراتزیا رو توی اون چهره ها یافته بود اما … نه فقط نگاه که بقیه چیزا رو هم می تمایل داشت … موی کشیده و فر … پوست گندم گون … هیکل توپر … خلاصه همه چیزایی که تو داری … من از حرفاش می ترسیدم دوست نداشتم دیگه به کسی وابسته بشه … ولی شد … هزار برابر گراتزیا عاشق تو شده …
با پوزخند گفتم:
– عاشق چهره من؟!!!!
– شاید تو نگاه اول آره … ولی کم کم شیفته منش تو شده … خانومی و وقار تو … چیزایی که گراتزیا نداشت …گراتزیا از پدرش متنفر بود … بارها اینو به آرشاویر اظهار کرده بود … و بارها مادرشو به فساد متهم کرده بود … اما تو چی؟ اون خونواده ای که تو داری … وابستگیت به اونا … خونه با صفاتون … گرمای وجودتون اینا چیزائیه که آرشاویر دنبالشون بود و حالا پیداشون کرده … درکش کن توسکا … آرشاویر چیز زیادی ازت نمی خواد دختر … یه کم درک و یه کم صبر و یه کم محبت …
– ولی پدر جون … من چطور می تونم اعتماد کنم؟
– تو هیچ علاقه ای به آرشاویر نداری؟ اگه نه برو دنبال زیستنت …. من پسرمو راضی می کنم که کف دست از سرت برداره … اگه بهش علاقه نداشته باشی بهش ظلم می کنی … آرشاویر به اندازه کافی زجر کشیده …
سرمو انداختم زیر … آیا واقعا هیچ علاقه ای بهش نداشتم؟ یا داشتم؟ می تونستم فراموشش کنم … محکم جواب خودمو دادم:
– نه …
به خصوص الان که این چیزا رو متوجه شده بودم منم نسبت به اون حس مسئولیت داشتم … اگه نگاهای من اونو آتیش می زد نگاهای اونم منو دیوونه می کرد … نگاهاش … آواش … . پدر جون که سکوتمو مشاهده کرد از جا قد بلند شد … عکسو از کف دستم گراهی شد رفت سمت همون کشو عکسو گذاشت سر جاش و یه پرونده خارج کرد … اومد سمتم … پرونده رو گحرکت کرد به طرفم و گفت:
– این پرونده پزشکی آرشاویره … البته کپی شه … ببر پیش هر روانشناس یا روانپزشکی که می خوای اون شاید بتونه تردید رو ازت دور کنه …
بدون فکر پرونده رو گحرکت کردم … حتما باید همین کارو می کردم … یه حسی بهم می گفت باید به آرشاویر کمک کنم … فکری توی ذهنم جرقه زد … بهسرعت سؤال کردم:
– شامگاه میل داشتگاری همین حرفا رو به بابام اظهار کردین؟
سرشو تکون داد و گفت:
– نه … اون چیز دیگه ایه
– دیگه چی؟!!!!
– اونو خود آرشاویر اگه بخواد بهت می گه … من نمی تونم راجع به اون مسئله حرفی بزنم …
ای بابا! زکی! بازم مسئله وجود داره؟ چه خبره؟!!!! پدرجون که چشمای اندازه نعلبکی منو مشاهده کرد بیان کرد:
– چیز مهمی نیست … مهم ترینش رو من برات اظهار کردم … اون اختلال به وجود نمی یاره …
– آخه دیگه چیه؟
– باور کن چیز مهمی نیست … دیدی که از نظر پدرت هم اهمیتی نداشت … ولی چراکه به آرشاویر قول دادم حرفی در این مورد نمی زنم …
یعنی چی بود؟! خب وقتی می گه مهم نیست لابد نیست دیگه … مثلا شاید بچه می خواد صیغه ای چیزی توی این مدت محرمیت بخونه … روش نمی شه به خودم بگه … باید یه همچین چیزی باشه که بابا هم حرفی نزده …
با ذهنی مشغول و درگیر از پدرجون خداحافظی کردم و از کارخونه خارج شدم … باید زودتر کف دست به کار می شدم وقت زیادی نداشتم … سریع گوشیمو برداشتم و شماره طناز رو گحرکت کردم … یادمه طناز اینا توی فامیلشون یه روانشناس خوب داشتن … الان از اون وقتایی بود که طناز حسابی به دردم می خورد … با سومین بوق گوشی رو برداشت:
– خاک بر سر بیشعور بی معحرکت کرد کثافتت کنم الهی … بگو آمین!
خنده ام گرفت و اضافه کردم:
– ا بی تربیت!
– به خدا هر شامگاه که تو تلویزیون می بینمت نفرینت می کنم … ای جایگاه من بود تو غصب کردی …
– طناززززز …
– درد! مگه به تو ناضافه کردم بازیگر شدی یه گلی هم واسه من تو سرت بگیر …
– به خدا به فکرت هستم …
– جون من؟!
– باور کن …
– دستت درد نکنه … خیلی گلی به خدا …
دلخوریم یادم راهی شد … ریز خندیدم و گفتم:
– دیوونه ای به خدا …
اونم خندید و اظهار کرد:
– خب حالا بگو ببینم چی شده یاد فقیر فقرا کردی …
دوباره یاد مشکلم افتادم … آهی کشیدم و گفتم:
– طناز … یه مشکلی برام پیش اومده …
با نگرانی بیان کرد:
– چی شده …
– ببین … نیاز به یه روانشناس خوب پیدا کردم … اون فامیلتون بودا … کیت می شد؟
سریع بیان کرد:
– پسر داییم …
– آره آره … همون می تونی یه نوبت ازش برام بگیری؟
– خل شدی؟
– نه چرا؟
– پس واسه چی نیازت کشیده به دکتر دیوونه ها …
بهتر بود طناز فعلا چیزی ندونه …
– واسه خودم نمی خوام که احمق جون … یه مشکل واسه یکی از دوستام پیش اومده …
– آهان … باشه … من الان زنگ می زنم و بعدش خبرت می کنم …
– کف دستت درد نکنه … پس منتظرم …
گوشی رو قطع کردم و جاده افتادم … یعنی می شد کاری براش کرد؟ یعنی می تونستم با این شرایطش کنار بیام؟ اگه بدتر شد چی؟ اه اه اگه کف دست بزن داشته باشه چی؟ بهتر نیست خودمو بکشم کنار؟ ولی نه … از آرشاویر نمی شه گذشت … توی همین مدت کوتاه شیفته محبتش شدم … خاک بر سرم! حالا خوبه کمبود محبت هم ندارم! اما نمی دونم توی نگاه آرشاویر چیه که منو پابندش کرده و نمی تونم بیخیالش بشم … باید هر طور شده یه کاری براش بکنم … اینقدر توی فکر بودم که نمتوجه شدم مسیر کی طی شد … وقتی به خودم اومدم که داخل شهر بودم … گوشیم زنگ زد … طناز بود … بهسرعت جواب دادم:
– الو ….
– سلام سوپر استار …
– چی شد طناز؟
– نه بابا انگار وضع این دوستت زیادی وخیمه …
زیر لب زمزمه کردم خدا نکنه! طناز هم منتظر جواب من نشد و گفت:
– پسر داییم به این راحتیا به کسی نوبت نمی ده … به خصوص از وقتی بچه دار شده دیگه یه لحظه هم نمی تونه تو مطبش اضافه تر بمونه … اما اینقدر که من التماسش کردم قبول کرد آخر وقت تو رو ببینه … بدو برو که الانم دیره …
با ذوق اظهار کردم:
– وای طنازی عاشقتم … آدرسو بگو …
طناز آدرسو داد و من حفظ شدم … تمایل داشتم خداحافظی کنم که گفت:
– اوی … یه چیزی بهت بگما …
– هان؟
– پسر داییم بسیار ماهه… چشاتو درویش می کنیا …
– وا! طناز؟!!!
– خب این زیادی ماهه …
– مگه پیر نیست؟
غش غش خندید و گفت:
– پیر؟!!!! نه بابا … سی و خورده ایشه … زنم داره … حواستو جمع کن
– جمع کن کاسه کوزه تو … مگه من شوهر دزدم …
– در هر صورت اضافه کردم که بدونی …
– مرض!
– خب بهت رو دادم پرو شدیا … برو … برو برس به درمون مرضت …
– ولی خداییش اضافه کردی دکترا داره در ذهنش گذراندم پیره … مطمئنی دکتر خوبیه؟
– گمشو! بیشعور … توهین به پسر دایی من نکنا …
– خب بابا انگار نوبرشو آورده … فعلا خداحافظ …
– خبرم کن چی شده ها … من می میرم از فوضولی … خداحافظ …
خنده ام گرفت … گوشیو قطع کردم و تخته گاز حرکت کردم سمت مطب … مطبش توی یکی از ساختمون های شیک بالا شهر بود … خدا رو شکر زود رسیدم … ماشینمو جلوی ساختمون پارک کردم و راهی شدم پایین … از روی تابلوها طبقه اشو پیدا کردم … توکل به خدا کردم و راهی شدم بالا …
همین که وارد مطب شدم هنگ کردم … چه دم و دستگاهی! چقدر شیک بود … از اون مطبایی که آدم مریضیش یادش می راهی شد … همه رنگ های خوشحال … مبلمان راحت … خلاصه که اصلا یادم حرکت کرده واسه چی راهی شدم اونجا … صوتی منشی منو به خودم آورد …
– خانوم مشرقی؟!!!
به ! باز شروع شد … سعی کردم تبسم بزنم و سرمو تکون دادم … دوباره بازار امضا و هیجانات داغ شد … امضاشو که گحرکت کرد با ذوق اظهار کرد:
– آقای دکتر اضافه کردن شما می یاین ولی من باور نکردم …
نگاهی به ساعتم کردم و گفتم:
-هستن ایشون؟
هول شد و اظهار کرد:
– بله بله … منتظر شما هستن … بفرمایید داخل خواهش می کنم …
نفس عمیقی کشیدم … پرونده آرشاویرو توی دستم فشار دادم و رفتم سمت در قهوه ای رنگ … کنارش یه تابلو نصب شده بود :
– دکتر آرتان تهرانی … دکترای روانشناسی بالینی
دستمو بردم سمت دستگیره با کف دست دیگه ام ضربه ای به در زدم و درو باز کردم راهی شدم داخل … یه میز بزرگ آخر اتاق قرار داشت … عین سالن انتظار یه دست مبل با رنگ روشن هم جلوش چیده شده بود … دکتر پشت پنجره توقف کرده بود و داشت مناظر بیرون رو نگاه می کرد … طناز حق داشت اینقدر سفارش می کردا! عجب چیزی بود … قد کشیده و هیکلی … تقریبا مثل آرشاویر … کت شلوار مشکی تنش بود و موهاش هم قهوه ای تیره بود … الان فقط همینو می تونستم ببینم … فکر کنم متوجه ورود من نشده بود … درو محکم کوبیدم به هم … یهو چرخید به سمتم … او مای گاد!!! موهاشو هم یک طرفه ریخته بود توی صورتش … کروات زرشکی و مشکی و پیرهن سفید و کفشای براق ورنی تیپشو درست عین یه جنتلمن واقعی کرده بود … آب دهنمو قورت دادم … قدمی اومد به سمتم و اضافه کرد:
– سلام خانوم مشرقی عزیز … بسیار خوش اومدین …
تازه یادم افتاد برای چی اونجا هستم … سرفه ای کردم تا گلوم صاف بشه و اظهار کردم:
– سلام آقای دکتر … حال شما؟ ببخشید من بد موقع مزاحم شدم …
– خواهش می کنم … شما مراحمین .. بشینید تا بگم واسه تون قهوه بیارن …
– نه نه ممنون میل ندارم … نمی خوام زیاد وقتتون رو بگیرم …
اینقدر که طناز بیان کرد حتی یه لحظه اضافه بر تایمش توی مطب نمی مونه حالا انگار هول کرده بودم … اونم متوجه شد و در حالی که روی مبل روبروم می نشست به منم اشاره کرد بشینم و گفت:
– چرا اینقدر استرس دارین؟ عجله دارید؟
– نه … اصلا …
– پس موضوع چیه؟ خواهشا راحت باشین …
نشستم … صداش آرومم کرد … هنوز داشتم پرونده رو توی دستم فشار می دادم … با تبسم اظهار کرد:
– من اینجا هستم که مشکل شما رو بشنوم و هر کاری که از کف دستم بر می یاد براتون انجام بدم …
مجدداً یاد آرشاویر افتادم … یاد نگاهش … یاد مهربونیاش … بغض گلومو فشرد … جلوی خودمو گراهی شدم و شمرده شمرده همه چیزو برای دکتر تعریف کردم … اونم با خونسردی و آرامش همه حرفامو شنید و هر از گاهی هم بینش منو دعوت به آرامش می کرد چراکه آوام بدجور می لرزید … وقتی حرفام تموم شد پرونده رو گحرکت کردم به طرفش و خودمو روی مبل رها کردم … دکتر پرونده رو گرفت و با تلفن روی میزش به منشیش کف دستور یه شربت قند برای من داد … واقعا بهش نیاز داشتم …
اون مشغول مطالعه پرونده شد و منم مشغول برانداز کردن در و دیوار اتاق … یه عکس خیلی بزرگ روبروی میزش و نزدیک در اتاق زده شده بود به دیوار یه تابلوی بزرگ بود … عکس یه بچه … شاید هفت هشت ماهه … فکر کنم دختر بود … موهای بورشو دم موشی بسته بودن صورتش گرد بود و سفید … دیدهای درشت و عسلی با ته مایه های سبز … چقدر دلبر بود!!!! عین یه عروسک … منشی وارد اتاق شد … لیوان آب قند رو روی میز گذاشت و به من لبخند زد … جواب تبسمشو دادم و لیوانو برداشتم … جرعه ای که خوردم بهتر شدم … منشی رو به دکتر اظهار کرد:
– آقای دکتر خانومتون تماس گراهی شدن بیان کردن تا یه ربع دیگه اینجا هستن که برین …
دکتر سرشو تکون داد و بیان کرد:
– خیلی خوب … تا اومد بگید منتظر بمونه …
– چشم …
وقتی منشی حرکت کرد بیرون به من نگاهی کرد و اضافه کرد:
– مشکل این آقا اصلا حاد نیست خانوم مشرقی … راستش بیماری پارانوریا واقعا بیماری آزادهنده ای برای اطرافیان بیمار هست زیرا این افراد خیلی گوشه گیر هستن گاهی بدون علت خودشون رو توی مسائل بی ربط مقصر میدونن … بعضی از اونها دچار هذیان می شن … هذیان های بزرگ منشی … یا حسادت … و بدتر از اون هم هست … اینکه دچار اختلال روان پریشی یا اسکیزوفرنیا بشن … وارد مقوله های تخصصی نمی شم ولی اینو باید بگم که این آقا تا همین پنج ماه پیش دارو مصرف می کرده و کم کم بیماری از وجودش ریشه کن شده … اما … به تشخیص پزشکای اون طرف و حتی خود من این بیماری ممکنه بازگشت هم داشته باشه … البته نه به شدت قبل .. یعنی فقط نباید حس حسادتش تحریک بشه و اینکه باید باهاش مدارا کنین تا بتونه اعتماد کنه … اون دیگه فقط و فقط نسبت به کسی که دوسش داره این حالتو خواهد داشت نه دیگران … پس فقط شما می تونین کمکش کنین و نه هیچ کس دیگه … نیازی به دارو هم نداره …
– یعنی … یعنی خطرناک نیست آقای دکتر؟
– تا وقتی که باهاش مدارا کنین و هر چیزی رو با مدرک و دلیل و برهان براش توضیح بدین و ثابت بکنین نه … ولی اگه بخواین با هم کل کل کنین ممکنه خطرناک هم بشه ..
– به نظر شما نباید تحت کنترل باشه؟
– فقط وقتی نیاز به کنترل و درمان پیدا می کنه که بیماری عود کنه … اگه شما هواشو داشته باشین هیچ وقت نیاز به روانشناس پیدا نمی کنه …
نفسی از سر آسودگی کشیدم … خیالم راحت شد … پس مشکل چندان بزرگ هم نبود … حالا راحت تر می تونستم در موردش تصمیم بگیرم … با ساکتش اظهار کردم:
– ممنونم آقای دکتر … خیلی لطف کردین … خیالم راحت شد …
– خواهش می کنم … اگه به هر مشکلی هم برخوردین من خودم در خدمتتون هستم …
بازم تشکر کردم و از جا بلند شدم دیگه وقت حرکت کردن بود … بی اراده مجدداً نگام کشیده شد به عکس روی دیوار … نتونستم جلوی خودمو بگیرم و اضافه کردم:
– چه دختر نازی!
دکتر از جا کشیده شد … مشغول خاموش کردن سیستم روی میزش شد و اضافه کرد:
– دختر نیست … پسره …
با تعجب بیان کردم:
– جدی؟!!!! اما شبیه دختراست …
– من اجازه نمی دم موهای پسرمو کوتاه کنن … اینجوری بیشتر شامگاهیه همسرم می شه ….
دلم می خواست بگم خوش به حال همسرتون …ولی فقط لبخندی زدم و سؤال کردم:
– اسم این عروسک چی هست؟
با عاشقی گفت:
– ترسا …
تعجب کردم و با همون بهت تو صورتم گفتم:
– ترسا که اسم دختره …
انگار متوجه اشتباهش شد و با خنده گفت:
– در ذهنش گذراندم همسرمو می گین! اسم پسرم آترینه …
زمزمه وار اسمشو تکرار کردم … بهش می یومد … اما خداییش چه همسر وفاداری بود … تا گفتم عروسک عوض اینکه ذهنش درگیر بچه اش بشه رفت سمت همسرش … خوش به حال این زن! یعنی آرشاویر هم منو همینقدر دوست داره؟ هر دو با هم از اتاق خارج شدیم … هنوز پامو کامل بیرون نذاشته بودم که صوتی جیغی قد بلند شد:
– خانوم مشرقی!!!!!!!
سه متر پریدم بالا و به دختری که ورجه وورجه کنان می یومد سمتم خیره شدم … اصلا نتونستم درست قیافه اشو ببینم … یهو پرید توی بغلم … محکم گحرکت کردمش که دوتایی نقش زمین نشیم … دکتر با آوایی خنده آلود اظهار کرد:
– ترسا عزیزم …
بالاخره دختره که تازه متوجه شدم همون زن خوشامگاهخته خودشو ازم جدا کرد و من تونستم ببینمش … نه خداییش دکتر حق داشت! چه عروسکی بود! کف دستمو گرفت و رو به دکتر بیان کرد:
– بسیار بدی آرتان … بازیگر می یاد تو مطبت صوتشو در نمی یاری؟ من الان از خانوم صولتی متوجه شدم …
دکتر با خنده سری تکون داد و اظهار کرد:
– آترین کجاست عزیز قلبم؟
– گذاشتمش پیش نیلی جون …
به دنبال این حرف گوشیشو از توی کیفش در اورد گرفت به سمت منشی و اضافه کرد:
– خانوم صولتی یه عکس شیک بگیر ببینم … می خوام به شامگاهنم و بنفشه نشون بدم بمیرن از حسودی …
دکتر با خنده راهی شد سمت تلفن و گفت:
– تا تو عکس می گیری من یه زنگ می زنم به نیلی جون حال آترین رو بپرسم …
ترسا مثل بچه ها پاشو کوبید روی زمین و گفت:
– تو باز منو به اون فسقلی فروختی؟!
دکتر تلفن رو برگردوند سرجاش و بیان کرد:
– روزی چند بار باید بگم نوکرتم خانومی؟ هزار بار ؟ ده هزار بار؟ می دونی که تو دنیای منی … تو نباشی آترین هم رنگی برام نداره …
خداییش منم اگه به بچه ام یه روزی حسادت کنم و شوهرم همچین حرفی تحویلم بده همه ناراحتی هام یادم می ره … ترسا با دلدادگی به شوهرش خیره شد.
دکتر قدمی جلو اومد و بیان کرد:
– بدو عکس بگیر بریم … وقت خانوم مشرقی رو هم نگیر …
اینقدر از کف دست ترسا خنده ام گراهی شده بود که کم مونده بود غش غش بزنم زیر خنده … با خنده سرکوب شده ام عکس رو گرفتیم و ترسا گفت:
– جون من یه چیزی می گم نه نگو …
با تعجب نگاش کردم و گفتم:
– چی؟
– یه روز بیا خونه مون … جــــــــــون من!!!! یه مهمونی توپ به افتخارت می گیرم …
خدای من! چی می گفت این دختر بچه شیطون؟ تعجبمو که متوجه شد گفت:
– ای بابا …. تا حالا مهمونی نرفتی؟ خوب اینم مثل بقیه دیگه … بیــــــــــا!
شخصیت ترسا اینقدر با مزه بود که دوست نداشتم از پیشش برم … درست مثل بچه ها بود … با ترمشاهده کرد اضافه کردم:
-والا چی بگم؟
– والا هیچی نگو … تو قبول کن … واسه اخر این هفته ….
دلبسته شدم برم اما با آرشاویر چی کار می کردم؟
دکتر جلو اومد و اضافه کرد:
– اتفاقا اینجوری بهتره خانوم مشرقی اگه تونستین اون کیس رو هم بیارین تا من از نزدیک باهاش آشنا بشم …
چی بهتر از این؟! چشمام ستاره زد و ترسا با ذوق اضافه کرد:
– قبول؟
لبخندی به صورت قشنگش زدم و اظهار کردم:
– قبول …
ولی آخر هفته زود بود … برای همین بهسرعت گفتم:
– می شه یه روزگار دیگه باشه …
ترسا تند اضافه کرد:
– چهارشنبه خوبه؟
با خنده اضافه کردم:
– نه … یعنی دیرتر باشه …
– چرا؟
دکتر مداخله کرد و گفت:
– هر روزی که خودتون راحت تر هستین …
– راستش آقای دکتر می خوام یه کم قضیه جدی تر بشه بعد کنار هم متوجه شده بشیم …
سریع متوجه شد … سری تکون داد و بیان کرد:
– هر موقع که متوجه شدین وقتشه فقط کافیه خبر بدین …
ترسا گفت:
– ا … یعنی کنسل شد؟
دکتر گفت:
– آره عزیزم … نباید فشار بیاری به خانوم مشرقی …
ترسا دست آرتان رو پس زد اومد طرف من و بیان کرد:
– پس شماره تو بگو … می خوام دو کف دستی بچسبمت … یه وقت فرار نکنی … حتما باید مهمونی منو بیای حالا هروقت که شد …
از اصرارش خنده ام گراهی شد و شماره مو بهش دادم … غریبه که نبود … می شد عروس دایی طناز …. بعدم تشکر کردم و بعد از بوسیدن دوباره ترسا از مطب خارج شدم …
مهلت فکر کردنم هم تموم شد … بابا موافق بود … مامان هم موافق بود … خودمم به صوتی آرشاویر … به حرفای عاشقونه اش به محبت هاش عادت کردم بودم بدجوووووررررر پس منم موافق بودم … قصد کردم جواب مثبت رو بهش بدم … مطمئن بودم که می تونه خوشبختم کنه … آرشاویر هیچی کم نداشت … بیماریشم با کمک هم رفعش می کردیم … البته در این مورد با بابا و مولین حرفی نزدم … نمی خواستم نگرانشون کنم … به نظر خودم که چیز خاصی نبود … روزگار آخر بود که آرشاویر بهم زنگ زد … با متوجه شدن شماره اش تبسم نشست روی لبم … حتی شماره اش هم حس خوبی داشت … سریع جواب دادم:
– الو ….
– سلام عزیز دل من …
– سلام … خوبی؟
– خوبم عشقم … تو خوبی؟
– ممنون بد نیستم …
– توسکا چیزی شده؟ حس می کنم ناراحتی ….
خنده ام گراهی شد … میل داشتم یه کم اذیتش کنم … بیان کردم:
– نه … چیزی نشده …
– مطمئن؟
– اوهوم ….
نفس عمیقی کشید و بیان کرد:
– امیدوارم … خانومی … امروزگار … امروزگار روزگاریه که تو … تو باید جوابمو بدی … یادت که نحرکت کرده …
گوشی رو محکم تر چسبوندم به گوشم و اظهار کردم:
– نه … یادمه …
– خب؟
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
– باید ببینمت …
– الان می یام …
– ااا وایسا …. کجا؟
– می یام دم خونه تون دنبالت خانومم …
– بهشدت خب … یه کم دیر بیا تا من ولیده بشم …
– من همین الان مسیر می افتم … تو هر موقع حاضر شدی بیا بیرون …
– باشه …
گوشیو قطع کردم و سریع تند حاضر شدم … می دونستم که با سرعت نور می یاد … حرکت کردم از اتاق بیرون و به مامان بابا اظهار کردم آرشاویر داره می یاد دنبالم … بیان کردم که می خوام جواب مثبت بدم … مولین یه دنیا شاد شد و بابا هم با مهر پیشونیمو بوسید … خدا رو شکر که بالاخره خیالشون از جانب من راحت شد … کفشامو پوشیدم و بعد از خداحافظی راهی شدم از در خونه بیرون … آرشاویر داخل آ او دی قشنگش درست پشت در خونه منتظرم بود … تا منو متوجه شد پرید پایین و تبسمی مهربون تحویلم داد … برای اینکه نقشه امو بی عیب و نقص در بیارم تبسم بی جونی بهش زدم که خنده اش محو شد … سلام کردم و رفتم سوار شدم … همونجا سر جاش خشک شده بود انگار چراکه با چند ثانیه تاخیر اومد سوار شد …. هر دو سکوت کرده بودیم … نه من حرفی می زدم و نه اون … بالاخره خودم حوصله ام سر حرکت کرد خاموشیو شکستم و بیان کردم:
– نمی خوای راه بیفتی؟
برگشت طرفم … لحظاتی نگام کرد … بالاخره دهن باز کرد و با صدایی لرزان گفت:
– پاهام می لرزه … نمی تونم رانندگی کنم …
خدایا!!!! اگه بگم حرفش دلمو زیر و رو کرد دروغ نگفتم … ولی زود بود که کف دستمو پیشش رو کنم … لبخندی زدم و اضافه کردم:
– چرا؟ چیزیت شده؟ من یعنی اومدم جوابتو بدم …
نفس عمیقی کشید و هیچی نبیان کرد … انگار عجله ای برای گوش دادن نداشت … زل زده بود به روبرو و حتی پلک هم نمی زد … نفسمو با صداد دادم بیرون و گفتم:
– برگردم برم توی خونه؟!
آرام چرخید به طرفم … تبسم تلخی زد و اظهار کرد:
– جوابت اگه منفیه … نمی خوام بشنوم ….
آه که زدم توی خال … بیان کردم:
– چرا نمی خوای بشنوی؟ این حق توئه … ولی خب در هر صورت درست حدس زدی …
یه دفعه دستاشو گذاشت روی فرمون و سرشم گذاشت روی دستاش … باورم نمی شد اینقدر ناراحت بشه … دیگه بسشه! بچه سکته کرد … خواستم با خنده بگم شوخی کردم که صدای هق هقش قد بلند شد ….
دلم از کار ایستاد … باورم نمی شد!!!! آرشاویر داشت گریه می کرد؟!!! اونم اینقدر شدید … طاقت نیاوردم و یهو اشکم در اومد و از ماشین پریدم پایین … هنوز چند قدم بیشتر از ماشین دور نشده بودم که در ماشین به هم کوبیده شد. آرشاویر با چشمای سرخ و صورت خیس خیس زل زد توی نگاهام.
– چرا … چرا گریه می کنی؟ نریز این اشکارو … نریز اینا رو روی زمین … عمر منه … عمرمو راحت هدر نده …
هق هق گریه ام شدید شد و اضافه کردم:
– آر … شا … ویر …
اصلا برام مهم نبود که وسط کوچه ایم … اصلا برام مهم نبود که کسی ببینتم … زل زده بودیم توی چشمای هم و گریه می کردیم … یه دفعه آرشاویر عقب عقب راهی شد سمت ماشینش و اظهار کرد:
– گریه نکن … گریه نکن … من می رم … می رم … فقط تو گریه نکن … جون بابات …
از پشت خورد به ماشینش … کف دستمو گحرکت کرده بودم جلوی دهنم تا صوتی گریه امو خفه کنم … همینطور که نگام می کرد در ماشینو باز کرد … سری تکون داد و سوار شد … می دونستم که نمی تونه رانندگی کنه … کجا می میل داشت بره؟! حالا که متوجه شدم دوسش دارم؟ ماشینو روشن کرد و راه افتاد … قبل از اینکه ذهنم به کار بیفته پریدم جلوی ماشینش … چون حال عادی نداشت اول خورد بهم بعد ترمز گرفت … با اینکه سرعتش هنوز زیاد نشده بود ولی من محکم خوردم زمین … چیزیم نشد خدا رو شکر … قبل از اینکه بتونم بلند بشم آرشاویر پرید پایین … قرار گرفت کنارم … دیگه داشت مثل ابر بهاری زار می زد:
– توسکا … توسکا جونم خوبی؟ توسکــــــا… پاشو پاشو ببرمت بیمارستان … خدایا منو بکش! چرا نتونستم ترمز بگیرم؟! توسکا جونم …
از احساسات آرشاویر داشتم زار می زدم … باورم نمی شد این همه احساس توی یه پسر باشه … اونم پسری که هجده سالش نیست!
سوار ماشینم کرد. بهسرعت ماشینو دور زد پرید پشت فرمون … اصلا نمی تونستم بگم من خوبم! ماشینو روشن کرد و با سرعت راه افتاد … نمی دونم با چه جونی داشت رانندگی می کرد … در همون حال گفت:
– گریه نکن دلدادگی من … زندگی من … الان می برمت بیمارستان … به خدا نمی ذارم یه تار مو از سرت کم بشه … قسم می خورم …
به زور صاف نشستم و اظهار کردم:
– من … من … خوبم …
آرشاویر اشکاشو پاک کرد و اظهار کرد:
-باید بریم بیمارستان …
یه کف دستمال از جعبه کف دستمال کاغذیش برداشتم و گفتم:
– به خدا خوبم … من از گریه تو اشکم در اومد … از احساسات تو …. الان فقط می خوام باهات حرف بزنم …
مصرانه اضافه کرد:
– حرف باشه واسه بعد … الان بیمارستان مهم تره …
با جدیت گفتم:
– آرشاویر به جون بابام هیچیم نشد … فقط خوردم زمین …
زیرا اظهار کردم به جون بابام باورش شد … یه کم با ترمتوجه شد نگام کرد واضافه کرد:
– مطمئن؟
پلک زدم و گفتم:
– مطمئن …
پارک کرد گوشه خیابون … کامل چرخید به سمتم و اضافه کرد:
– ببخش عزیزم … باور کن نمی تمایل داشتم …
سریع اضافه کردم:
– تقصیره خودمه … نباید اونجوری می پریدم جلوی ماشین … ولی خب حرفایی بود که باید می زدم … وحشت کردم بری …
با تعجب نگام کرد … توی نگاش هزار تا سوال بود … ولی هیچی نمی اظهار کرد … تبسمی به دیدهاش زدم و گفتم:
– اون موقع داشتم باهات شوخی می کردم … اما اینقدر شلوغش کردی که نشد بگم همه اش شوخی بوده …
نگاش گنگ تر شد … پیدا بود حسابی گیج شده … توی قلبم اظهار کردم:
– بههه! دو زاریشم تو مایه های در قابلمه است … شایدم از سرخوشی مخش قفل کرده …
با خنده اضافه کردم:
– چته؟!
– چیو … چیو شوخی کردی؟
– جواب منفی رو دیگه آرشاویر …
آب دهنشو چند بار پشت سر هم قورت داد و با صوتیی که به زحمت می شنیدم اضافه کرد:
– یعنی؟
خنده ام شدت گراهی شد و بیان کردم:
– یعنی باهات ازدواج می کنم عزیزم …
اامان بار بود که بهش می بیان کردم عزیزم … همون شوک جواب مثبت بسش نبود که اینم بهش اضافه شد؟ ای من بمیرم اینقدر به پسر مردم شوک وارد نکنم … آرشاویر چند لحظه فقط نگام کرد … بعد یه دفعه پرید بیرون و شروع کرد به داد کشیدن:
– خـــــــدا … بالاخره قبول کرد … خداجوابمو دادی …. نوکرتم خــــــــدا … به خدا که پیاده می رم پابوس امام رضا … خـــــــدا …. خــــــــدا… خـــــــــدا
بار دیگر اشکم داشت در می یومد … پریدم پایین … باید جلوشو می گحرکت کردم وگرنه حنجره اش پاره می شد … بازوشو کشیدم سمت خودم … کنار اتوبان بودیم و مردم با تعجب نگامون می کردن … خدا رو شکر زیرا همه با سرعت می راهی شدن کسی نمی تونست تشخیص بده من کی هستم … آرشاویر زل زد توی صورتم … اشکاش توی چشمای زیباش موج می زدن … اظهار کردم:
– بیا سوار شو دیوونه …
صورتشو آورد دقیقا جلوی صورتم و اضافه کرد:
– آره … من دیوونه ام … دیوونه تو … بذار همه بفهمن عاشق سوپر استارشون شدم …
– آرشاویــــــــــر … آبرو ریزی نکن … بیا تو ماشین حرف می زنیم …
با لبخند کف دست گذاشت روی چشماش و گفت:
– به روی چشم خانومم …
قبل از اینکه سوار ماشین بشم آخرین نگاهو به آسمون انداخت و اضافه کرد:
– نوکرتم خدا …
دلم از کار توقف کرد … باورم نمی شد!!!! آرشاویر داشت گریه می کرد؟!!! اونم اینقدر شدید … طاقت نیاوردم و یهو اشکم در اومد و از ماشین پریدم پایین … هنوز چند قدم بیشتر از ماشین دور نشده بودم که در ماشین به هم کوبیده شد. آرشاویر با چشمای سرخ و صورت خیس خیس زل زد توی دیدهام.
– چرا … چرا گریه می کنی؟ نریز این اشکارو … نریز اینا رو روی زمین … عمر منه … عمرمو راحت هدر نده …
هق هق گریه ام شدید شد و اضافه کردم:
– آر … شا … ویر …
اصلا برام مهم نبود که وسط کوچه ایم … اصلا برام مهم نبود که کسی ببینتم … زل زده بودیم توی چشمای هم و گریه می کردیم … یه دفعه آرشاویر عقب عقب راهی شد سمت ماشینش و گفت:
– گریه نکن … گریه نکن … من می رم … می رم … فقط تو گریه نکن … جون بابات …
از پشت خورد به ماشینش … کف دستمو گرفته بودم جلوی دهنم تا صوتی گریه امو خفه کنم … همینطور که نگام می کرد در ماشینو باز کرد … سری تکون داد و سوار شد … می دونستم که نمی تونه رانندگی کنه … کجا می میل داشت بره؟! حالا که متوجه شدم دوسش دارم؟ ماشینو روشن کرد و مسیر افتاد … قبل از اینکه ذهنم به کار بیفته پریدم جلوی ماشینش … چراکه حال عادی نداشت اول خورد بهم بعد ترمز گرفت … با اینکه سرعتش هنوز زیاد نشده بود ولی من محکم خوردم زمین … چیزیم نشد خدا رو شکر … قبل از اینکه بتونم کشیده بشم آرشاویر پرید پایین … قرار گرفت کنارم … دیگه داشت مثل ابر بهاری زار می زد:
– توسکا … توسکا جونم خوبی؟ توسکــــــا… پاشو پاشو ببرمت بیمارستان … خدایا منو بکش! چرا نتونستم ترمز بگیرم؟! توسکا جونم …
از احساسات آرشاویر داشتم زار می زدم … باورم نمی شد این همه احساس توی یه پسر باشه … اونم پسری که هجده سالش نیست!
سوار ماشینم کرد. سریع ماشینو دور زد پرید پشت فرمون … اصلا نمی تونستم بگم من خوبم! ماشینو روشن کرد و با سرعت راه افتاد … نمی دونم با چه جونی داشت رانندگی می کرد … در همون حال بیان کرد:
– گریه نکن عاشقی من … زیستن من … الان می برمت بیمارستان … به خدا نمی ذارم یه تار مو از سرت کم بشه … قسم می خورم …
به زور صاف قرار گرفتم و اضافه کردم:
– من … من … خوبم …
آرشاویر اشکاشو پاک کرد و اظهار کرد:
-باید بریم بیمارستان …
یه کف دستمال از جعبه کف دستمال کاغذیش برداشتم و اظهار کردم:
– به خدا خوبم … من از گریه تو اشکم در اومد … از احساسات تو …. الان فقط می خوام باهات حرف بزنم …
مصرانه اظهار کرد:
– حرف باشه واسه بعد … الان بیمارستان مهم تره …
با جدیت بیان کردم:
– آرشاویر به جون بابام هیچیم نشد … فقط خوردم زمین …
چراکه بیان کردم به جون بابام باورش شد … یه کم با تردید نگام کرد وبیان کرد:
– مطمئن؟
پلک زدم و گفتم:
– مطمئن …
پارک کرد گوشه خیابون … کامل چرخید به سمتم و گفت:
– ببخش عزیزم … باور کن نمی خواستم …
بهسرعت اضافه کردم:
– تقصیره خودمه … نباید اونجوری می پریدم جلوی ماشین … اما خب حرفایی بود که باید می زدم … هراسیدم بری …
با تعجب نگام کرد … توی نگاش هزار تا سوال بود … اما هیچی نمی گفت … تبسمی به دیدهاش زدم و بیان کردم:
– اون موقع داشتم باهات شوخی می کردم … ولی اینقدر شلوغش کردی که نشد بگم همه اش شوخی بوده …
نگاش گنگ تر شد … پیدا بود حسابی گیج شده … توی قلبم اضافه کردم:
– بههه! دو زاریشم تو مایه های در قابلمه است … شایدم از مسروری مخش قفل کرده …
با خنده گفتم:
– چته؟!
– چیو … چیو شوخی کردی؟
– جواب منفی رو دیگه آرشاویر …
آب دهنشو چند بار پشت سر هم قورت داد و با صدایی که به زحمت می متوجه شدم اظهار کرد:
– یعنی؟
خنده ام شدت گرفت و بیان کردم:
– یعنی باهات ازدواج می کنم عزیزم …
اامان بار بود که بهش می اضافه کردم عزیزم … همون شوک جواب مثبت بسش نبود که اینم بهش اضافه شد؟ ای من بمیرم اینقدر به پسر مردم شوک وارد نکنم … آرشاویر چند لحظه فقط نگام کرد … بعد یه دفعه پرید بیرون و شروع کرد به داد کشیدن:
– خـــــــدا … بالاخره قبول کرد … خداجوابمو دادی …. نوکرتم خــــــــدا … به خدا که پیاده می رم پابوس ولیم رضا … خـــــــدا …. خــــــــدا… خـــــــــدا
مجدداً اشکم داشت در می یومد … پریدم پایین … باید جلوشو می گحرکت کردم وگرنه حنجره اش پاره می شد … بازوشو کشیدم سمت خودم … کنار اتوبان بودیم و مردم با تعجب نگامون می کردن … خدا رو شکر زیرا همه با سرعت می راهی شدن کسی نمی تونست تشخیص بده من کی هستم … آرشاویر زل زد توی صورتم … اشکاش توی چشمای زیباش موج می زدن … گفتم:
– بیا سوار شو دیوونه …
صورتشو آورد دقیقا جلوی صورتم و گفت:
– آره … من دیوونه ام … دیوونه تو … بذار همه بفهمن عاشق سوپر استارشون شدم …
– آرشاویــــــــــر … آبرو ریزی نکن … بیا تو ماشین حرف می زنیم …
با تبسم کف دست گذاشت روی نگاهاش و بیان کرد:
– به روی نگاه خانومم …
قبل از اینکه سوار ماشین بشم آخرین نگاهو به آسمون انداخت و بیان کرد:
– نوکرتم خدا …
منم لبخندی رو به آسمون زدم و توی قلبم گفتم:
– کمکم کن بتونم کمکش کنم خدا جون …
وجدانم سرم داد زد:
– داشتی خلش می کردی! اینجوری می خوای کمکش کنی؟ دو بار دیگه اینکارو باهاش بکنی که باید از تو تیمارستان جمعش کنی …
از خودم دفاع کردم:
– این اخلاق همه دختراست … خوب چی کار کنم؟! دوست داشتم ببینم اگه جواب منفی بهش بدم چی کار می کنه؟!
– بله دیگه ناز می کنی اصلا هم به پسر مردم فکر نمی کنی …
آوای آرشاویر منو از تو فکر در آورد:
– توسکا …
برگشتم و با تبسم گفتم:
– جانم …
بهسرعت کف دستمو گراهی شد بوسید و گفت:
– جانت سلامت باشه خانومم …
تبسم زدم و گفتم:
– لوسم نکن … حرفتو بزن …
– لوس شدنت هم عالمی داره …
با خنده بیان کردم:
– آرشاویــــــــــــر
– جانم؟!!!
– بگـــــــــــــو…
– چی می خواستم بگم؟
دو تایی به هم نگاه کردیم و زدیم زیر خنده … یهو وسط خنده آرشاویر گفت:
– آهان یادم اومد … می تمایل داشتم بگم … باورم نمی شه … یعنی تو جدی قبول کردی؟
– پشیمون شدی نکنه؟
– دیوونهــــــــــــــــــه … به بزرگترین آرزوم رسیدم … این چه حرفیه؟ الان فقط یه غمگینی دارم …
– دیگه چیه؟
– کاش مولین بود … من اینجوری نمی تونم … می خوام زودتر تو رو ببرم توی خونه خودم …
توی تحقیقای که بابا در مورد آرشاویر کرده بود متوجه شده بودم که از خودش یه خونه داره اما توی خونه ویلایی باباش زندگی می کنه … همین به ارج و قربش پیش بابا اضافه کرده بود … با تبسم اضافه کردم:
– چشم به هم بزنی این دو سال هم گذشته …
– من خیلی دلواپسم توسکا … بیشتر از اونچه که تو ذهن تو بگنجه …
– مضطربیت بی دلیله عزیزم … قول توسکا قوله …
– ما شامگاه می یایم خونه تون …
– ولی من شب فیلمبرداری دارم …
– تو ساعت یک فیلمبرداری داری … ما ساعت هشت می یام … باید بیام توسکا … نگو نه …
– بهشدت خب باشه … قدمتون روی چشم …
– حالا خانومم افتخار می ده بریم رستوران با هم ناهار بخوریم؟
– نه عزیزم … من می رم خونه که واسه شامگاه حاضر بشم …
نگام کرد و گفت:
– می خوای بری دلبر کنی که منو از این چیزی که هستم دیوونه تر کنی؟
– همینجوری هم دلبرم …
حواسش به کل معطوف من شد و گفت:
– عزیزمـــــــــــم … می ذاری رانندگی کنم یا نه؟
خندیدم و اظهار کردم:
– ببخشید ببخشید …
– توسکا … بسیار قشنگ می خندی … دوست ندارم برای کسی اینجوری از ته دل بخندی …
حرفای دکتر تهرانی توی گوشم زنگ زد … الان وقتش بود …. اظهار کردم:
– باشه عزیزم … خنده های من فقط مال توئه …
با تعجب نگام کرد … منم نگاش کردم و شونه بالا انداختم … زمزمه کرد:
– عاشقتم به خدا …
– برو خونه کوچولو … اینقدر هم زبون نریز …
ریز خندید و راهی شد به سمت خونه …
شب بهشدت زود از مسیر رسید و همه چیز زودتر از اون چیزی که فکر می کردم اوکی شد … عمو اینا و دایی اینا هم بودن … بماند که زن عمو چقدر نگاه غره راهی شد بهم ولی عمو با مهر منو بوسید و تبریک گفت. دایی و زندایی هم خرسند بودن … خاله نیومد و بیان کرد خجالت می کشه توی اامان مراسم باشه … ولی آرشاویر بازم فقط با باباش اومد و من تازه متوجه شدم فامیل مادریش همه اروپا هستن … فامیل پدری هم نداره چراکه پدرش تک فرزنده … شامگاه به خوبی گذشت …. قرار شد صبح روزگار بعد بریم آزمایشگاه … بعد از گحرکت کردن جواب آزمایش هم بریم محضر و یه صیغه دو ساله بخونیم تا توی این مدت مشکل نداشته باشیم … آرشاویر سر از پا نمی شناخت … با قضیه محرمیت به شدت موافق بود و وقتی بابا پیشنهادشو داد آرشاویر کم مونده بود بپره بابا رو ماچ کنه … مهریه ام شد یه ویلای لواسون و دو هزار تا سکه که البته خود آرشاویر تعیینش کرد و من هیچ کاره بودم … هر چی هم اظهار کردم نمی خوام کسی زیر بار نراهی شد … حتی آرشاویر هی بهم چشم غره می رفت … خدا رو شکر سام نبود که آرشاویر زهرمارش بشه … فقط بزرگترا اومده بودن … وقتی همه خواستن برن زن عمو کنار گوشم مثل نیش زنبور بیان کرد:
– اگه یه مو از سر پسرم کم بشه من می دونم و تو … اینقدر براش عشوه ریختی تا قلبشو باخت بعدم فروختیش به یه بهتر … فقط برو دعا کن چیزیش نشه …
نتونستم طاقت بیارم و عین خودش اضافه کردم:
– حیف سام با اون دل مهربونش که مادرش شمایی …
بعد هم کنارش نتوقف کردم و تند راهی شدم پیش آرشاویر که با دلواپسی نگام می کرد … اینکه همه جا حواسش بهم بود دلگرمم می کرد …
قرار فردا رو با آرشاویر گذاشتم … اون که یه جهان عجله داشت … منم شده بودم عین خودش … تنها چیزی که داشت اذیتم می کرد قضیه پنهانی بودن نامزدی بود … نه من و نه آرشاویر هیچ کدوم دوست نداشتیم قضیه به بیرون درز کنه دوست نداشتم برام شایعه درست بشه … دو سال زمان کمی نبود … تازه بعد از اینکه همه رفتن فرصت کردم کمی استراحت کنم تا ساعت یک بتونم برم سر فیلمبرداری …
ساعت دوازده و نیم بود که از خونه زدم بیرون … خدا می دونه که چقدر خوابم می یومد اما به زور جلوی بسته شدن پلکامو می گرفتم … اصلا آماده نبودم و می دونستم که امشامگاه حسابی از آقای ضیایی اخطار می گیرم … امشامگاه شامگاه آخر فیلمبرداری قبل از عید بود … بعد از اون تا روز سوم فروردین کار تعطیل بود … کاش این شب آخر هم به خیر بگذره … داشتم می رفتم سر ماشین که کسی برام چراغ زد … سرمو آوردم بالا … با مشاهده کردن آرشاویر خنده ام گرفت … با خنده رفتم به سمت ماشینش و گفتم:
– تو اینجا چی کار می کنی؟ کی اومدی؟
– من اصلا نرفتم که بخوام بیام …
با حیرت بیان کردم:
– چی؟!!!!!
– عزیزم من از ساعت ده که از خونه تون اومدم بیرون تا حالا همین جا منتظرتم …
– به خدا که تو خلی! خوب من خودم می تونم برم …
– دوست دارم خودم برسونمت … هیچی نگو فقط سوار شو …
بدون حرف پریدم بالا و بیان کردم:
– بسیار خوابم می یاد آرشاویر …
– پس کجا داری می ری؟!!!! برو بگیر بخواب …
– نه نمی شه … امشامگاه شامگاه آخره …
– آره می دونم ولی قلبیل نمی شه خودتو اذیت کنی …
– من اگه می دونستم تو این اطلاعاتو از کجا می یاری بسیار خوب می شد …
تبسمی زد و موسیقی ملایمی گذاشت … یه موسیقی بدون کلام … همینجور که داشت خوابم می برد بیان کردم:
– چه خوبه که توام از این چرت و پرتای امروزگاری گوش نمی دی …
نشنیدم توی جوابم چی اضافه کرد … چراکه خوابم برد … با تکون ملایم دستش بیدار شدم و صاف قرار گرفتم و با استرس گفتم:
– چیه ؟ چی شده؟
سریع دستاشو بالا آورد و اظهار کرد:
– هیچی … هیچی نشده عزیزم … رسیدیم … نمی میل داشتم بیدارت کنم … قلبم نمی یومد … ولی مشاهده کردم اگه بیدارت هم نکنم از دستم دلخور می شی …
پریدم از ماشین پایین و گفتم:
– مرسی لطف کردی …
از پشت سر صدام کرد:
– توسکا …
برگشتم:
– بله …
– صبح همین جا منتظرتم …. اوکی؟
– باشه …
دیگه نایستادم و با سرعت راهی شدم سر صحنه … فریبا برای باز کردن دیدهام صورتمو با کیسه یخ کمپرس کرد که کلا خواب از دیدهام پرید … بعد از گریم با وجود خستگی زیاد راهی شدم سر صحنه … شهریار خواه ناخواه ازم فاصله گحرکت کرده بود … می دونستم که به خاطر برخوردای اخیر خودمم هست … ولی اونم زیاد تلاشی برای نزدیک شدن بهم نمی کرد … بهتر! اصلا دوست نداشتم چیزی رو برای کسی توضیح بدم … ساعت شش بود که بالاخره تموم شد … خدا شاهده داشتم می مردم … به زور تا سر قرارم با آرشاویر رفتم … آرشاویر از متوجه شدن چشمام به حالم پی برد و اظهار کرد:
– گور بابای آزمایش … می برمت خونه بگیر بخواب …
تند اظهار کردم :
– نه … بذار شرش کنده بشه … برو همین الان … بعدش می گیرم سه روزگار می خوابم …
– نمی خوام اذیت بشی …
– نمی شم .. برو …
تا جلوی آزمایشگاه به زور جلوی خودمو گراهی شدم که خوابم نبره …
اونجا هم از شانسمون زود نوبتم شد و رفتیم داخل … بعد از گراهی شدن خون و بقیه کارا اومدیم بیرون … سوار ماشین که شدیم با خنده اضافه کردم:
– آرشاویر اگه گروه خونیمون به هم نخوره چی؟
– خب نخوره …
– یعنی چی؟
– یعنی همین که متوجه شدی … اگه می بینی اومدم آزمایش دادم و گذاشتم کف دست تو رو سوراخ کنن فقط به خاطر اینه که بدون اون نمی تونستیم محرم بشیم …
لبخند زدم و اضافه کردم:
– یعنی بچه برات مهم نیست؟
– عزیزم … تو برای من قراره بشی همه کس … می دونی همسر یعنی چی؟ یعنی همه چیز یه آدم تو جهان … تو می شی همه کسم … بچه ام … مولینم … بابام … خواهرم … من فقط تو رو داشته باشم از همه بی نیاز می شم …
قلبم مجدداً داشت گرومب گرومب می کوبید … سرمو تکیه دادم به پشتی صنقلبی چشمامو بستم و فقط گفتم:
– امیدوارم هیچ وقت پشیمون نشی …
– شاید از زیستن کردن پشیمون بشم … ولی از داشتن تو هرگز …
سعی کردم بحثو عوض کنم:
– خوابت نمی یاد آرشاویر؟ فکر کنم توام مثل من دیشامگاهو نخوابیدی!
– درسته … منم پا به پای تو بیدار بودم و داشتم بازی زیباتو نگاه می کردم … ولی خب وقتی کنار توام خستگی معنا نداره گلم … راستی … عجیبه دیگه شهریارو دور و برت نمی بینم …
– اظهار کردی شهریار! … یادم اومد ازت بپرسم آقای ضیایی و شهریار تو رو از کجا می شناسن؟
سرعتش راهی شد بالا تر و بیان کرد:
– همین جوری … توی اکران یکی از فیلماشون باهاشون اشنا شدم …
– همین؟
– آره …
– آخه انگار خیلی می شناختنت …
یه کم خشن بیان کرد:
– اشتباه می کنی …
حس کردم که دست گذاشتم روی یکی از نقاط حساسش …. برای همین هم بیخیال ادامه بحث شدم و بیان کردم:
– من می خوابم … تا رسیدیم بیدارم کن …
چیزی طول نکشید که دیدهام سنگین شدن … دیگه نمی تونستم جلوی خودمو بگیرم … خواب منو به جهانی دیگه ای کشید …
چشم که باز کردم یه لحظه نمی دونستم کجام … انگار قد جهان خوابیده بودم … صاف قرار گرفتم سر جام … جلل خالق! اینجا کجا بود دیگه؟!!! یه اتاق بهشدت بزرگ … با دیوارای بادمجونی رنگ … پرده های بادمجونی … با یه میز آرایش بزرگ و یه آینه بزرگ تر … تختی هم که من روش قرار گرفته بودم یه تخت دو نفره بود که از بالاش یه حریر بادمجونی رنگ آویزون شده بود … سریع از تخت اومدم پایین … هیچ کس توی اون اتاق نبود … داشت از زور ترس گریه ام می گحرکت کرد … نکنه منو دزمتوجه شده بودن؟ دیگه راهی شدارم تحت کنترل خودم نبود … جغ کشیدم و اولین اسمی که به ذهنم رسید رو به زبون آوردم:
– آرشاویــــــــــر
چند لحظه بیشتر طول نکشید … داشتم آماده می شدم دومین جیغ رو بکشم که در اتاق به شدت باز شد و آرشاویر با لباسای راحت پرید تو … موهاش ژولیده بود و دیدهاش سرخ سرخ … با مشاهده کردنش بغضم ترکید … نشستم وسط اتاق به اشک ریختن … تند اومدم طرفم و با بهت گفت:
– چی شده؟!!!! توسکــــــــاعزیزمـــــــ ــــــم خواب متوجه شدی؟!!!!
با هق هق بیان کردم:
– اینجا کجاست؟!!!
– اینجا خونه ماست عزیزم …
– خونه شما؟ تو بابات؟
گریه ام بند نمی یومد … بدجور وحشت کرده بودم … آرشاویر که حسابی کلافه شده بود فقط سرشو تکون داد. با هق هق اضافه کردم:
– پس من اینجا چه غلطی می کنم؟!
– می شه گریه نکنی؟!!!!!
از صوتی دادش جا خوردم و خود به خود گریه ام بند اومد … همونطور داد کشید:
– جلوی من دیگه حق نداری گریه کنی فهمیدی؟!!!! نمی تونم اشکاتو ببینم دختر … نمی تونمــــــــــــــــــم بفهم!
آب دهنمو قورت دادم و سرمو تکون دادم … فکر کنم دلش واسه مظلومیتم سوخت … جای گرفت کنارم و بیان کرد:
– ببخش عزیزم … کف دست خودم نیست … اشکات دیوونه ام می کنه …
اشکامو پاک کردم و گفتم:
– مهم نیست … فقط بگو من اینجا چی کار می کنم؟
– توی ماشین من خوابت برده بود …باید بیدارت می کردم که قلبم نمی یومد …
با ترس گفتم:
– اما … اما پدر و مادرم الان از نگرانی سکته کردن !
– نه عزیزم … همون موقع زنگ زدم بهشون و گفتم با من هستی … فقط نبیان کردم می یارمت اینجا … بیان کردم شاید دوست نداشته باشن …
تازه حواسم به خودم جمع شد … هنوز همون لباس ها تنم بود و این نشون می داد آرشاویر دست به لباسام نزده … حتی شالم هنوز روی سرم بود!!! این کارش از نظرم فوق العاده بود و اعتمادم بهش هزار برابر شد … گفتم:
– خودت خوابیدی؟
سرشو بین کف دستاش فشرد و اظهار کرد:
– تا همین نیم ساعت پیش بالای سرت نشسته بودم و نگات می کردم … اما دیگه خواب نذاشت ادامه بدم … رفتم توی اتاق خودم بخوابم که جیغت قد بلند شد ….
– وای ببخشید …
– فدای سرت عزیزم …
آب دهنمو قورت دادم و گفتم:
– زنگ می زنی یه آژانس واسه من بیاد … من می رم خونه توام به خوابت برسم … به اندازه کافی مزاحم شدم ….
– کجا؟!!! شام باید پیش من و بابا باشی …
صوتمو پایین آوردم و گفتم:
– بابات هم خونه هستن؟
– نه … بابا کارخونه است … شب می یاد …
– الان ساعت تازه ششه … کو تا شامگاه! بابام اینا گناه دارن …
با حرص اظهار کرد:
– اینقدر نگو بابام … بابام! الان من دارم ازت می خوام شام پیشمون بمونی …
خدای من! یعنی روی بابای منم حساس بود؟ چقدر حیف بود که نمی شد باهاش اونطور که دوست دارم حرف بزنم … الان مجبور بودم فقط کوتاه بیام … ناچارا گفتم:
– باشه پس اجازه بده یه زنگ بزنم بهشون بگم …
– باشه … من می رم یک ساعتی بخوابم … یه جوری خودتو سرگرم کن خانومم تا بیدار که شدم بریم رستوران …
– اونجا واسه چی؟ همین جا یه چیزی می خوریم دیگه …
– نه می ریم رستوران … یه ساعت دیگه بیدارم کن …
تحکم توی آواش در دهنمو بست … اینم از اون حرکت کردارای غیر طبیعیش بود بار دیگر … سعی کردم به روی خودم نیارم .. با بابا تماس گحرکت کردم و خبر دادم … بابا اصلا غمگین نشد …. خیلی هم خرسند شد …. فقط سفارش کرد مواظب خودم باشم … یک ساعت رو با تلویزیون و گشتن توی خونه درندشت آرشاویر اینا سر کردم …. یک ساعت که شد رفتم دم اتاقش و پاورچین پاورچین رفتم داخل … از چیزی که مشاهده کردم مات موندم … آرشاویر سی و یک ساله درست مثل یه نوجوون … تموم اتاقشو پر کرده بود از پوسترای من … یه سریش عکسای فوق العاده با کیفیت به شکل قاب شده بودن … یه کم که عکسا رو خیره شدم قلبم برای آرشاویر پر کشید … نشستم لب تخت خوابش که از یه نفره بزرگتر و از دو نفره کوچیکتر بود … آروم صوتش کردم … با نگاهای بسته و تو همون حالت بیان کرد:
– خوابم یا بیدارم؟! تو با منی با من …
همجاده و همسایه نزدیک تر از پیرهن
باور کنم یا نه هرم نفسهاتو
ایثار تن سوز نجیب کف دستاتو
خوابم یا بیدارم لمس تنت خواب نیست
این روشنی از توست بگو از آفتاب نیست
بگو که بیدارم بگو که رویا نیست
بگو که بعد از این جدایی با ما نیست
اگه این فقط یه خوابه تا ابد بذار بخوابم
بذار آفتاب شم و تو خواب از تو چشم تو بتابم
بذار اون پرنده باشم که با تن زخمی اسیره
عاشق مرگه که شاید توی کف دست تو بمیره
خوابم یا بیدارم ای اومده از خواب
آغوشتو وا کن دل منو در یاب
برای خواب من ای بهترین تعبیر
با من مدارا کن ای عشق دامنگیر
من بی تو اندوه سرد زمستونم
پرنده ای زخمی اسیر بارونم
ای مثل من عاشق همتای من محجوب
بمون ، بمون با من ای بهترین ای خوب
خدای من!!!! چه صدایــــــــــی!!!!! صوتش توی حرف زدن هم فوق العاده بود ولی وقتی می خوند محشر می شد! باور نمی کردم همچین صدایی داشته باشه ….
– عزیزم … چه صدای فوق العاده ای داری!
چشماشو باز کرد … نیم خیز شد و اظهار کرد:
– واقعاً؟
– باور کن!
از جا کشیده شد و بیان کرد:
– پس امیدوار می شم به خودم … توسکا … کاش همواره با صدای تو از خواب بیدار می شدم … باور کن هنوز فکر می کنم خوابم …
– نه عزیزم … تو بیداری … بیدار بیدار! و چشم به هم بزنی این مدت گذشته و دیگه همیشگی با جیغای خودم از خواب بیدار می شی …
خندید و در حالی که می حرکت کرد سمت دستشویی گفت:
– حاضر شو عزیزم که دنبال بابا هم باید بریم …
این که اینقدر حریم رو حفظ می کرد و پاشو از گلیمش درازتر نمی کرد منو بهشدت مجذوبش می کرد … الان توی خونه تنها بودیم … می تونست خیلی راحت حریم رو بشکنه … دیگه به پاکیش داشتم ایمان می اوردم …
اون شب بازم راهی شدیم رستوران خود آرشاویر …. و در جوار پدرجون حسابی خوش گذشت … از دیدهاش تشکر رو می تونستم بخونم … اونم از شادی دردونه پسرش سرخوش بود … آخر شامگاه منو رسوندن خونه و آرشاویر قرار دیدارای بعدی رو گذاشت و بالاخره دل کند … دوری ازش برای منم بسیار سخت بود … به خصوص توی این مدت تعطیلی … باید یه برنامه درست و حسابی می ریختم که بتونم هی ببینمش …
دقیقا روزگار آخر سال بود که جواب آزمایشمون اومد … خدا رو شکر مشکلی وجود نداشت … بعد از اون بود که من تلفنی با مولین آرشاویر حرف زدم و درک کردم چه زن نازنینیه! آرشین خواهرش هم چند لحظه باهام حرف زد و داداششو سپرد به من … از آوای هر دو نفرشون نگرانی رو می شد خوند … ولی من قول دادم که مراقبش باشم … لحظه سال تحویل مولین بابا آرشاویر و باباشو هم دعوت کردن خونه مون و اونا هم بهشدت راحت پذیراهی شدن … اصلا براشون مهم نبود از اون قصر بزرگشون بیان توی خونه کوچیک ما انگار … سفره هفت سینمون رو روی تخت توی حیاط پهن کردیم و تنگ ماهیمون هم شد حوض پر از ماهی خونه … آرشاویر کنار من نشسته بود ولی فاصله رو حفظ می کرد … سال که تحویل شد همه دست و روبوسی کردیم اما من و آرشاویر فقط با هم دست دادیم … آرشاویر اضافه کرد:
– سال دیگه که نه … ولی سال بعدش همین موقع ها توی خونه مون از خجالتت حسابی در میام …
گونه هام رنگ گحرکت کردن و بهش دیده غره راهی شدم … هم بابا بهمون عیدی داد و هم پدر جون … آرشاویر هم به من یه کف دستبند زیبا تفکیکی از طلای سفید و زرد هدیه داد … همه چیز بهشدت دلنشین و آروم پیش رفت … بعد از تحویل سال هم من و آرشاویر با اجازه بابا راهی شدیم یه دوری توی خیابونا زدیم و برگشتیم … قرارمون روزگار پنجم عید بود … بریم محضر و صیغه رو بخونیم … بالاخره روز پنجم عید رسید … یه مانتوی بلند دامنی سفید تنم کردم با یه شلوار سفید … شال سفیدو هم روی سرم انداختم داشتم آرایش می کردم که مولین اومد تو اظهار کرد:
– مولین حاضری؟ آرشاویر و باباش اومدن …
– الان می یام مولین … فقط پنج دقیقه دیگه کار دارم …
– بدو مولین زشته ….
– باشه باشه …
مولین رفت بیرون و منم سرعتمو بیشتر کردم … یهو در اتاق باز شد و آرشاویر اومد تو … اونم مثل من لباساش یک کف دست سفید بود … شلوار کتون سفید … با پیرهن اسپرت سفید رنگ … یه سوئی شرت سفید هم روی کف دستش انداخته بود … صاف وایسادم سر جام و اظهار کردم:
– سلام …
لبخند مهربونی زد و اظهار کرد:
– سلام به روی ماهت سفید برفی … حاضر نیستی هنوز؟
– فقط چند دقیقه دیگه آرشاویر …
سری تکون داد و راهی شد به سمت عکسای روی دیوار … اون محو تماشای عکسا شد و من هم شتابزده تند بقیه کارامو کردم … کفشای پاشنه قد بلند سفیدمو هم پوشیدم و اظهار کردم:
– من آماده ام بریم …
نگاشو از روی عکسای روی دیوار برداشت … سوئی شرتشو روی کف دستش جا به جا کرد و قدمی اومد سمتم … کف دستشو آورد جلو … شالمو به نرمی از روی سرم کشید … با تعجب گفتم:
– چی کار می کنی آرشاویر؟
با کف دست به عکسا اشاره کرد و اظهار کرد:
– نگفته بودی همچین موهایی داری …
دستشو برد سمت کلیپسم که موهامو باز کنه … چند نفس عمیق کشید و یه دفعه کف دستاشو آورد جلو … بهسرعت کف دستشو پس زدم و یه قدم حرکت کردم عقب و اضافه کردم:
– آرشاویر … فقط چند ساعت دیگه مونده …
ضرباتی به در خورد …تند گفتم:
– الان می یایم …
آرشاویر هم پشتشو کرد به من … چند نفس عمیق کشید:
– می رم بیرون … زود بیا …
منتظر جوابم نشد و با سرعت از اتاقم راهی شد بیرون … شالمو انداختم روی سرم و راهی شدم بیرون … مامان و بابا و پدر جون هم حاضر بودن … همه با خنده و شادی راه افتادیم سمت محضر … من سوار ماشین بابا شدم … انگار می میل داشتم آخرین لحظات مجردیمو پیش بابا بمونم … آرشاویر مشخص بود ناراحت شده ولی به روی خودش نمی آورد … جلوی محضر که رسیدیم شالم رو مرتب کردیم و همه با هم وارد شدیم … صیغه به درخواست آرشاویر مادام العمر خونده شد … نمی دونم چرا اینقدر مضطرب بود … حتی حاضر نشد صیغه دو ساله باشه … وقتی بله رو اظهار کردیم کف دستمو گرفت توی دستش … نفسی از سر آسودگی کشید و گفت:
– دیگه مال خودم شدی …
آروم اظهار کردم:
– مال تو بودم …
با عشق حلقه پر زرق و برقی کف دستم کرد و بیان کرد:
– این فقط مال نامزدیه … حلقه عقدمون رو خودت باید انتخاب کنی … ببخش اگه دوسش نداری …
با عشق به حلقه نگاه کردم و بیان کردم:
– بهشدت دلنشینه آرشاویر … ممنونم …
– قابل تو رو نداره خانومم …
بابا هم از جانب من یه حلقه مردونه کف دست آرشاویر کرد که آرشاویر متواضعانه میل داشت دست بابا رو ببوسه … اما بابا قد بلندش کرد و پیشونیشو بوسید و در گوشش چیزایی زمزمه کرد که آرشاویر فقط سرشو تکون داد … فکر کنم بابا داشت منو می سپرد دستش … از نگاهای خیس بابام می فهمیدم چقدر حالش خرابه .. اگه به خودش بود دلبسته شدم من همیشگی دختر خونه اش بمونم … پدر جون هم یه سرویس جواهر بهشدت بهشدت دلنشین بهم هدیه کرد که فکم افتاد و با علاقه بغلش کردم … دیگه اونم محرمم بود … از محضر که راهی شدیم بیرون چشمای مامان بابا هنوز خیس بود و چشمای آرشاویر هنوز برق می زد … کنار گوشم اضافه کرد:
– خب حالا کجا بریم؟
– من بگم؟
– بگو خانومم …
– بیا بریم تا بگم …
با طعنه بیان کرد:
– قصد نداری با ماشین بابات بیای؟ اگه می خوای بیاها مسئله ای نیست …
لبخند زدم و بیان کردم:
– بدجنس نشو … بیا بریم …
با مامان و بابا و پدرجون خداحافظی کردیم … سوار ماشین آرشاویر شدیم و مسیر افتادیم … یه نقشه بهشدت دلنشین برای امشبمون داشتم …
یه کم که از مامان اینا فاصله گراهی شدیم اضافه کردم:
– آرشاویـــــــــر ….
– جـــــــونم؟
– امروز بریم جایی که من می گم ….
– کف دستور بفرمایید …
– ببین من یه رستوران می شناسم محیطش فوق العاده است … البته بهتر از رستوران تو نیستا … اما برای تنوع بد نیست … دوست دارم امروزگار بریم اونجا … جون توسکا نگو نه ….
با کلافگی کف دستی توی موهاش فرو کرد و گفت:
– چرا جون خودتو قسم می دی؟!!!
– آخه هر بار بهت می گم یه بهونه می یاری … ببینم نکنه از مشاهده کردن طرفدارای من واهمه داری ؟
– نه … این چه حرفیه؟ اما … ببین توسکا الان اگه ما رو با هم ببینن …
– ای بابا … یه کلمه می گم برادرمه … چه می دونم پسر خاله امه … کسی که تو رو نمی شناسه …
– توسکا جان …
– اذیت نکن آرشاویر … امروزگار یعنی روزگار اول نامزدیمونه … بذار رستورانشو من انتخاب کنم … بقیه اش هم با تو…. جون من … ناهارو اونجا می خوریم … شام رو توی رستوران تو …
– ااا باز جون خودتو واسه یه چیز مسخره قسم دادی؟
– قبول؟
– نمی شه … بیخیالش بشی؟
با تعجب گفتم:
– دیگه دارم بهت شک می کنما …
توی قلبم فکر می کردم که آرشاویر از روبرو شدن با سیل طرفدارای من واهمه داره … اما آخرش که چی؟ حداقل باید در این مورد اعتمادشو جلب می کردم … با خودم عهد کردم تموم لحظه کنارش بایستم و حتی یه لحظه هم از کنارش جم نخورم تا فکر نکنه فراموشش کردم و اونو به بقیه فروختم … مشتشو به نرمی کوبید روی فرمون و گفت:
– بسیار خب … آدرس بده …
با ذوق بالا پایین پریدم و آدرس رستوران مورد نظرم رو دادم … آرشاویر در سکوت کامل رفت به اون سمت … اخماش حسابی در هم بود و من نمی متوجه شدم چشه … هر چی هم سعی کردم به حرف بیارمش فایده ای نداشت ناچارا منم سکوت کردم … کاملا ازش مشخص بود که فکرش حسابی مشغوله … جلوی رستوران که رسیدیم … عینک آفتابیشو زد به نگاهش و اظهار کرد:
– بریم …
دو تایی با هم پیاده شدیم … رفتم کنارش و دستشو گحرکت کردم توی دستم … دستش سرد سرد عین یه تیکه یخ بود … نگاش که کردم متوجه شدم رنگش هم پریده … اضافه کردم:
– آرشاویر … چیزی شده؟ چرا یخ کردی؟
– نه … نه … بریم تو …
رستورانش طوری بود که باید از بین میزای طبقه پایین رد می شدی تا بتونی به پله های طبقه دوم برسی … می دونستم الان خیلی ها به سمتم هجوم می یارن … حدسم درست بود … صوتی اِ توسکا مشرقیه! از چند جا شنیده شد و بعد جمعیت بود که هجوم اورد … همه یا امضا می خواستن یا می خواستن عکس بگیرن … یه لحظه دست آرشاویر از کف دستم خارج شد و من محو آدمای دور و اطرافم شدم … اصلا دیگه حواسم به آرشاویر نبود … ولی یه آوا کنار گوشم منو به دنیا بر گردوند و محکم کوبید روی زمین:
– ببخشید خانوم مشرقی … راسته که شما و آقای پارسیان قراره یه کار مشترک داشته باشین؟
با تعجب به پسری که این حرف رو زده بود خیره شدم … آقای پارسیان؟!!! اون از کجا آرشاویرو می شناخت؟ برگشتم سمت آرشاویر … اونم مثل من یه عده دورش رو گرفته بودن و داشتن عکس و امضا ازش می گراهی شدن … آرشاویر … شوهر من! کی بود؟ چرا من اینقدر ابله بودم … آدمای دور و برم رو زدم کنار و رفتم سمت آرشاویر … اونم چند قدم به من نزدیک شد و زمزمه وار با همون رنگ پریده اش بیان کرد:
– توضیح می دم برات توسکا …
بغض گلومو می فشرد … یه دختر جیغ جیغو کنار گوشم بیان کرد:
– آرشاویر جون آلبوم قبلیت محشر بود … پس کی این آلبوم جمشاهده کردتو می دی بیرون؟ قلبمون آب شد به خدا …
آلبوم؟!!!!! آرشاویر خواننده بود؟!!! گارسنی اومد کنارم و اضافه کرد:
– خانوم مشرقی میزتون آماده است …. بفرمایید ما اجازه نمی دیم کسی بیاد بالا ….
نگاش کردم … این چی می اضافه کرد این وسط … آواهای همه تو سرم می پیچید … گیج گیج بودم … فقط اضافه کردم:
– من باید برم …
همه رو زدم کنار و از رستوران خارج شدم … صدای همه تو ذهنم می یومد و می راهی شد … تازه معنی حرفا رو درک می کرد … سام اضافه کرد:
– از همین می ترسیدم …
آره سام از این که من به آدمای معماما دیگه رضایت ندم و دنبال یه نفر مشهور مثل خودم باشم می هراسید … اون فهمید و من خر نفهمیدم …
دکتر تهرانی تا اسم آرشاویر رو خوند زیر لب گفت:
– این همون پارسیانه؟
و وقتی نگاه گنگ منو دید حرفشو ادامه نداد … آقای ضیایی می شناختش … شهریار می شناختش … این همون خواننده ای بود که احسان می گفت اسمش سخته و از مخفف اسمش بدش می یاد … منم یه بار صوتش کردم آرش که گفت اسمشو کامل بگم … کلاغی که خبر بهش می رسوند فریبا بود … این همون خواننده ایه که دوست صمیمیه مازیاره … مامان اون شب می خواست بگه حالا پسره خواننده هست که باشه … بابا اضافه کرد خودش بهت می گه … پدر جون اظهار کرد مهم نیست … آرشاویر هیچ جای شلوغی …. داشتم دیوونه می شدم … پشت سرم داشت می یومد و با اصرار می تمایل داشت باهام حرف بزنه ولی فقط تکون خوردن لباشو می متوجه شدم و هیچی نمی شنیدم … چقدر منو احمق فرض کرده بود؟!!!! لابد تو قلبش کلی بهم لبخند زده بود … جلوی اامان تاکسی کف دست گراهی شد … آرشاویر به التماس افتاده بود اما حتی نگاش نکردم … در ماشینو باز کردم … سوار شدم و اضافه کردم:
– برو …
آرشاویر سعی کرد جلوی ماشینو بگیره … ولی فایده ای نداشت … ماشین از جا کنده شد و آرشاویر جا موند … با هر چی می تونستم کنار بیام با دروغ نمی تونستم ….
اصلا نمتوجه شدم چه طوری آدرسو دادم به راننده و اصلا نمتوجه شدم کی رسیدم … متوجه نشدم راننده منو شناخت یا نه؟ هیچی نفهمیدم فقط کرایه شو دادم و رفتم پایین … پشت در خونه که رسیدم انگار کوه کنده بودم … کف دستمو گذاشتم روی زنگ … صوتی آرشاویر از پشت سرم قد بلند شد:
– توسکا … تو رو خدا … بذار حرف بزنیم …
برگشتم … پشت سرم بود … رنگش بیشتر از قبل پریده بود … جیغ زدم:
– چه حرفی؟ من حرفی با تو ندارم … برو … برو دیگه نمی خوام ببینمت …
انگار یادم رفته بود که باهاش صیغه مادام العمر خوندم … من الان زنش بودم … چه غلطی می میل داشتم بکنم؟! در مورد امشب چی فکر می کردم و چی شد! چه کارا که می خواستم بکنم … فقط چند ساعت از محرمیتمون گذشته بود … آرشاویر دستمو گراهی شد و گفت:
– تو باید به حرفای من گوش کنی …می فهمی؟ باید!
زل زدم توی دیدهاش و گفتم:
– بایدی وجود نداره جناب آقای پارسیان … حرف اگه می میل داشتی بزنی اون موقع که وقت داشتی می زدی … الان دیگه وقت حرف زدن تو نیست … الان وقت جواب دادن منه …
در باز شد و بابا سراسیمه اومد بیرون … فکر کنم از نوع زنگ زدن من که کف دستمو گذاشته بودم روی زنگ وحشت کرده بود … با دیدن من با نگاهای گریون و آرشاویر با حال زار و نزار بیشتر وحشت کرد … از آرشاویر جویا شد:
– چی شده پسرم؟ تصادف کردین؟!
آرشاویر هم به بابا می گفت پدر جون … گفت:
– نه پدرجون! قضیه رو فهمید … می خوام براش توضیح بدم ولی مهلت نمی ده من حرف بزنم …
بابا فشار کف دستاشو دور من بیشتر کرد و اضافه کرد:
– برو پسر … اضافه کردم این کار درست نیست … برو خودم باهاش حرف می زنم …
– ولی آخه …
– اما نداره دیگه … من دخترمو می شناختم … برو از اینجا می بینی که حالش بده …
آرشاویر با صدای لرزونش بیان کرد:
– باشه … باشه من می رم … ولی پدر جون تو رو خدا مواظبش باشین …
بابا با غیض نگاش کرد و گفت:
– مطمئن باش بیشتر از تو مواظبش هستم …
بعد از این حرف در رو باز کرد و منو برد تو … دیگه هم منتظر راهی شدن آرشاویر نشد و در رو زد به هم … حالا وسط حیاط داشتم توی بغل بابا می لرزیدم و هق هق می کردم … مولین از در اومد بیرون و با مشاهده کردن من گونه اشو طبق معمول چنگ زد و گفت:
– خدا مرگم بده! جهان … این چش شده؟!!!! شوهرش کو؟
بابا کف دستشو به نشونه خاموشی بالا اورد و گفت:
– چیزی نشده خانوم … تازه فهمیده شوهرش چی کارس … شوکه شده … بی زحمت یه لیوان آب قند براش بیار …
مامان بی توجه به حرف بابا جلو اومد و اظهار کرد:
– اوه … مادر! اظهار کردم حالا چی شده!!!! خواننده اس که باشه … خب توام بازیگری … مگه اون به تو حرفی زد؟
بابا با تحکم اظهار کرد:
– ریحانه خانوم … فعلا یه لیوان اب قند بیار … نمی بینی داره می لرزه؟
مولین غرغر کنون رفت سمت در …
– معلوم نیست با اون بیچاره چه کرده! بدون پسره رو شسته گذاشته کنار …
وقتی حرکت کرد تو آواش هم قطع شد … متاسفانه مامان از اون کف دسته زنایی بود که دخترشو به راحتی به دولیدش می فروخت … پسر دوست بود دیگه! کاریشم نمی شد کرد … بابا صورت منو گراهی شد بین کف دستاش … زل زد توی چشمای اشکیم و اضافه کرد:
– قربون اون دیدهات برم توسکای من …. برای چی اینجوری داری بهشون فشار می یاری …
هق هق کنون گفتم:
– خب بابا …
بابا دستمو کشید و منو نشوند لب تخت … خودشو قرار گرفت روبروم و کف دستامو گراهی شد توی کف دستش :
– بابا قربونت بره … یه سوال می پرسم راستشو بگو … تو الان داری برای چی گریه می کنی؟ از این ناراحتی که حقیقتو بهت نبیان کردیم؟ یا از شغل آرشاویر آزردهی؟
جدی از کدومش آزرده بودم؟ خودمم نمی دونستم … داشت وسط گریه خنده ام می گراهی شد … اما جلوی خودمو گرفتم و گفتم:
– هر دوش ..
– خب پس باید در موردش حسابی حرف بزنیم …
مولین از در با لیوان آب قند اومد بیرون … لیوانو داد کف دست بابا و با نگرانی گفت:
– مولین … با شوهرت که بد حرف نزدی؟ حالا خوب بود بیکار باشه؟ زشته مامان … اگه حرفی زدی پاشو برو یه زنگش بزن از قلبش در بیار …
به مولین ما رو باش! بابا بهشدت جدی بیان کرد:
– خانوم … توسکا مهم تره یا پسر مردم؟
– مرد! اون دولیدمونه … احترامش واجبه! اگه من و تو یاد دخترمون ندیم باید با شوهرش چطور حرف بزنه کی یادش بده؟ دو روزگار دیگه مادر شوهرش می یاد بعد …
بابا پرید وسط حرفش و بیان کرد:
– خانوم برو به غذات برس … الان وقت این حرفا نیست …
– ا جهانگیر …
– خانوم … برو بذار من با دخترم حرف بزنم …
مامان با قهر قد بلند شد راهی شد … خوبه من بابا رو داشتم … وگرنه صد در صد با مولین دعوام می شد … بعد از حرکت کردن مولین بابا گفت:
– ببین دخترم …
پریدم وسط حرفش و اظهار کردم:
– چرا بابا؟ چرا بهم نگفتین؟ چه دلیلی داشت که همه تون بدونین جز منی که باید می دونستم؟ شما دیگه چرا گذاشتین سر منو کلاه بذارن؟ همه تون بهم دروغ اظهار کردین ! اما چـــــــــرا؟!
بابا گفت :
– نه دخترم … هیچ کس به تو دروغ نبیان کرد … ما همه گفتیم یه چیزی هست که ما نمی تونیم بگیم … خود آرشاویر باید یه جوری بهت می اظهار کرد …
– ولی آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟
– دلیلش رو از فریبا دوستت بپرس …
با حیرت بیان کردم:
– فریبا؟!!!!
– آره …
– یعنی چی؟ به … به فریبا چه؟ اصلا اون که خبر نداره از قضیه من و آرشاویر …
– دخترم … شوهر فریبا یکی از آهنگسازای اصلی کارای آرشاویره … و به همین قلبیل با هم دوست صمیمی هستن … اون شامگاهی که آرشاویر تو رو مشاهده کرده … فهمیده که تو چیزی در مورد خواننده بودنش نمی دونی و نشناختیش … تعجب می کنه … ولی خوشحال هم می شه … چون نمی خواسته دختری اونو به صرف شهرتش بخواد … اامان قلبیلش که بهت نبیان کرده این بوده … تصمیم داشته بلافاصله بعد از اینکه جواب مثبتتو گرفت بهت بگه … ولی …. اما فریبا که از طریق مازیار قضیه رو فهمیده بوده بهش می گه نذاره تو بفهمی زیرا تو از خواننده ها بیزاری و شاید به خاطر همین جریان کف دست رد بزنی به سینه اش … برای همین هم دیگه می ترسه و کلا حرفی نمی زنه …
سرمو گرفتم بین کف دستام و نالیدم:
– خدایا!!!!
بابا هم آهی کشید و دیگه حرفی نزد … یه کم خاموشی کردم و بعد یهو اضافه کردم:
– یعنی چی بابا؟ مگه من با خواننده ها پدر کشتگی دارم آخه؟ من فقط می اظهار کردم هیچ کدوم صوت ندارن شعراشون هم محتوا نداره … با شخصشون که مشکل نداشتم آخه … ولین از کف دست فریبا … شما دیگه چرا هیچی ناظهار کردین؟
– شامگاه خواستگاری پدر آرشاویر همه چیزو برا من گفت … اما گفت خوانندگی شغل اصلی پسرش نیست و یه تفریحه براش … از من خواست فعلا در این مورد به تو چیزی نگم تا خود آرشاویر بهت بگه … از نظر اون این قضیه یه چیز پیش پا افتاده بود … از نظر منم همینطور … با این حال اضافه کردم بهت بگن … فردای اون روزگار آرشاویر اومد و حرفای فریبا و ترس خودشو برام گفت … باور کن از نگاهاش عشقی که نسبت بهت داشت رو درک می کردم … به این نتیجه رسیدم که تنها کسیه که می تونم تو رو بسپرم دستش و خیالم راحت باشه … اون قسم خورد که حتی اگه تو دوست نداشته باشی خوانندگی رو برای همیشه می ذاره کنار … منم حرفاش باورم شد … می دونستم ناراحت میشی .. اما …
دوباره هر دو سکوت کردیم … واقعا نمی دونستم باید چی بگم! بالاخره بابا خاموشیو شکست و اظهار کرد:
– حالا تصمیمت چیه بابا؟ هر تصمیمی تو بگیری من قبول دارم …
آهی کشیدم و اظهار کردم:
– نمی دونم بابا … بذارین … بذارین چند روز فکر کنم … مغزم هنگ کرده …
– من می گم بهتره ببخشیش … پسر خوبیه …
– به این راحتی ها نمی تونم ببخشمش … اون به شعور من توهین کرده … من باید خودم تصمیم می گرفتم ولی اون با پروگی جای من هم مصمم شده …
– خیلی خب … من زورت نمی کنم … برو خوب فکر کن ببین تصمیمت چیه …
از جا بلند شدم و در حالی که می راهی شدم سمت اتاقم گفتم:
– بابا خواهش می کنم اجازه ندین مولین به پر و پام بپیچه … آرشاویر هم اگه اومد اینجا یا زنگ زد یه جوری ردش کنین …
– فیلمبرداریتو چی کار می کنی؟ نمی تونی که خودتو توی خونه حبس کنی …
با غیض گفتم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜