این رسما یک پیشنهاد کاری بود؟ یعنی میخواست من را هم عضوی از خودشان بداند؟ نمیتوانستم قبول کنم…
مگر چهقدر دررسید داشسریع که بخواهم حداقل سی درصد آن را نیز برای خودم بردارم؟
من قبول کردم کمک کنم چراکه میمیل داشتم کمی از زحمتهایی را که برای من و آرتا کشیده بود، جبران کنم نه اینکه باعث کم شدن دررسیدشان شوم.
_نه! من برای این کارو نمیکنم…
میان حرفم پرید و اضافه کرد:
_ روی حرفم جدیام!
_من…
_بهش فکر کن. اگه نمیخوای قبول کنی، نمیتونم بذارم این همه انرژی و وقت هدر بدی!
به ناچار سری تکان دادم و مجبورش کردم که برای ویدئو هم خودش را آماده کند.
با وجود تمام بدخلقی هایی که کرده بود، عکس و فیلمها بهشدت خوب شده بودند و قبل از آپلود کردنشان در پیج هم، ابتدا باید ادیت میکردم تا همه چیز حرفهای به نظر برسد.
در چشم به هم زدنی، چند ساعت گذشته بود.
دنبال یک پیج با بازدهی بالا میگشتم تا تبلیغمان را بکند.
باید کم کم به خونه برمیگشتم و عکاسی از شعبه دوم را روزگار دیگری انجام میدادم.
مرتضی با کنجکاوی جویا شد:
_ از کجا میفهمی به کدوم پیج تبلیغ بدی، بهتره؟
موبایل را کنار گذاشتم.
_پیجی که بازدید پست و استوریهاش بالا باشه رو چک میکنم.
کامنتها اگه زیاد باشه، یعنی فالووراش فعالن و به حرفش گوش میدن
پس اگه یه پیج پیدا کنیم که هم بازدید بالایی داشته باشه و هم فالوراش به تبلیغاتش اهمیت بدن، میتونه بازدهی خوبی داشته باشه.
فعلا سه تایی پیج جدا کردم و پیام دادم ببینم چهقدر میگیرن برای تبلیغ.
_تو این چیزا رو از کجا میدونی؟
لبخند تلخی زدم.
_یه مدتی خودم میتمایل داشتم آنلاینشاپ بزنم. بابام خیلی مخالفت میکرد؛ دیگه بیخیال شدم…
سری تکان داد و پرسیدم:
_راستین نیستش؟ میخوام برم خونه. میمیل داشتم باهاش خداحافظی کنم.
_رفته ناهار بگیره. یهکم صبر کن، ناهار بخور بعد برو.
_ای وای چرا آخه؟ اگه میدونستم، میاظهار کردم نگیره برای من.
تعارف نکرده بودم و واقعا ترجیح میدادم برای من نمیخرید.
غذاهای رستوران و فستفودها کالری بالایی داشسریع و رژیمم به هم میخورد.
_مگه میشه ما بخوریم؛ شما نگاه کنی؟
همان لحظه، راستین در حالیکه کیسه حاوی غذا در کف دستانش بود، رسید.
_لوا خانم میخواد بره، من اضافه کردم حداقل بعد ناهار…
نگاهش به سمتم چرخید و پرسشی نگاهم کرد.
_راستش بیشتر بمونم، دیرم میشه.
میهراسیدم بابا زودتر به خانه برود و مرا نبیند.
حتی شاید دانشگاه بودنم را باور نکند و مشکوک شود.
ساکت سؤال کرد:
_چرا
_میترسی بابات گیر بده؟
سرم را به تایید تکان دادم.
_باشه، یه چیزی بخور حداقل، بعدش برو
خسته شدی.
با ترمشاهده کرد نگاهش کردم.
فوقش عصر میراهی شدم پیادهروی…
زشت بود اگر هممسیری نمیکردم.
مرتضی پرسید:
_برای من چی سفارش دادی؟
در مغازه را بست و گفت:
_ واسه جفتمون چلوکباب.
کرکره را پایین کشید تا متوجه شد افراد از بیرون به داخل مغازه از بین برود.
احتمالاً این کار را به خاطر من انجام میداد تا معذب نباشم.
مرتضی چهارپایههای کوچک و میزگردی کنار هم چید.
_چه جالب! دقیقاً سه تا چهار پایه هست.
_آره، منو داداشمو راستین، امروز قسمت تو بود دیگه.
تبسمی زدم و زیر دیدهی به راستین که ظرف یکبار مصرف غذا را از کیسه جدا میکرد، نگاه کردم.
برای خودشان غذا چید و کیسهی دوم را دست من داد.
_مال تو فرق داره.
متوجه منظورش نشدم.
_این سالمترین غذایی بود که داشتن؛ نمیدونم دوست داری یا نه…
با کنجکاوی در ظرف را باز کردم.
مرغهای گریل شده و مخلفاتی مثل کاهو، گوجه گیلاسی و مقداری ذرت پخته شده دورچین آن بود.
باذوق بیان کردم:
_ممنونم!
با تبسم کوچکی که گوشهی لبهایش نقش بسته بود، سری تکان داد و مشغول خوردن غذایش شد
با آرامش خوشایندی، در حال خوردن غذایم بودم که موبایلم زنگ خورد.
هر سه، کف دست از غذا کشیدیم و من نگاهی به صفحهی موبایل انداختم.
عذرخواهی کوتاهی کردم و از بوتیک بیرون رسیدم.
_بله مولین؟
دستپاچه و سریع حرف میزد و تن صدایش کاملا ساکت و پچپچ گونه بود.
_بابات اینجاست، هر جا هستی خودتو سریع برسون!
گیج و حیران گفتم:
_الو، مامان؟
هر چه آوا زدم، جوابم را نداد. بابا چرا آنقدر زود به خانه برگشته بود؟
پس برای همین مامان آنقدر آرام حرف میزد… نمیخواست متوجه شود که من را خبر کرده! ولی قلبیل آن همه کف دستپاچگی را نمیدرک کردم…
ممکن بود به نحوی متوجه دانشگاه نبودن من شده باشد؟
ترس به جانم نشست! باید هر چه زودتر به منزل برمیگشتم.
به داخل بوتیک برگشتم و سراغ وسایلم حرکت کردم.
_من باید برم…
راستین قاشق و چنگال را در ظرف رها کرد و پرسید:
_الان؟ چه عجلهایه؟
مضطرب جواب دادم:
_نمیشه، باید برم …
_خب اول غذاتو کامل بخور!
آوای راستین را درست نمیگوش دادم.
مدام به احتمالهای مختلف فکر میکردم.
به اینکه چه اتفاقی افتاده و من باید خودم را برای چه چیزی آماده میکردم.
حالا مقابل من توقف کرده بود و نگران نگاهم میکرد.
ساکت لب زدم:
_بابام برگشته خونه…
+++
چندبار سعی کردم با مولین تماس بگیرم ولی جوابم را نداد و این باعث شد دلشورهام بیشتر شود.
_ جواب نمیده!
برعکس من، راستین آرام بود.
_ شاید دستش بنده.
سرم را به چپ و راست تکان دادم، پایم ناخودآگاه تیک عصبی گراهی شده بود و تکان تکان میخورد.
_ قلبم شور میزنه!
نیمنگاهی به من انداخت و حال و روزم را که دید، اضافه کرد:
_ یه زنگ به آرتا بزن، شاید اون بدونه جریان چیه.
فکر بدی نبود. به سرعتش شمارهاش را گرفتم و منتظر گوش دادن آوایش ماندم. چند باری بوق خورد ولی بالاخره جواب داد.
_ جانم لوا؟
آوایش کاملا ساکت و معماما بود.
_ سلام داداش، خوبی؟ چیکار میکنی؟
_ خوبم، تا همین چند ساعت پیش کنار هم بودیم، بازم حالمو میپرسی؟
هیچی جای گرفتم، یه وقتا که مشتری میآد جوابشو میدم بقیه وقتا بیکارم.
پس حتی اگر اتفاقی هم افتاده باشد، آرتا از من بیخبرتر بود.
_ باشه، منم کارای فیلمبرداری و عکاسی تموم شد، دارم برمیگردم خونه!
بعد از خداحافظی تماس را قطع کردم. مثل تمام این مدت دورتر ماشین را نگه داشت تا پیاده شوم که کسی متوجه همراهیاش با من نشود.
_ ممنونم.
سری تکان داد و اضافه کرد:
_برو ببین چه خبره
کف دست و پاهایم را گم کرده بودم با این حال به خودم قلبداری میدادم که همه چیز را زیادی بزرگ کردهام.
زنگ در منزل را زدم و کف دستهای خیسشده از استرسم را با گوشهای از مانتوام پاک کردم.
مولین در را به سرعت باز کرد؛ رنگ به رو نداشت واین دلواپسیام را از قبل بیشتر میکرد.
دستم را کشید تا حرفی بزند، ولی صداینعرهی بابا، باعث شد هردو از جا بپریم.
وقتی با خشم به سمتم رسید، دلم برای لحظهای از تپیدن از حرکت ایستاد
_ کدوم گوری بودی تو، ها؟
دلم هری ریخت و چشمهایم گرد شد، چرا انقدر عصبی بود؟
_ سلام…
_ سلام و زهرمار، هرروز که من میرم سرکار، وضع همینه؟ از کلهی صبح تا بوق شامگاه تو شهر ول میچرخی؟
با آنکه لرز به جانم قرار گرفته بود، سعی کردم از خودم دفاع کنم.
_ بابا این چه حرفیه؟ یعنی چی ول میچرخم؟
با آن چهرهی خشمگین و قرمز، جلو که آمد، آنقدر هیبت ترسناکی پیدا کرده بود که حرف در دهانم ماسید.
_ آرتا کجاست؟
دهانم کاملا خشک شده بود و دلم یکی در میان میزد
_ فقط نگو نمیدونی که یه جوری میزنم تو دهنت و سرتا پات و خون میکنم که حداقل تا یه ماه روت نشه بری بیرون.
از شدت ترس زبانم بند وارد شده بود و مولین متوجه حال بدم شد.
_ کوروش داری چیکار میکنی؟ ول کن بچه رو الان سکتهش میدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن