عجب گیری افتاده بودم!
اصلا تقصیر منِ بیچاره چه بود؟
زیردیدهی به راستین خیره شدم.
پوزخندی روی لبهایش جای گرفته بود که علتش را نمیدانستم ولی معلوم بود حرص خیلیها در وارد شده؛ چرا که اکثرا بدون اشتها غذایشان را نصف و نیمه خوردند و این درحالی بود که قبل از ورود راستین گرسنهیشان بود.
بعد از صرف شام، بابا ماندن را بیش از این جایز ناطلاع داشت و بسیار زود به سمت خونهی خودمان شال و کلاه کردیم.
همسر عمه کتایون که من «عمو» آوایش می کردم کنار بابا توقف کرده بود و با او صحبت میکرد.
_آخه چرا داری اینقدر زود میری کوروش؟
یههفتهست که هردومون مشغول کاریم.
قلبم خوش بود که آخر هفته همدیگه رو میبینیم یهکم قلبمون باز میشه…
والله این پسره ارزش نداره انقدر اعصابتو خرد کنی.
چهرهی بابا هیچ فرقی نکرد و همچنان عبوس بود.
_نمیتونم عیسی… اصلا اینو که میبینم، به هم میریزم!
گذشته میآد جلو چشام.
چهقدرم شامگاهیه مادرشه نکبت…
محض رضای خدا یه خرده هم شامگاهیه برادرم نیست بتونم ریختشو تحمل کنم.
ببین چهطوری داره نگاهمون میکنه!
همون چشای شیطانی مادرشو داره.
باور کن تو قلبش داره بهمون میخنده!
نگاهی به راستین و نگاهانش کردم
عمو را به خاطر نمی آوردم و فقط چند عکس از او در مدت مجردیاش مشاهده کرده بودم.
فکر میکنم که عکسهای بعد از ازدواجش را به کل از بین برده باشند؛ چرا که نه فقط در خانهی ما، بلکه در خانهی بابا ایرج و حتی عمهکتایون هم از همسر و فرزندش عکسی نبود.
او در سن بسیار کمی فوت کرده بود؛ حتی چند سال قبل از به جهان رسیدن من.
هم خودش و هم همسرش.
بابا درست میگفت.
چهرهی راستین هیچ شامگاهاهتی به عکسهایی که از پدرش دیده بودم، نداشت.
حتماً شبیه مادرش بود.
آوای بابا کوروش را میشنید؟ شاید…
فاصله اش با ما کم نبود اما بابا هم هیچ تلاشی برای پایین بودن تن صوتیش نمیکرد.
احتمالا اگر گوشهایش تیز بودند، متوجه میشد مخاطب حرفهایشان کسی نیست جز خودش!
نگاه خیره اش را از بابا گراهی شده و به من دوخت.
سعی کردم به دیدهانش نگاه نکنم ولی جملهای در ذهنم تکرار میشد.
«همون چشمای شیطانی مادرشو داره!»
چرا این حرف را می زد؟
چرا در این خانه، کسی درست نمی اظهار کرد در گذشته چه اتفاقی افتاده و چرا هر وقت که از سر کنجکاوی بحثش را پیش می کشیدم، همه به من دیدهغره میرفتند؟
مجدداً نگاهش کردم.
اینبار حواسش به من نبود.
واقعاً آن چشمهای روشن و عسلی شیطانی بودند؟ هیچ نمیخبر داشتم…
_ لوا؟
با صدای اخطار گونهی بابا، از جا پریدم.
به سمتش که سر چرخاندم، بیان کرد:
_بریم!
لحنش به گونهای بود که جای هیچ گله و شکایتی نمی گذاشت.
آهی کشیدم.
_ باشه…
شاید بهتر بود واقعا راستین نمیوارد شد!
با وجود آنهمه بلا و استرسی که کشیده بودم، چند ساعت بگو و بخند با شمیم و فرهاد حقم بود.
با مولین و بابا همقدم شده بودم که متوجه شدم کیف کوچکی که در آن رژ لب و کف دستمال مرطوب گذاشته بودم، جا مانده.
همیشگی در مهمانیها همجاده خودم رژ میبردم تا بعد از خوردن شام آن را تمدید کنم.
دستمال مرطوب هم برای آن بود که اگر قسمتی از آرایشم به هم می ریخت، بتوانم آن را پاک کنم.
هرچند که تمام لوازم آرایشم از بهترین برندها بودند و تا به حال پیش نیامده بود که ریملم روی صورتم بریزد و آن را سیاه کند.
با این حال احتیاط که بد نبود…
_شما برید من کیفمو پیدا کنم، میآم.
مولین کمی غرولند کرد ولی به هر حال همراه بابا راهی خونهی خودمان شد.
سعی کردم به خاطر آورم کیف را کجا گذاشته بودم.
ابتدا سراغ سالن پذیرایی و مبلی که روی آن قرار گرفته بودم، حرکت کردم اما پیدایش نکردم.
مسیرم را عوض کردم و مسیری اتاق خوابی که آرایش نگاهم را در آن تمدید کرده بودم، شدم که صوتی مولیننوردخت توجهم را به خود جلب کرد.
_ عزیزم، تو که تازه اومدی، چرا میخوای اینقدر زود بری؟
با چه کسی حرف میزد؟
مگر چند نفر جز راستین دیر به دورهمی آمده بودند؟
باید جادهم را ادامه میدادم.
کیفم را پیدا میکردم و به خانه میرفتم.
باید به حرف بابا گوش میکردم ولی کنجکاوی مانع می شد.
با قدمهای بهآرامیای جلوتر رفتم.
در اتاق نیمهباز مانده بود و من پشت آن قرار گرفته بودم.
_ برای چی بمونم و جایی باشم که هیچکس تحمل متوجه شدن ریختمو نداره؟
مگه خودآزاری دارم؟
_ آخه اونا تورو نمیشناسن.
اگه یهکم باهاشون صمیمی باشی، اگه سرِ حرفو باهاشون باز کنی، مطمئنم نظرشون عوض میشه.
لحن مولین نوردخت، مجابگونه بود.
سعی داشت راستین را راضی کند ولی من بعید میاطلاع داشتم بابا علاقهای به ایجاد صمیمیت با راستین داشته باشد!
اجازهی صحبت بیشتر نداد و میان حرفش پرید.
_من نه وقت این کارارو دارم و نه حوصله شو!
از من بدشون میآد؟ خب به درک!
برم التماسشون کنم که منو دوست داشته باشن؟ صد سال سیاه!
هیچ علاقهای به مشاهده کردنشون ندارم.
علاوه بر اون، یه مشت آدم سطحی و بی فکرن که ترجیح میدم همینطور از من دور بمونن.
ببین مامانبزرگ، اگه دلت برام تنگ میشه، دوست داری منو ببینی، این آسانسور چند قدم با دم خونهت فاصله داره؛ بزن رو طبقه دوم و بیا پیشم.
جات رو جفت تخم چشامه.
اگرم میخوای من بیام پیشت، بازم حرفی نیست!
میآم اما نه وقتی که این دختر و پسر نخالهت اینجان!
دفعه بعدی هم سعی نکن منو تحت فشار بذاری.
خودت ببین تهش چی میشه!
گند میخوره توی مهمونی خودت.
من که از همه چی بریدم، بیشتر از این دیگه اگه قرار باشه اذیت بشم، جمع میکنم از این خونه و کلاً میرم.
ساکت شد و هیچ آوایی هم از مامان نوردخت نیامد.
حق هم داشت خب.
اگر کسی با من آنطور صحبت میکرد، لال میشدم…
بیشتر خودم را نزدیک کردم؛ چرا کسی چیزی نمیاظهار کرد؟
گوش که تیز کردم، صدای برخورد پا به زمین را متوجه شدم.
کدامشان داشت جاده می راهی شد؟
لحظهای بعد، از شدت ترس، از جا پریدم.
راستین مقابلم توقف کرده بود!
ثانیهای نفسم راهی شد و قلبم از حرکت توقف کرد.
فقط خیرهاش مانده بودم و ذهنم قد نمیداد چه توجیهی بیاورم.
خیال کردم سر تا پایم را قهوهای می کند. یا به تلافی حرکت کردار بابا، حالم را میگیرد اما تنها اخمش غلیظتر شد.
با تاسف سری تکان داد و گفت:
_ آدم سرشو تو هر سوراخی نمی کنه.
یهو مشاهده کردی ماری، عقربی، چیزی، نیشش زد!
در حال تجزیهی حرفهایش بودم که از من فاصله گرفت و از منزل خارج شد.
یعنی تهدیدم کرد؟
منظورش از مار و عقرب خودش بود لابد…
بیخیال او شدم و بالاخره کیفم را در اتاق پیدا کردم.
یک «خداحافظ» کوتاه به همه گفتم و به طبقهی سوم رفتم.
در را برای من نیمهباز گذاشته بودند و بیسر و آوا در حال حرکت کردن به اتاقم بودم که مامان مرا متوجه شد.
_چرا لفتش دادی؟ خوبه اظهار کردم زود بیای بالا!
_پیداش نمیکردم خب…
در اتاق را بستم و روی تخت ولو شدم.
هنوز ضربان دلم ساکت نشده بود و سریع میزد.
باید از این به بعد احتیاط میکردم و از او واقعاً فاصله میگرفتم.
عملا تهمشاهده کرد شده بودم و معلوم نبود بخواهد چه بلایی سرم بیاورد!
در مقابل میز آرایشم جای گرفتم و مشغول پاک کردن صورتم شدم که رسیدن پیامی جمتوجه شد، توجهم را به خودش جلب کرد.
کف دستمال مرطوب را در سطل آشغال کوچک گوشهی اتاقم انداختم و پیام جمشاهده کرد را باز کردم.
اهورا بود!
نوشته بود:
«فردا بعد از کلاس با هم صحبت میکنیم و امیدوارم نپیچراکهی و بیای، دوستت دارم»
هموقت حس کلافگی و ذوقزدگی داشتم.
گاهی حس میکردم بعضی از کارهایش درست نیست و باید اصلاحشان کند.
ذوقم برای این بود که از حرکاتش بیتابیاش کاملا مشخص بود!
طاقت قهر مرا نداشت.
اس ام اس میداد، زنگ میزد، در واتساپ پیام میفرستاد و این کم نبود!
هر کسی که او را می شناخت، میمتوجه شد که اهورا آدم بهشدت مغروری بود و ابراز محبت مستقیم از او، یعنی اینکه واقعا برایش مهم بودم و جایگاه ویژهای داشتم!
موضع قبلیام را حفظ کردم و کوتاه نوشتم:
«میبینمت»
* لطفا نظرتونو درباره این رمان بفرستین*
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن