ضربان دلم روی هزار بود … بالاخره جلوی اشکام مغلوب شدم و صورتم شسته شد … یه قدم دیگه بهم نزدیک شد … با صدای لرزانی اظهار کرد:
– هدیه تو آوردم عزیزم …
عزیزم …. عزیزم … عزیزم … نگاهامو بستم … چقدر وقت بود این کلمه رو ازش نمتوجه شده بودم و تازه می فهمیدم چقدر تشنه هستم … وقتی خاموشی کرد دیدهامو باز کردم … یه چاقو توی کف دستاش بود … با حیرت نگاش کردم … نکنه می میل داشت منو بکشه؟! ترس رو که توی نگاهم متوجه شد اظهار کرد:
– نترس … می تمایل داشتم جلوی پاهات یه چیزی قربونی کنم که ضامن خوشامگاهختیت بشه … اما مشاهده کردم هیچی لیاقتت رو نداره … شهریار راست می گه تو یه فرشته ای … جلوی پای فرشته فقط می تونستم خودم رو قربونی کنم … بمیرم خیلی برام راحت تره توسکا … بگیر خلاصم کن … بگیر عزیزم …
گریه ام به هق هق تبدیل شد و نالیدم:
– آرشاویر …
اشک هاش بالاخره چکیدن روی صورتش … زانو زد جلوی پام … پایین لباسم رو گراهی شد توی کف دستش به نرمی کشید روی نگاهاش و با صوتی بغض آلودش بیان کرد:
– جان قلب آرشاویر … بیا آرشاویرو بکش بلکه از این درد خلاص بشه …
به اینجا که رسید ناگهان فریادکشید:
– دیدن تو … تو لباس عروس … ولی کنار یکی دیگه … برام از هزار بار جون دادن سخت تره … انصاف داشته باش توسکا بکش راحتم کن!
از زور هق هق به نفس نفس افتادم … قرار گرفتم کنارش روی زمین … آرشاویر زمزمه وار و به طوری که فقط خودم می شنیدم گفت:
– گریه نکن وجود من … گریه نکن الهی آرشاویر پیش مرگ اشکات بشه … آخه قربونت برم من کم درد دارم که اینجوری داری جلوم اشک می ریزی؟
این آرشاویر خودم بود … این لحن آرشاویر من بود … اون آرشاویری که نمی شناختم حرکت کرده بود …
– عقد کردی؟ با یکی دیگه؟!
قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم اظهار کرد:
– اومدم بگم باطله …
فقط نگاش کردم … لبخند تلخی زد و گفت:
– یه روزگاری بهت بیان کردم صیغه بین من و تو تا ابد هست … هنوزم هست … تو هنوزم زن خودمی … باید از من جدا بشی تا بتونی … تا بتونی …
میون گریه بی اراده لبخند زدم …
دهن باز کردم و گفتم:
– تو اومدی وسط خطبه عقد … هنوز بله رو نبیان کردم …
صورتش انگار یه لحظه نورانی شد …. با همه التماسی که می تونست توی صداش بریزه گفت:
– اگه التماست کنم … راضی می شی مجدداً با هم باشیم؟ من … من بی تو نمی تونم توسکا …
آب دهنمو قورت دادم … این منتهای آرزوم بود … انگار کسی رو دیگه نمی دیدم و هیچی هم برام مهم نبود … فقط سرمو به نشونه مثبت تکون دادم … یهو بهم نزدیک شد … نگاهامو بستم … در گوشم زمزمه کرد:
– پاشو بریم توسکای من … نمی خوام اینجا باشیم … می خوام باهات تنها باشم …
منم همینو می تمایل داشتم …از جا کشیده شدم … بابا درست پشت سر آرشاویر از حرکت ایستاده بود … راهی شدم طرفش … دستشو به نشونه خاموشی بالا آورد … اومد وایساد جلوی آرشاویر … آرشاویر سرشو انداخت زیر و اشکاشو پاک کرد … بابا با تحکم اضافه کرد:
– اینقدر دخترمو عذاب دادی که دیگه می ترسم اونو به تو بسپارم …
با ترس به بابا خیره شدم … آرشاویر هم سرشو آورد بالا … تو نگاش التماس موج می زد … نالیدم:
– بابا …
بابا نگاهی سریع بهم کرد و گفت:
– ساکت باش توسکا …
بعد ادامه داد:
– من ذره ذره آب شدن ثمره زندگیمو به نگاه دیدم … تو بد بلایی سرش آوردی جوون …
آرشاویر دست بابا رو گرفت و گفت:
– پدر جون باور کنین من …
– هیــــس لازم نیست چیزی بگی …
اینبار دیگه نمی میل داشتم آرشاویرو از کف دست بدم … اگه اون از غرورش گذشت منم باید یه کاری می کردم … با بغض گفتم:
– اما بابا …
داد بابا کشیده شد:
– توسکــــــا!
لال شدم … سابقه نداشت بابا سرم داد بزنه … یه چرخ زد دور آرشاویر و دوباره توقف کرد جلوش و گفت:
– با چه تضمینی باید دخترمو بدم کف دست تو؟ من ترجیح می دم دولیدم شهریار باشه …
آرشاویر یهو جلوی بابا زانو زد … کف دست بابا رو گرفت توی کف دستش و اضافه کرد:
– پدر جون … من تضمین می دم … هر جور که شما بخواین … من جونمو مهریه اش می کنم … خواهش می کنم این کارو با من نکنین … پدر جون من بدون توسکا دووم نمی یارم …
آرشاویر داشت التماس می کرد و من هق هق می کردم … یهو بابای آرشاویر اومد جلو و زیر بغل آرشاویرو گرفت … بلندش کرد و گفت:
– صبر کن بابا … من صحبت می کنم …
به دنبال این حرف حرکت کرد طرف بابا … شروع کردن پچ پچ کردن نمی فهمیدن چی می گن اما می مشاهده کردم که بابا داره حرص می خوره و پدرجون هم سعی داره که حتما قانعش کنه … آرشاویر اومد کنارم و همینطور که با دلواپسی خیره شده بود به بابا اینا گفت:
– توسکا دیگه محاله ازت بگذرم … شده دخیل ببندم در خونه تون ولت نمی کنم …
با بغض اضافه کردم:
– منم پشتتم آرشاویر … حتی اگه قراره با تو بدبخت بشم من این بدبختی رو دوست دارم …
نگاه آرشاویر پر از علاقه و مهربونی شد … دستمو گرفت توی کف دستش و به نرمی بوسید … نمی دونم چقدر گذشت که بابا و پدرجون اومدن سمتمون … من و آرشاویر هر دو داشتیم سکته می کردیم و واقعا نمی دونستیم چی در انتظارمونه … پدر جون دست گذاشت روی شونه آرشاویر و اضافه کرد:
– پسر من احساس تو رو درک می کنم ولی درستش نبود این کاری که کردی … تو می تونستی قبلش با من در میون بذاری … خیلی زودتر از اینکه این مراسم برگزار بشه …
– بابا من خودمم گیج بودم … فکر نمی کردم اینجوری بشه … یهو به خودم اومدم دیدم اگه نجنبم توسکام از دست راهی شده …
پدرجون آهی کشید و اضافه کرد:
– در هر صورت آقای مشرقی گفتن در صورتی رضایت می دن که توسکا جون یه سری شرطا رو قبول کنه …
با تعجب به بابا خیره شدم … بابا دستمو کشید کنار و آهسته بیان کرد:
– توسکا … می دونی داری چی کار می کنی؟
سرمو انداختم زیر و با صدای پس حرکت کرده بیان کردم:
– بله بابا …
– اون روزگار که بهت اظهار کردم مطمئنی فکر اینجاشو می کردم …. می دونستم دلت هنوز گیر این پسره … می دونستم که اونم هنوز تو رو می خواد … ولی فکر می کردم این تو هستی که دیگه هیچ وقت نمی تونی ببخشیش و برای همین میخوای ازداوج کنی … اصلا فکر نمی کردم منتظر این پسر باشی!
چی می تونستم بگم ؟ ادامه داد:
– با این کار شما آبرو برای هیچ کدوم از خونواده ها نموند … توسکا! می دونی با شهریار چه کردی؟!
تازه یاد شهریار افتادم … وای خدای من … دیده چرخوندم … نبود … با ترس به بابا چشم دوختم … بابا سری به افسوس تکون داد و اضافه کرد:
– همون موقع که حرکت کردی سمت آرشاویر شهریار رفت … خونواده اش هم راهی شدن …
– وای بابا!
– بله دیگه … با یه بچه بازی حیثیت همه رو به بازی گرفتین … شما دو تا نمی شد زودتر بگین درد قلبتون چیه؟! دختر من بابات بودم فکر می کردم اونقدر بهت نزدیک هستم که بهم بگی هنوزم چشم به مسیر آرشاویری …
– بابا به خدا خجالت …
– هیچی نگو …. عذر بدتر از گناه می شه … من قبول می کنم ولی به شرط …
– چه شرطی؟
– قول می دی که همه جوره کنارش باشی؟ باور کن توسکا تحمل یه شکست دیگه رو تو زیستن تو ندارم … تو شرایط این پسرو می دونی … شرایط خودتو هم می دونی … می تونی کنار بیای؟ حتی شاید مجبورت کنه از شغلت بگذری … بیماری روانی بیماری نیست که کامل ریشه کن بشه با کوچک ترین ناملایمتی ممکنه برگرده …
– می دونم بابا … اینبار قول می دم …
– توسکا! من نمی خوام تو اذیت بشی …
– بابا حقیقت اینه که من تازه درک کردم اینقدر عاشق آرشاویرم که حتی اگه منو به بدترین شکل شکنجه هم کنه بازم لذت می برم … من فقط کنار اون ساکتش دارم بابا … به خدا خوشامگاهخت می شم …
بابا آه کشید … زل زد توی نگاهام و اضافه کرد:
– چرا سرنوشت تو اینجوری شده دختر؟
سرمو انداختم زیر … این من بودم … توسکایی که می خواست خونواده اش همیشگی در آسایش باشن .. حالا تنها قلبیلی بودم که داشتم آسایش رو از خونواده ام می گراهی شدم … بابا دستمو کشید و گفت:
– رضایت می دم ولی فقط به خاطر تو … وگرنه فکر نکنم قلبم حالا حالاها با این پسر صاف بشه …
دیگه هیچی حس نمی کردم … انگار که روی ابرها بودم … خدایا داشتم به بزرگترین آرزوم می رسیدم … فک و فامیل هم انگار داشتن فیلم سینمایی می مشاهده کردن … عقد که به هم خورد چرا نمی راهی شدن؟ قبل از اینکه بریم سمت پدرجون و آرشاویر حرکت کردم سمت مامان … لحظه ای که آرشاویر اومد وسط صحنه از حال حرکت کرده بود و حالا خاله داشت شونه هاشو می مالید هنوز … جلوی مولین ایستادم … با چشمایی پر اشک و پر بغض نگام کرد … زانو زدم جلوش … دستشو گرفتم توی کف دستم … نرم بوسیدم و اضافه کردم:
– مامان … هنوزم آرشاویرو به عنوان دولید قبول داری؟
مولین میون گریه تبسمی زد و اظهار کرد:
– از خدامه مولین …
دست چروکیده اش رو چند بار محکم بوسیدم و اظهار کردم:
– مولین ازم راضی باش … ببخش اگه به خاطر من اینهمه بدنت لرزید … برای خوشامگاهختیم دعا کن …
مامان سرمو آورد بالا گونه امو چند بار محکم بوسید و گفت:
– خوشامگاهختی تو آرزوی من و باباته عزیزم …
– مرسی مولین … بابت همه چیز …
از جا قد بلند شدم و دست بابا رو گرفتم … آرشاویر بی طاقت یه قدم اومد سمتون … زل زد بهمون … با مشاهده کردن تبسم من پی به همه چیز برد و سرشو گرفت رو به آسمون … می دونستم که داره خدا رو شکر می کنه … بابا کف دستشو گحرکت کرد … کف دست منو به نرمی گذاشت توی دستش و اظهار کرد:
– دارم چشمامو می سپرم کف دستت … دوست ندارم دو روزگار دیگه پژمرده اش رو تحویلم بدی … این یادت باشه!
اشک از نگاه آرشاویر بیرون چکید و با بغض بیان کرد:
– نوکرتم پدر جون … از نگاهام عزیزتره به خدا …
بعدم خم شد کف دست بابا رو ببوسه که بابا نذاشت … بلندش کرد و کف دستشو کشید روی سرش … بابای آرشاویر حرکت کرد سمت عاقد و چند لحظه ای باهاش صحبت کرد … اینبار وقتی قرار گرفتم سر سفره عقد داماد کسی بود که از اعماق وجودم می پرستیدمش … حاضر بودم توی هر شرایطی باهاش بمونم … و از عزیز ترین چیزا به خاطرش دست بکشم … همون بار اولی که خطبه خونده شد بله رو اضافه کردم … آرشاویر با کف دستای لرزونش حلقه ای رو که براش پس فرستاده بودم رو دوباره توی انگشتم کرد و همین جور که خیره شده بود توی نگاهام و اشک می ریخت گفت:
– باورم نمی شه توسکا … باورم نمی شه …
– منم …
همه مهمونا داشتن می حرکت کردن … کاش شهریار نحرکت کرده بود … تنها چیزی که داشت خط می انداخت روی خوشبختیم عذاب وجدانی بود که در مورد شهریار داشتم … کاش بود و می تونستم باهاش حرف بزنم … با فشاری که آرشاویر به کف دستم داد از فکر اومدم بیرون … یه روزی بالاخره می رفتم باهاش حرف می زدم … به دیدهای مهربون آرشاویر تبسمی زدم و گفتم:
– قول می دی دیگه تنهام نذاری؟
آرشاویر وسط اشکاش خندید و اضافه کرد:
– مثل اینکه تو منو تنها گذاشتی …
– اِ اِ توام از خدا میل داشته !
اینبار خنده اش با صدا شد و اضافه کرد:
– پاشو عزیزم … پاشو بریم … می خوام یه قلب سیر همسر خوشگلمو نگاه کنم … می خوام به اندازه این یه سال باهات حرف بزنم … اینجا نمی شه …
– کجا بریم؟
– بریم خونه مون … خونه ای که من برای تو با عاشقی چیدم و هیچ وقت نتونستی بیای ببینیش …
با بغض بیان کردم:
– آرشاویر …
– ای الهی این آرشاویر روزگاری هزار بار برات بمیره … اینجوری می گی آرشاویر قلبم از کار می ایسته …
– تو بسیار خوبی …
کف دستمو کشید و بیان کرد:
– نه به خوبی تو … مهربونم!
بلند شدم و همراهش جاده افتادم سمت ماشین … کسی مخالف حرکت کردنمون نبود … توی نگاه همه اینبار فقط سرخوشی مشاهده کرده می شد … چدر عجیب! منی که عروسیم به هم خورده بود … منی که باعث بی آبرویی شده بودم … الان باید از طرف همه طرد می شدم … اما همه داشتن با محبت نگام می کردن … انگار همه از این پیوند شاد تر هم شده بودن … خیالم از جانب همه راحت شد و برگشتم سمت آرشاویر با اخم و شوخی اظهار کردم:
– بار دومته با این ماشین فکستی ات اینجوری می پری وسط صحنه منو سکته می دی ها … بار اول هیچی بهت نگفتم … اینبار باید حسابی گوشمالیت بدم …
چند لحظه با عطش خیره خیره نگام کرد و سپس کف دستی توی موهاش کشید و اضافه کرد:
– توسکا توسکا توسکا سوار شو تا آبروی جفتمون جلوی بابا اینا نرفته …
خندیدم و سوار شدم … نگاه مهربون بابا و مامان بدرقه مسیرمون شد …
از باغ که خارج شدیم کشید داخل یه فرعی توقف کرد و تا اومدم بپرسم چرا از حرکت ایستاده منو کشید توی بغلش …داشت گریه ام می گرفت … توی همون حالت می گفت:
– دیوونه تم توسکــــــا … چه جوری بگم تا بفهمی؟!
وسط بغضم خنده ام گحرکت کرد و اظهار کردم:
– حالا چرا داد می زنی؟
– آخه دختر این کارا چیه می کنی؟ منو تهمتوجه شد می کنی؟ نمی گی من همینجوری دیوونه تو هستم …. دیگه با اینکارا روانی می شم …
– خب باید می دونستی که یه گوشمالی طلبته عزیزم …
– آخه دختر خوب تو خودت بهم گفتی از اون کارم خوشت اومده و همون لحظه عاشقم شدی … گفتم شاید دوباره فرجی بشه …
میون خنده بهش اخم کردم که خنده اش گحرکت کرد و اضافه کرد:
– شوخی کردم … هر دو بار دست خودم نبود … اون بار به خاطر اینکه من آدم سالمی نبودم و این بار به خاطر اینکه حس می کردم یه لحظه دیرتر برسم از کف دستت می دم …
بیان کردم:
– آخرش که این عقد باطل بود ….
آب دهنشو قورت داد و اضافه کرد:
– درسته … اما شما که خبر نداشتین …
– خب بالاخره می فهمیدیم …
صورتمو گرفت بین دستاش … اینقدر محکم که حس کردم صورتم الان له می شه و با غیض بیان کرد:
– اگه تا می یومدین بفهمین شهریار یه غلطی می کرد من چه خاکی تو سرم می ریختم؟
نمی دونم چرا ازش خجالت کشیدم و سرمو انداختم زیر … خنده اش گراهی شد و ماشینو روشن کرد و راه افتاد … تا وقتی برسیم به خونه اش هیچ کدوم حرف نزدیم … انگار هنوز هم توی بهت بودیم … جلوی در خونه اش که توی یه آپارتمان شش طبقه بود توقف کرد و کمک کرد پیاده بشم …
کلیدو ازش گرفتم و در چوبی آپارتمان رو باز کردم …. خونه با شیک ترین و جمشاهده کرد ترین وسایل چیده شده بود … داشتم با لذت اطرافو نگاه می کردم .
منو نشوند روی کاناپه … خودش جلوی پام زانو زد … کف دستمو گراهی شد توی کف دستش و خیره شد به چشمام … کف دستی جلوی صورتش تکون دادم و گفتم:
– هی به کجا زل زدی؟
– به یه تیکه از وجودم … به کسی که از نبودش تو این مدت زندگیم شده بود جهنم …
– آرشاویر …
– جون قلبم …
با بغض بیان کردم:
– چرا رفتی؟
– تو چرا تنهام گذاشتی؟
– من …خوب من عصبی بودم …. اون لحظه فشار زیادی روم بود اما اگه شاید … اگه دو روزگار بعد می یومدی باهم حرف می زدیم همه چی درست می شد … تو غیب شدی … بهشدت راحت ول کردی راهی شدی ایتالیا …
آه کشید و گفت:
– عزیزم … من اگه هم بر می گشتم بازم این جدایی اتفاق می افتاد … چون خونه از پای بست ویران بود …
فقط نگاش کردم تا ادامه بده و اونم زیاد منتظرم نذاشت و اظهار کرد:
– عشقم … من بعد از جریان گراتزیا دچار یه بیماری روانی شدم … بیماری که معلوم نبود درمان بشه یا نه … بهم بیان کرده بودن دیگه نمی تونم ازدواج بکنم چون ممکنه به همسرم آسیب برسونم … من می دونستم همه این چیزا رو اما عاشق تو شدم … من از بودن با تو وحشت داشتم توسکا چراکه حرف دکترا دائم توی گوشم بود … من نمی تمایل داشتم به تو آسیب بزنم … توی اون مدتی که باهات بودم مدام از این بیماری لعنتی رنج می بردم ولی اگه می رفتم دکتر و تو می متوجه شدی بسیار بد می شد فکر می کردم حتما از کف دستت می دم زیرا محال بود تو با یه پسر روانی ازدواج کنی … روزگار به روزگار بدتر می شدم و روز به روزگار ترس از دست دادن تو بیشتر همه وجودمو می لرزوند … اما یه چیزی بیشتر از حتی بیماری داشت آزارم می دادم … و اون متوجه شدن عذاب کشیدن تو بود … من تو رو از خودم هم بیشتر دوست داشتم ولی داشتم عذابت می دادم … وقتی می مشاهده کردم اونجوری از دستم حرص می خوری دوست داشتم با همه وجودم سرمو بکوبم توی دیوار …. این بود که منو داشت سرد می کرد … نه نسبت به تو … نه نسبت به رابطه مون … سرد نشدم … نسبت به خودم … نسبت به این جهان … سرد شدم تو رو می خواستم ولی دیگه نمی میل داشتم بهت نزدیک بشم که آزارت ندم … اون شب آخر … وقتی مشاهده کردم تو چه جوری شدی از خودم متنفر شدم با همه وجودم از خودم متنفر شدم که نمی تونم جلوی خودمو بگیرم … من آدمی بودم که تا قبل از این بیماری از پسرایی که وسط خیابون دعوا می کردن حالم به هم می خورد حالا خودم شده بودم یکی از اونا … وقتی بیان کردی تمومش کنیم جهان روی سرم خراب شد توسکا … فکر نکن این فقط یه جمله است … یا فقط یه حسه! نه … من با همه وجودم سنگینی جهانیی رو که روی سرم خراب شد رو حس کردم … اون روزگار تا شامگاهش ویلن زدم و اشک ریختم .. اینقدر که دستم زخم شد و نگاهام تار می دید … ولی بعدش مشاهده کردم چه فایده داره؟ باید یه تکون به خودم بدم … باید خودمو پیدا می کردم … اامان کاری که کردم حرکت کردم دنبال کارای ویزا و بلیطم و بهشدت زودتر از اون چیزی که فکرشو بکنی حرکت کردم ایتالیا … تنها چیزی که از ایران با خودم بردم یه عکس از تو بود که توی اون دوران تنها همدم من بود … چه شبا که با زل زدن به اون عکس خوابم برد … و با زل زدن توی نگاهات بیدار شدم … دنیایی داشتم برای خودم … توی اون مدت یکی از دوستامو گذاشته بودم که دورادور هواتو داشته باشه … من ایران نبودم ولی بازم ذهن بیمارم هزار تا فکر برای خودش می کرد و مضطرب تو بود … شاید یادت باشه که یه شب نزدیک بود تصادف کنی و یه مرد نجاتت داد … اون همون دوستم بود که با کاری که کرد منو یه عمر مدیون خودش کرد … البته تا وقتی خودم صداتو نمتوجه شدم خیالم راحت نشد که خوبی … اما کم کم همه چی عوض شد … توی بیمارستان بستری بودم و هر چی بیشتر حالم خوب می شد بیشتر به این فکر می کردم که چرا ترکم کردی؟ توسکا تو می دونی من بعضی وقتا با چه زوری جلوی خودمو می گراهی شدم که کتکت نزنم؟ که زندونیت نکنم توی خونه مون؟ که ازت نخوام شغلتو ول کنی؟ می دونی بعضی وقتا با چاقو به جون بدن خودم می افتادم تا خشممو کنترل کنم …
به اینجا که رسید پلیورشو از تنش کشید بیرون … با کف دست به پهلو هاش اشاره کرد من نا خودآگاه آه کشیدم … جای چند تا خط که گوشت اضافه آورده بود روی تنش بود … ادامه داد:
– عزیزم … همه اش فکر می کردم تو فقط بدی های منو دیدی … تو شریک خوشی هام بودی نه غم هام … هیچ وقت نتمایل داشتی بدونی قلبیل بی قراری های من چیه! هیچ وقت توی زندگی من سرک نکشیدی …. حس می کردم اصلا دوستم نداشتی و برات مهم نبودم … این افکار چیزی از دلدادگیم نسبت بهت کم نمی کرد … ولی منو به عشق تو مشکوک می کرد اگه تا قبل از اون فکر می کردم درمان می شم و بر می گردم باهات ازدواج می کنم دیگه نمی تونستم اینجوری فکر کنم … با خودم می بیان کردم عشق پوشالی تو به دردم نمی خوره از کجا معلوم که بیماری من دوباره برنگرده … اگه بازم ترکم کنی چی؟ اون روزگاری که برگشتم واسه اون برنامه زنده … من داشتم از توی اتاق تدوین می مشاهده کردمت … توی دلم هزار بار قربون صدقه ات راهی شدم … دلبسته شدم بیام کاوه رو بزنم له کنم که تو رو با سوالاش اذیت نکنه … من دوستت داشتم … اما دیگه حاضر نبودم جلوی تو حتی به اندازه سر سوزنی خودمو کوچیک کنم … می دونی درد من چی بود؟ که همی می خواستمت هم نباید می میل داشتمت … باید در دلمو می ذاشتم … باید جلوت عادی راهی شدار می کردم … خیلی سخت بود … ولی من دیگه بیمار نبودم … کنترل رفتارم برام راحت تر بود … بار دیگر برگشتم ایتالیا و بقیه درمان رو گذروندم ولی اینبار از بار قبل هم سخت تر بود … دوباره با مشاهده کردن تو دلم هوایی شده بود … آروم کردن این قلب افسار گسیخته پدرمو در آورد … مجدداً برگشتم … و اینبار یه پیشنهاد داشتم … پیشنهاد بازی توی یه فیلم … که همبازیم تو بودی …. قبل از اینکه ذهنم بخواد به کار بیفته احساسم زیر قرارداد رو امضا کرد … دوست داشتم کنارت باشم … حتی اگه مال من نباشی … ولی نمی دونستم که تو قراره دیوونه تر از قبلم بکنی … اونم با وجود شهریار کنارت … بیماریم درمان شده بود ولی هنوزم طاقت متوجه شدن شهریار رو کنار تو نداشتم …. بعضی وقتا عاشق شدم لهش کنم اینقدر بزنمش تا بمیره … و این واقعا برام عجیب بود … این دیگه از روی بیماری نبود … از تعصب زیادی بود که روی تو داشتم … از دلدادگی بود نه بیماری … اما خوب برعکس دفعات قبل این بار می تونستم خودم رو کنترل کنم … وقتی با هم تمرین می کردیم … وقتایی که مجبور بودم جلوی تو خودمو جدی نشون بدم … وقتایی که سعی داشتم بکوبمت … همه اش برام عذاب بود … ولی منی که حس می کردم غرورم بازیچه کف دست تو شده … عاشقیم وسیله بازیت بوده مجبور بودم اونجوری راهی شدار کنم که قلب زخمی خودمو آروم کنم … توی تولد آرشین … من ازش نخواستم دعوتت کنه ولی نهایت آرزوم این بود که توام باشی … ولی بعدش که اومدی گفتم کاش نیومده بودی … تو با اون لباس آبیت … درست شبیه فرشته ها اما کنار شهریار! آخ خدا که تو چقدر منو عذاب دادی دختر … باهاش رقصیدی گرم گراهی شدی و ندرک کردی هر لحظه من چشمام روی توئه … منم می تونستم برم با دخترای دیگه ولی اینقدر که حواسم پیش تو بود اصلا اون لحظه به فکرمم نرسید که همچین کاری بکنم … بدترین کاری که کردی این بود که جایگاه عاشقیمون رو توی رستوران من بهش نشون دادی و با اون حرکت کردی اونجا … خیلی برات احترام قائل بودم که نزدم توی صورتت … اون مکان برای من مقدس بود … هیچ کس رو به اونجا مسیر نمی دادم اونوقت تو … بگذریم! تو برای حرص دادن من اشتباه زیاد کردی خانوم کوچولو … وقتی متوجه شدی برای آرشین غیرتی نشدم و بسیار راحت رقصیدنش رو با اون پسر خیره شدم اینقدر قیافه ات با مزه شد که بعد از مدت ها از ته قلب خندیدم … دوست داشتم بفهمی من دیگه اون آرشاویر نیستم … شاید خودخواهی باشه ولی دوست داشتم بهم بگی از کاری که کردی پشیمونی تا بگم که دیگه نمی خوامت … حالا حتی اگه شده به دروغ اما باید اینو می گفتم تا آروم بشم. آخر سر که می میل داشتم برسونمت از حرصم حرفایی بهت زدم که حرف قلبم نبود فقط میمیل داشتم یه ذره حرصایی که خورده بودم رو جبران کنم … اما تو بیان کردی چی؟ شهریار می یاد دنبالم! اون لحظه تنها چیزی که اومد تو ذهنم این بود که نذارم بری … حالا به هر طریقی … آرشین که اضافه کرد لباست بالاست یه فکر تو ذهنم جرقه زد سریع راهی شدم بالا لباست رو بردم گذاشتم توی اتاق خودم و کف دستگیره در رو باز کردم … فقط دعا می کردم در اتاق رو ببندی … من کف دستگیره در اتاقم رو از عمد شل کرده بودم که هر وقت می خوام کسی مزاحمم نشه بازش کنم … آخه بابا یه کلید از اتاق من برای خودش زده بود و نمی شد قفلش کنم …. زود بازش میکرد … منم زرنگی کرده بودم یعنی … لولا رو هم جوش داده بودم که دیگه به هیچ عنوان باز نشه … می دونستم بدجنسیه اما جاده دیگه ای نداشتم …. وای که نمی دونی با مشاهده کردن قیافه شهریار به چه زوری جلوی خودمو گحرکت کردم که غش غش نخندم … بعد از حرکت کردنش خیالم راحت شد که امشامگاه تا صبح توی هوای تو تنفس می کنم … چه شبی می شد برای من! آهنگی که اون شامگاه خوندم واقعا حال دلم بود … وقتایی که ایتالیا بودم بارها این آهنگو با یاد تو گوش میکردم … همه آهنگایی هم که بعد از اون خوندم وصف حال و روز خودم بود … اینقدر عاشق بودم که تو عقل اصلا نمی گنجید … بگذریم … اون شامگاه خواب به نگاهم نیومد … نصف شامگاه تا شماره تو متوجه شدم سکته زدم! محال بود تو به من زنگ بزنی … اندیشیدم بلایی سرت اومده وقتی گفتی کف دستشویی داری مونده بودم چی کار کنم … اگه درو باز می کردم داد و بیداد مسیر می انداختی … برای همین هم ترجیح دادم با نردبون بیارمت پایین … بهشدت می ترسیدم که بلایی سرت بیاد اما چاره ای نبود … می دونی اون شامگاه که با لباس ابی مشاهده کردمت چه حسی داشتم؟ دوست داشتم با همه وجودم بغلت کنم … اصلا فکر نمی کردم این اتفاق امکانش باشه … وقتی ازت جدا شدم تازه متوجه شدم چی کار کردم … من نمی میل داشتم دیگه بازیچه تو بشم … واقعا نمی تمایل داشتم … و ناخودآگاه اون حرفا رو بهت زدم و ازت فاصله گراهی شدم … ولی یه فکر مثل موریانه داشت مغزمو می خورد … اینکه هنوزم دیوونه وار می خوامت … هنوزم می خوام همسرم باشی که بغلت کنم ببوسمت …. نمیدونستم بار دیگر چه جوری احساسمو کنترل کنم … آخه دیگه نمی تونستم بهت اعتماد کنم با اینکه از نگاهات می خوندم توام دوستم داری … از ترس اینکه از روی نردبون بار دیگر بیفتی درو باز کردم … می دونستم نصف شامگاهی نمی ری خونه تون … نگران بابات بودی … برام مهم نبود دیگه راجع بهم چی فکر می کنی … بعد از اون مصمم شدم صیغه رو فسخ کنم … حتی دنبال کاراش هم راهی شدم اما نتونستم … دلم راضی نشد برای همین هم بیخیالش شدم … تو اگه اینجوری مال خودم می موندی خیالم راحت تر بود … یه جورایی قلبمم باهام بازی می کرد با دست پس می زد با پا پیش می کشید … ولی قلب بود دیگه کاریش نمی شد کرد … اون شامگاه که پارسا ازت خواستگاری کرد رو یادته خانومم؟
سرمو تکون دادم و اون ادامه داد:
– اون شامگاه بعد از مدت ها اشکم در اومد … چون از فکر اینکه زن کس دیگه ای بشی هم خل می شدم اما خودمم نمی تونستم راضی کنم که بیام جلو … نمی دونی چه زجری می کشیدم … نتونستم بمونم و از اونجا حرکت کردم اما مردم و زنده شدم تا بفهمم تو چه جوابی می دی بهش … آرشین هم متوجه شده بود من دارم خل می شم اومد راجع به تو باهام حرف زد و من هم عقایدم رو براش گفتم … به استثنای اینکه هنوز هم دیوونه وار دوستت دارم … اونم خیلی از دستم حرص می خورد اما خب حق داشت … چراکه از هیچی خبر نداشت …بعدش به این اندیشیدم که خیالتو از لحاظ صیغه راحت کنم می میل داشتم ببینم می ری با کس دیگه یا نه … یه جورایی می میل داشتم مطمئن بشم که قلبیل وفادار موندنت اون صیغه نیست … شب که زنگ زدم از بابات بپرسم صیغه رو بهت گفته یا نه بابات فقط تونست بگه حال تو بهم خورده … توسکای من … حال من تو اون لحظه ها نگفتنیه … این که چه جوری خودمو رسوندم به تو …. چه جوری از تو بغل بابات کشیدمت بیرون … چه جوری بردمت بیمارستان … توسکا داشتم مرگو پیش چشم می متوجه شدم … از فکر اینکه تو به خاطر من اونجوری شده باشی داشتم دیوونه می شدم … یعنی تو اینقدر دوستم داشتی؟ افکارم ضد و نقیض شده بود … وقتی دکتر اظهار کرد ممکنه … ممکنه دیگه به هوش نیای …
نتونست ادامه بده آه کشید و سرشو محکم گراهی شد بین دستاش … حرکت کردم از روی کاناپه پایین … کنارش جای گرفتم و بی اراده سرشو کشیدم توی بغلم … چه کشیده بود این پسر؟ خدایا منو ببخش … من ناخواسته اینقدر باعث عذابش شده بود … لحطاتی که می تونستیم دو تایی با هم باشیم و پر از محبتش کنیم رو اینجوری هدر داده بودیم … عطر تنمو بو کشید و گفت:
– همه اون سه روز رو تو بیمارستان بودم … نه می تونستم لب به چیزی بزنم و نه بخوابم … وقتی به هوش اومدی فقط تونستم یواشکی ببینمت … مطمئن که شدم خوبی حرکت کردم خونه … بعضی وقتا می زد به سرم خودمو بکشم راحت بشم از این حیات لعنتی … اما از خدا می وحشت کردم. بعد از اون تو راهی شدارت با من از قبل هم سردتر شد و من یه استرس بدتر داشتم … اینکه نکنه به پارسا جواب مثبت بدی … اما از قیافه پکر پارسا وقتی داشتی باهاش حرف می زدی متوجه شدم جواب منفی دادی … خواستم بیام یه تکیه ای چیزی بهت بندازم تا تلافی اذیتات بشه اما تو مسیرتو کج کرد و منو ناکام گذاشتی … اونروزگار داشتم با دمم گردو می شکستم … بسیار خوشحال بودم که با اینکه دیگه صیغه ای نیست بازم راضی به ازدواج با کسی نشدی … اما خوب خرسندیم زیاد هم دوامی نداشت … چون بعدش تو رو با احسان مشاهده کردم و با خودم فکر کردم لابد به خاطر احسان پارسا رو رد کردی … چی بگم به تو؟ هر بار که می یومدم یه قدم بهت نزدیک بشم خودت یه جوری دورم می کردی و مجدداً شک می انداختی توی وجود من … اینم یه عذاب دیگه بود تا زمانی که خبر ازدواج طناز و احسان بهم رسید … من موندم چه جوری زیر بار این همه فشار زنده موندم و هیچیم نشد … واقعا که پوست کلفتم … می دونی حرفایی که شب عروسی طناز آرتان بهت زد رو خودم اظهار کرده بودم بهت بگه؟!
با حیرت اظهار کردم:
– چی؟! یعنی همه اش دروغ بود …
– نه عزیزم … دروغ نبود … ولی قرار هم نبود که تو بدونی! من ازش خواستم بهت بگه … می خواستم بیای طرفم می تمایل داشتم اگه دوستم داری یه کاری بکنی … ولی هیچ کاری نکردی … هیچ کاری … اگه می یومدی سمت من بهم ثابت می شد که واقعا دوستم داری … ولی …
آهی کشید و اظهار کرد:
– چی کار کردی تو؟ بسیار راحت خبر نامزدیتو دادی بهم … رد شدی و ندیدی من شکستم … من نابود شدم … ولی به خودم قلبداری دادم … بیان کردم محاله! اظهار کردم تو اینکارو نمی کنی … من محبتو تو نگاهت متوجه شده بودم … لحظه به لحظه با شهریار می مشاهده کردمت از درون خورد می شدم و صوتم در نمی یومد … کاری نمی تونستم بکنم … تو اگه منو می تمایل داشتی به حرفای آرتان گوش می کردی … حتی اون شبی که با هم قدم زدیم در ذهنش گذراندم حتما حرف دلتو می زنی … اما نگفتی … خودم هم نشد که بگم … نتونستم …
وای خدایا! چی تو ذهن این پسر بود و تو ذهن من چی بود! چقدر سو تفاهم! ادامه داد:
– قضیه افتادنت تو آب و اینکه آوردمت بیرون هم اظهار کردن نداره …
خنده ام گرفت و گفتم:
– من واقعا عذاب وجدان دارم …
– فعلا فقط در مورد خودمون حرف می زنیم عزیزم …
– خب بقیه اش …
– با همه این اوصاف زیرا هنوز اون صیغه بود خیالم راحت بود که مال خودمی … تا اینکه کارت دعوت عروسیت رو دادن کف دستم … یعنی حتی تصور هم نمی کردم دیدن اسمت کنار اسم یه نفر دیگه روی کارت عروسی اینقدر برام سنگین باشه! دیووونه شدم به معنی واقعی کلمه … ویلن و سنتور و دف و گیتار و خلاصه هر چی که توی اتاقم بود رو خورد خورد کردم … وقتی تو رو نداشتم اونا رو می خواستم چی کار؟ دیگه ترس از کف دست دادن تو افتاده بود توی جونم … همه اش می ترسیدم نکنه یه تبصره ای چیزی باشه در مورد این صیغه و تو خودت بری باطلش کنی … کارم شده بود قدم زدن و هر از گاهی مشت توی دیوار کوبیدن و طبق معمول همواره سیگار دود کردن … باید یه خاکی تو سرم می ریختم … ظهر وقتی آرشین و بابا خواستن برای مراسمت بیان آرشین اومد دم اتاقم گفت:
– یه کاری بکن داداشی … داری نابود می شی … اونم از تو بدتر با حیاتش لج کرده … می دونم که دوسش داری … توام می دونی که اون دوستت داره … بسیار هم دوستت داره … نذار یه عمر حسرت سایه بندازه روی حیاتت …
اینو اظهار کرد و حرکت کرد … بعد از رفتن اونا مولین هم بهم اضافه کرد باید برای چیزی که می خوام بجنگم … و چیزی اظهار کرد که همه وجودم لرزید … بهم گفت که تو از اول هم از قضیه بیماریم خبر داشتی … بابا براش بیان کرده بود که تو حتی سراغ پزشک رفتی … این یعنی تو با علم به بیماری من بهم جواب مثبت دادی … مامان که اینو گفت زدم زیر گریه و اضافه کردم:
– مولین … من بی توسکا می میرم …
مامان نگاهم کرد و بیان کرد:
– نمیر … برو به کف دستش بیار … حداقل یه کاری بکن که شرمنده خودت نشی …
این حرف منو تبدیل کرد به یه انبار باروت و اتفاقایی افتاد که خودت می دونی … اشکام ریختن روی صورتم و اظهار کردم:
– آرشاویر منو ببخش … منو ببخش تو رو خدا … من بهشدت بهت ظلم کردم … تو تاوان محبتو پس دادی ولی من چی کار کردم؟
– توام عذاب کشیدی قشنگم … توام تاوانشو پس دادی … اگه پس نداده بودی من و تو الان اینجا نبودیم…
بی اختیار خندیدم و سرمو به نشونه مثبت تکون دادم … اما تو ذهنم دنبال مسیری برای جبران بودم … آرشاویر قد بلند شد موسیقی لایتی گذاشت …
– پاشو … پاشو عروس خانوم باید با این داماد بدبخت برقصی …
– بدبخت؟!
– با این ریخت و قیافه شامگاهیه گداهای سر چهار مسیر شدم …
ریز خندیدم … همه جوره دوسش داشتم حتی با این موهای ژاماده و صورت پر از ریش … نگام کرد و گفت:
– تو که به من اعتماد داری …
با اخم گفتم:
– معلومه که دارم …
– پس همین جا قول می دم که برات بزرگ ترین عروسی رو بگیرم …
– شهریار … تو … تو …
خندید و گفت:
– بابا جان لازم نیست هیچی بگی … چرا اینقدر به خودت فشار می یاری؟
– آخه …
– شوهر غیرتیت کجاست؟ نیاد بزنه منو بکشه …
– اِ! شهریار …
با خنده گفت:
– والا!
سرمو انداختم زیر … یهو جدی شد و گفت:
– خوشامگاهختی بانو؟
فقط سر تکون دادم … بیان کرد:
– خبر عروسیتو از بچه ها گوش دادم … می گن آرشاویر سنگ تموم گذاشته … واقعا هم لیاقتشو داشتی …
– شهریار من بسیار دنبالت گشتم … می خواستم حتما باهات صحبت کنم … باید برات …
– بانو من بعد از اون جریان حرکت کردم سفر … تازه تونستم با خودم کنار بیام و برگشتم … توام خواهشا هیچ عذاب وجدانی نداشته باش … زیرا مقصر تو نبودی … من خودم اظهار کردم این مهلت رو به آرشاویر می دم راستشو بخوای اینجوری بهتر هم شد … چراکه من بدجور عذاب می کشیدم از متوجه شدن حال تو …
– تو … تو خیلی خوبی شهریار من واقعا لیاقت تو رو نداشتم …
بازم ریز خندید و گفت:
– اینو که مطمئنم … لیاقت تو همون پسر دیوونه است! همچین با ماشینش اومد وسط سفره عقد که سکته زدم!
خندیدم و اضافه کردم:
– بعدم در رفتی …
– آره دیگه …
شاید اینجوری بهتر بود … می خواست همه چیز رو با شوخی رد کنه و اصلا به من اجازه حرف زدن هم نمی داد … منم عین خودش شدم … گفتم:
– حالا باید برات یه زن خوب پیدا کنم …
– وای وای قربون دستت … نیازی نیست … من خودم بلدم …
– اِ؟
– بله …
– می بینیمو تعریف می کنیم … منو باش که می میل داشتم بگم آرشین دختر خوبیه …
موذیانه نگام کرد و اضافه کرد:
– بر منکرش لعنت !
تیز نگاش کردم و گفتم:
– شهریار !
غش غش ریز خندید و شونه بالا انداخت … اگه یه روزی می تونست آرشین رو انتخاب کنه مطمئنم که خوشامگاهخت می شد … هر دو لایق هم بودن … البته اگه آرشین هم می تونست خواستگار قبلی زن داداشش رو قبول کنه … شهریار بیان کرد:
– در مورد اون قضیه تصمیمت جدیه؟!
– آره … می خوام حتما اون مصاحبه رو واسه عیدی بدم به آرشاویر …
– اوه چه هدیه ای!
– خب اونم می خواد جمتوجه شدترین آلبومشو بده به من …
– باریکلا … زوج رمانتیک … ولی تو داری اشتباه می کنی …
– نه … سعی نکن منصرفم کنی …
– باشه … صلاح مملکت خویش خسروان دانند …
– دقیقا! خب من برم دیگه … آرشاویر بیاد خونه ببینه نیستم نگران می شه …
– باشه بانو برو … سلام منو هم بهش برسون …
– توام به خونواده ات سلام منو برسون و از قولم عذرخواهی کن …
– اونا روشن فکر تر از این حرفان … تو رو هم بهتر از من درک می کنن …
– از پسر گلشون مشخصه …
– لطف داری!
– حقیقته گل پسر …
بعد از اون خداحافظی کردم و سوار مزدا تری مشکی رنگم شدم … هدیه عروسیمون بود … آرشاویر برام خریده بود … با اشتیاق رفتم سمت خونه … حالا دیگه می دونستم هدف زیستنم چیه!
***
– خانومی بدو … الان سال تحویل می شه …
از اتاق دویدم بیرون …
– من اومدم …
در گوشم اظهار کرد:
– خوش اومدی …
نگاهی به مجله توی کف دستم انداخت و گفت:
– اون چیه؟
– حالا بذار سال تحویل بشه … خودت می فهمی …
هنوز حرفم کامل نشده بود که بمب به صوت در اومد و سال نو شد …
– حالا بذار عیدیتو بدم …
با ذوق گفت:
– آخ جون … عیدی!
مجله رو برداشتم … نگاهامو بستم و گرفتم به طرفش … گحرکت کرد و با تعجب بیان کرد:
– مجله؟ عیدی منه؟ چی هست حالا؟
– بخون روشو …
از عکس العملش می وحشت کردم … یهو دادش بلند شد:
– چی؟!
دیدهامو باز کردم و در مقابل نگاهای از حدقه در اومدش شونه بالا انداختم … با بهت اظهار کرد:
– چرا؟!
– چون عاشقتم … چون عاشق حیاتمم … می خوام همیشه تو خونه باشم و برای همسرم غذا بپزم … بچه هامون رو تربیت کنم … می خوام یه زن ایده آل باشم …
با آزردهی اضافه کرد:
– ولی توسکا … تو … تو … عاشق کارت بودی …
– نه بیشتر از تو دلدادگیم!
چند لحظه نگام کرد سپس با همه احساسش بغلم کرد و در گوشم اظهار کرد:
– تا آخر عمر منو مدیون خودت کردی … بهشدت قلبم میتمایل داشت اینکارو بکنی … ولی نتمایل داشتم ناراحتت کنم … هیچ وقت فداکاریتو فراموش نمی کنم … هزار بار بیشتر از قبل دوستت دارم عزیزم … بهشدت بیشتر از قبل …
تبسمم از روی آرامش بود … زل زدم به تابلوی عروسیمون که روی دیوار روبرو نصب شده بود … دینم رو به آرشاویر ادا کرده بودم … حالا دیگه خوشامگاهختی توی کف دستای من بود … مجله افتاده بود کف خونه … و تیتر روی مجله هنوز هم به همه طرفدارای توسکا مشرقی دهن کجی می کرد:
– استعفای دائمی توسکا مشرقی سوپر استار سینمای ایران از هنر بازیگری …
پایان
10/4/91
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜